ვინისიუს ჟუნიორის წარმომადგენლებსა და „რეალის“ ხელმძღვანელობას შორის 2 საათიანი შეხვედრა შედგა, რის შემდეგაც გარკვეული შედეგები უკვე არსებობს, თუმცა მხარეებმა მეორე შეხვედრაც ჩანიშნეს.

დავის მთავარი საგანი, რასაკვირველია, ფეხბურთელის წლიური ანაზღაურებაა. ბრაზილიელი ვარსკვლავის წარმომადგენლები წელიწადში 28 მილიონ ევროს ითხოვენ, რაც მის მიერ მოედანზე შეტანილ უდიდეს წვლილსა და მსოფლიო ფეხბურთში არსებულ სტატუსს სრულიად შეესაბამება. მეორე მხრივ, „რეალი“ მხოლოდ 22 მილიონიან ზღვარს სთავაზობს. მადრიდელთა ეს პოზიცია არ ნიშნავს ვინის იგნორირებას. ეს არის კლუბის მკაცრი სახელფასო ჭერის პოლიტიკა, რომლის დარღვევამაც შესაძლოა გასახდელში ბალანსი დაარღვიოს და სხვა წამყვან მოთამაშეებშიც მსგავსი ფინანსური მოთხოვნების ჯაჭვური რეაქცია გამოიწვიოს.

კიდევ უფრო პრინციპული აღმოჩნდა საიმიჯო უფლებების საკითხი, სადაც სამეფო კლუბმა ბრაზილიელს 100%-იანი წილის გადაცემაზე კატეგორიული უარი უთხრა. ფლორენტინო პერესის მართვის მოდელი ისტორიულად ეფუძნება პრინციპს, რომლის მიხედვითაც კლუბი ვარსკვლავების საიმიჯო უფლებების ნაწილს ინარჩუნებს, რადგან სწორედ „რეალის“ ბრენდი უზრუნველყოფს მოთამაშის გლობალური ცნობადობის კოლოსალურ ზრდას. ვინისიუსისთვის ამ უფლებების სრულად დათმობა შექმნიდა პრეცედენტს, რაც კლუბის კომერციულ შემოსავლებსა და მართვის მოდელს ფუნდამენტურ საფრთხეს შეუქმნიდა.

არანაკლებ საინტერესოა საკონტრაქტო ბონუსის ირგვლივ განვითარებული მოვლენები, სადაც მადრიდული გრანდი პოზიციებს არ თმობს და მაქსიმუმ 10 მილიონ ევროს მიუთითებს. ამასთანავე, კლუბი აყენებს მკაცრ ფინანსურ პირობას. აღნიშნული თანხა ეტაპობრივად, ყოველ 6 თვეში ერთხელ, 25%-25%-იანი წილით უნდა გადაიხადოს. ეს სტრატეგია „რეალს“ საშუალებას აძლევს, შეინარჩუნოს ფინანსური ლოგისტიკის მოქნილობა, აკონტროლოს ფულადი ნაკადები და ამავდროულად, მოთამაშის მოტივაცია და ერთგულება ხანგრძლივ პერსპექტივაში დააზღვიოს.

ფეხბურთელის მხარის არგუმენტებიც საკმაოდ მყარია. ვინისიუსი აღარ არის უბრალოდ პერსპექტიული გარემარბი. ის არის გუნდის შეტევის მთავარი არქიტექტორი, რომელმაც კლუბს უმნიშვნელოვანესი ტიტულები მოუტანა. თანამედროვე საფეხბურთო ბაზარზე, სადაც საუდის არაბეთის კლუბები თუ ევროპული გრანდები ასეთ ვარსკვლავებს ასტრონომიულ თანხებს სთავაზობენ, 28 მილიონიანი მოთხოვნა და საიმიჯო უფლებების სრული პაკეტი მისი ბაზარზე არსებული რეალური ღირებულების ადეკვატურ ასახვად აღიქმება.

მადრიდის „რეალის“ ხელმძღვანელობა კი გაცილებით ფართო სურათს უყურებს. ფლორენტინო პერესმა არაერთხელ დაამტკიცა, რომ არცერთი ფეხბურთელი არ დგას ინსტიტუციაზე მაღლა. კლუბის ფინანსური მდგრადობა და გუნდში ჯანსაღი იერარქიის შენარჩუნება მადრიდელთათვის პრიორიტეტულია, თუნდაც ეს გუნდის ლიდერთან რთულ და ხანგრძლივ დავას ნიშნავდეს. „რეალს“ სურს, ვინის დაანახოს, რომ სანტიაგო ბერნაბეუზე თამაში თავისთავად იძლევა იმ არამატერიალურ დივიდენდებს, რასაც სხვაგან ვერცერთი ხელფასი ვერ ჩაანაცვლებს.

საბოლოო ჯამში, წინასწარ ჩანიშნული მეორე შეხვედრა აჩვენებს, რომ მხარეები კომპრომისის ძიებას განაგრძობენ. სავარაუდოა, რომ საბოლოო შეთანხმება სადღაც შუაში იარსებებს. შესაძლოა ბონუსების სისტემის ცვლილებით ან ფიქსირებული ხელფასის 24-25 მილიონამდე გაზრდით. თუმცა, ერთი რამ ცხადია, ეს მოლაპარაკებები ტესტია როგორც ვინისიუსის ამბიციებისთვის, ასევე „რეალის“ უნარისთვის - შეინარჩუნოს მსოფლიოს საუკეთესო მოთამაშეები საკუთარი რკინისებური პრინციპების დარღვევის გარეშე.