გუშინ გამართული დაპირისპირება „რომასა“ და მადრიდის „რეალს“ შორის თანამედროვე ფეხბურთის ერთ-ერთ ყველაზე დრამატულ და სანახაობრივ სპექტაკლად იქცა. მატჩი, რომელშიც მადრიდელები 3:1-ს აგებდნენ, მათივე სენსაციური ქამბექით, 3:4 დასრულდა. თუმცა, ტაბლოზე დაფიქსირებული ემოციური შედეგის მიღმა იმალება სერიოზული ტაქტიკური ჩავარდნები, რომლებმაც უამრავი კითხვა გააჩინა.

უმნიშვნელოვანესი გამარჯვება მოპოვებულ იქნა აბსოლუტური ქაოსის ფონზე, სადაც სამეფო კლუბი თამაშის სადავეებს ვერ აკონტროლებდა. ტრადიციული პოზიციური უპირატესობის ნაცვლად, მოედანზე ვხედავდით გუნდს, რომელიც მეტოქის შემოთავაზებულ სწრაფ და არაორგანიზებულ ტემპს აჰყვა. მატჩის დიდი ნაწილი რომაელთა დომინაციით წარიმართა, რამაც „რეალის“ სისტემური ხარვეზები სრულად გააშიშვლა.

ყველაზე თვალსაჩინო და კრიტიკული პრობლემა ნახევარდაცვაში კრეატივის კატასტროფული დეფიციტია. მოედნის ცენტრში ბურთი იმდენად ხშირად იკარგებოდა, რომ „რომას“ ფეხბურთელებს კონტრშეტევებზე გადასვლა ყოველგვარი დაბრკოლების გარეშე შეეძლოთ. მადრიდელთა შუა ხაზი ვერ ახერხებდა ვერც ბურთის დაჭერას, ვერც ტემპის დაგდებას და ვერც შეტევის განვითარების ფაზაში სწორი გადაწყვეტილებების მიღებას.

ამ ვაკუუმის გამო, წინა ხაზზე მყოფი შემტევები სრულ იზოლაციაში აღმოჩნდნენ და ფაქტობრივად უბურთოდ უწევდათ თამაში. პირველ ტაიმში მათ არაფერი გამოსდიოდათ, ვინაიდან არ არსებობდა შემოქმედებითი რგოლი, რომელიც მათ გამჭოლი, მწვავე პასებით მოამარაგებდა. შემტევებს ბურთის მისაღებად ღრმად უწევდათ უკან ჩამოსვლა, რაც მათ პოტენციალს მეტოქის საჯარიმოში სრულად კლავდა.

შეიქმნა აბსურდული და ამავდროულად საგანგაშო სურათი. მადრიდელთა იერიშებს ხშირ შემთხვევაში საჯარიმოდან ამოსული ტიბო კურტუა იწყებდა. როდესაც გუნდის მთავარი პლეიმეიკერი მეკარე ხდება და მას უწევს გრძელი გადაცემებით თამაშის გამწვავება ან ბურთის ამოტანა, ეს პირდაპირ მიანიშნებს იმაზე, რომ ცენტრალური ღერძი პარალიზებულია და გუნდი ტაქტიკურ კოლაფსს განიცდის.

ჟოზე მოურინიოს სერიოზული თავსატეხი აქვს და ფაქტია, რომ ნახევარდაცვაში რაღაც სასწრაფოდ არის შესაცვლელი. სანამ კლუბი სატრანსფერო ფანჯარაზე ახალ, მაღალი კლასის შემოქმედებით ნახევარმცველს მოიყვანს, პორტუგალიელმა სპეციალისტმა აუცილებლად უნდა გამოიყენოს ის შიდა რესურსი, რომელიც გუნდში უკვე არსებობს, რათა დაცვიდან შეტევაში ტრანზიცია მინიმალურ დონეზე მაინც დაალაგოს.

თამაშის სცენარი მეორე ტაიმში რადიკალურად შეცვალა არდა გიულერის ეფექტურმა შემოსვლამ. ახალგაზრდა ტალანტმა მოედანზე ზუსტად ის მაკავშირებელი რგოლი და ინტელექტი შემოიტანა, რაც გუნდს ჰაერივით სჭირდებოდა. მისმა არასტანდარტულმა მოძრაობებმა და მოედნის შესანიშნავმა ხედვამ რომაელთა დაცვის ხაზი დააბნია და „რეალის“ იერიშებს აზრი დაუბრუნა.

მეორე ტაიმში ნამდვილი ფურორი მოახდინა ენდრიკ ფელიპემ, რომელმაც საოცარი პერფორმანსი შესთავაზა გულშემატკივარს. ბრაზილიელის სისწრაფემ, ფეთქებადმა დინამიკამ და სპორტულმა აგრესიამ გადამწყვეტი როლი ითამაშა ქამბექის შესრულებაში. ის შეუჩერებელი იყო თავის ზონაში და გამუდმებით ტერორში ამყოფებდა იტალიელთა უკანა ხაზს.

დაგვირგვინების ფაზაში კი თავისი მაღალი კლასი აჩვენა კარლოს ესპიმ, რომელმაც კიდევ ერთხელ დაამტკიცა, რომ ნამდვილი გოლეადორია. მისი ცივსისხლიანობა საჯარიმოში, მომენტის იდეალური შეგრძნება და მცირე სივრცეში გოლის გატანის ალღო იყო ის, რამაც ქაოსური შეტევები რეალურ შედეგად აქცია. ესპიმ გუნდს ზუსტად ის სასიკვდილო დარტყმები მისცა, რაც ასეთი მძიმე მატჩის მოსაგებად იყო საჭირო.

საბოლოო ჯამში, 3:1-დან 3:4-ის მოგება მადრიდის „რეალის“ გამარჯვებულის მენტალიტეტსა და ინდივიდუალურ ოსტატობაზე მეტყველებს, მაგრამ ეს არ უნდა იქცეს თვითდამშვიდების საფუძვლად. ამ მატჩმა ნათლად აჩვენა, რომ სისტემური პრობლემების მოგვარების გარეშე, მხოლოდ ხასიათითა და ცალკეული ვარსკვლავების გაბრწყინებით მოურინიოს გუნდი სტაბილურობას ვერ შეინარჩუნებს.