ფეხბურთის ისტორიაში არსებობს ტრანსფერები, რომელთა განუხორციელებლობაც იმაზე მეტ ლეგენდასა და ანალიტიკურ ნარატივს შობს, ვიდრე თავად შემდგარი გარიგებები. ამ კატეგორიის აბსოლუტური მწვერვალი რომაული ფეხბურთის იმპერატორის, ფრანჩესკო ტოტის მადრიდის „რეალში“ შესაძლო გადასვლა იყო. ეს არ იყო უბრალო ინტერესი, ეს იყო მრავალწლიანი, დრამატული და თითქმის შეპყრობილი დევნა მსოფლიოს უმდიდრესი კლუბის მხრიდან, რომელსაც სათავეში „გალაქტიკოსის“ არქიტექტორი, ფლორენტინო პერესი ედგა. ტოტის ტრანსფერი სანტიაგო ბერნაბეუზე უნდა ყოფილიყო პროექტის კულმინაცია, თუმცა იგი დარჩა უდიდეს საფეხბურთო ილუზიად, რომელმაც ფეხბურთის რომანტიკული ეპოქის დასასრული მონიშნა.

ფლორენტინო პერესმა ტოტის ხელში ჩასაგდებად ორი უმსხვილესი და აგრესიული კამპანია აწარმოა. პირველი და ყველაზე რეალური შანსი 2001-2004 წლების შუალედში გაჩნდა, როდესაც მადრიდელები ყოველწლიურად ყიდულობდნენ თითო სუპერვარსკვლავს (ფიგუ, ზიდანი, რონალდო, ბექჰემი). პერესის პირველი მცდელობისას, 2001 წელს, „რომამ“ ახალი მოგებული სკუდეტოს ფონზე წინადადება მომენტალურად დაბლოკა, თუმცა 2004 წლისთვის სიტუაცია შეიცვალა. „რეალმა“ იტალიელს იმდროინდელი ფეხბურთისთვის ასტრონომიული პირობები შესთავაზა. 5 წლიანი კონტრაქტი, წლიური 12.5 მილიონი ევრო (რითაც ის გუნდში ყველაზე მაღალანაზღაურებადი გახდებოდა კაპიტან რაულთან ერთად) და იმიჯური უფლებების უპრეცედენტო წილი, რაც პერესისგან საკუთარი პრინციპების უდიდეს დათმობას ნიშნავდა.

მოლაპარაკებები სწორედ 2004 წლის ზაფხულში მივიდა კრიტიკულ ზღვრამდე, როდესაც თავად ფეხბურთელმა შინაგანად გადაწყვიტა, რომ მისი რომაული მისია ამოიწურა. ტოტი მოგვიანებით იხსენებდა, რომ ტრანსფერი 80%-ით გადაწყვეტილი იყო. მეუღლე, ილარი ბლაზი, უკვე მადრიდში ეძებდა სახლს, ხოლო კლუბებს შორის სატრანსფერო ღირებულებაზე შეთანხმება თითქმის მიღწეული იყო. თუმცა, მოლაპარაკებები იმ ეტაპზე ჩაიფუშა, როდესაც ფრანჩესკომ გააცნობიერა, თუ რა პირობებში მოუწევდა წასვლა. ის ვერ შეეგუა მშობლიური ქალაქისა და იმ ხალხის ღალატის განცდას, რომელთაც ის ღმერთად ჰყავდათ შერაცხული. შინაგანი კონფლიქტის, ოჯახის წევრებისა და კლუბის პრეზიდენტის, ფრანკო სენსის ემოციური ვედრების შემდეგ, ტოტიმ ბოლო წამს უარი თქვა კონტრაქტის ხელმოწერაზე და „რომასთან“ ახალი ხელშეკრულება გააფორმა.

პერესის წასვლისა და კლუბში პრეზიდენტად რამონ კალდერონის მოსვლის შემდეგ, მადრიდულმა მხარემ კიდევ ერთი იერიში მიიტანა იტალიელზე. კალდერონს სურდა საკუთარი მმართველობა ხმამაღალი ტრანსფერით დაეწყო და ტოტის გარშემო ახალი, უფრო პრაგმატული „რეალი“ აეშენებინა. კალდერონის მცდელობამ კრახი უფრო სწრაფად განიცადა. ამ დროს ფრანჩესკო უკვე 30 წელს იყო მიღწეული, მსოფლიო ჩემპიონი გახლდათ და იტალიაში მისი სტატუსი ხელშეუხებელი იყო. კალდერონის მიერ შეთავაზებული ფინანსური პაკეტი კვლავ მიმზიდველი იყო, თუმცა მოლაპარაკებები საწყის ეტაპზევე წყდებოდა, რადგან ტოტიმ მტკიცედ განაცხადა, რომ „რომას“ მაისურის გარდა ევროპაში სხვა გუნდის ფორმას აღარ მოირგებდა.

ტაქტიკური თვალსაზრისით, ტოტის ინტეგრაცია „რეალის“ სათამაშო სქემაში უდიდეს ინტერესს იწვევდა. მოედანზე მისი თავსებადობა ზინედინ ზიდანთან და რაულთან ერთად იყო მთავარი თავსატეხი, რომელსაც მადრიდელი ანალიტიკოსები განიხილავდნენ. იდეალურ ვარიანტში, ტოტის უნდა დაეკავებინა კლასიკური „ათიანის“ ან ე.წ. „ცხრანახევრის“ პოზიცია, რაც ზიდანს საშუალებას მისცემდა უფრო სიღრმიდან ემართა თამაში, ხოლო რაულსა და რონალდოს წინ მეტი სივრცე ჰქონოდათ. ტოტის უნიკალური სათამაშო ხედვა, ერთი შეხებით თამაშის გენიალური უნარი და საჯარიმოს გარედან დარტყმები „რეალის“ შეტევას პრაქტიკულად დაუმარცხებელ იარაღად აქცევდა, რაც თავიდან ააცილებდა იმ ტაქტიკურ დისბალანსს, რაც მოგვიანებით დევიდ ბექჰემის მოსვლამ და კლოდ მაკელელეს გაშვებამ გამოიწვია.

სპორტული კომპონენტის მიღმა, მადრიდის „რეალი“ ტოტის ტრანსფერში კოლოსალურ მარკეტინგულ პოტენციალს ხედავდა. „გალაქტიკოსის“ ბიზნესმოდელი ეყრდნობოდა არა მხოლოდ მოგებულ ტიტულებს, არამედ გლობალური ბრენდის ექსპანსიას, სადაც ფეხბურთელები მულტიმედიურ ვარსკვლავებად ითვლებოდნენ. ტოტის იტალიური ქარიზმა, მისი როლი, როგორც „რომის იმპერატორის“ და მოდის ინდუსტრიასთან სიახლოვე იდეალურად ჯდებოდა პერესის მარკეტინგულ იმპერიაში. აზიისა და ამერიკის ბაზრებზე ტოტის ატრიბუტიკის გაყიდვები „რეალს“ საშუალებას მისცემდა სრულად დაეფარა მისი სატრანსფერო ღირებულება პირველივე ორ სეზონში, რაც კლუბისთვის ფინანსურად უპრეცედენტო წარმატება იქნებოდა.

თუმცა, ამ ტრანსფერის ჩაშლის მთავარი არგუმენტი სცდება ტაქტიკასა და ფინანსებს. ეს იყო სრულიად კულტურული და მენტალური შეუსაბამობა. ტოტი რეალურად იყო და არის „რომას“ იდენტობის ხორციელი განსახიერება. მადრიდში გადასვლით ის გახდებოდა კიდევ ერთი ვარსკვლავი გალაქტიკაში, სადაც ინდივიდუალიზმი ხშირად გუნდურობაზე მაღლა იდგა, ხოლო მისი საკულტო სტატუსი გლობალურ ბრენდში გაითქვიფებოდა. ტოტიმ აირჩია დარჩენილიყო პირველ კაცად რომში, ვიდრე გამხდარიყო ერთ-ერთი მრავალთაგან მადრიდში, რითაც დაამტკიცა, რომ ერთგულება და ემოციური კავშირი ქალაქთან მისთვის უფრო ძვირფასი იყო, ვიდრე ოქროს ბურთები და ევროპული ტიტულები, რომელთაც ის „მერენგებში“ აუცილებლად მოიგებდა.

საერთაშორისო პრესა წლების განმავლობაში აღფრთოვანებითა და გაოცებით აფასებდა ამ სატრანსფერო საგას. ესპანური Marca და As მუდმივად წერდნენ პერესის „აკვიატებაზე“, აღნიშნავდნენ, რომ ტოტი იყო ერთადერთი „არა“ ფლორენტინოს კარიერაში, რომელმაც პრეზიდენტის ყოვლისშემძლეობის მითი დაამსხვრია. ესპანელი ჟურნალისტები ხაზს უსვამდნენ, რომ მადრიდული პუბლიკა, რომელიც იშვიათად სცემს პატივს მეტოქეებს, ყოველთვის განსაკუთრებული მოწიწებით ხვდებოდა ტოტის ბერნაბეუზე გამოსვლისას, რაც სწორედ ამ შემდგარი სიყვარულის გამოძახილი იყო.

თავის მხრივ, იტალიური მედია, განსაკუთრებით La Gazzetta dello Sport და Corriere dello Sport, ამ მოვლენას განიხილავდა, როგორც იტალიური ფეხბურთის გამარჯვებას გლობალიზაციაზე. იტალიელი ანალიტიკოსები ხაზს უსვამდნენ, რომ ტოტის უარი მადრიდს იყო სიგნალი იმისა, რომ სერია A-ს კვლავ ჰქონდა ძალა შეენარჩუნებინა თავისი უდიდესი სიმბოლოები. პრესა წერდა, რომ ტოტის გადაწყვეტილება იყო „ანტი-მერკანტილური აჯანყება“ და დასტური იმისა, რომ საფეხბურთო რომანტიზმი ჯერ კიდევ ცოცხლობდა კაპიტალისტური ინდუსტრიის ეპოქაში.

ბრიტანული The Guardian და სხვა გავლენიანი გამოცემები კი ამ ისტორიას მულტინაციონალური კლუბების ეპოქის დაწყებამდე არსებულ ბოლო დიდ ზღაპრად მიიჩნევენ. მათი შეფასებით, ტოტის უარმა „ბლანკოსს“ დაუკარგა შანსი ეხილა შესაძლოა ყველაზე ესთეტიკური საფეხბურთო კოლაბორაცია ისტორიაში, თუმცა ფეხბურთს აჩუქა ერთგულების უდიდესი მონუმენტი. საბოლოო ჯამში, ფრანჩესკო ტოტიმ მადრიდში გადაუსვლელობით მოიგო იმაზე მეტი, ვიდრე ნებისმიერი ტიტულია - მან მოიპოვა მარადიული დიდება და სტატუსი კაცისა, რომელმაც სამეფო კლუბს და თავად ფლორენტინო პერესს საკუთარი პრინციპები დააყენებინა ფულსა და დიდებაზე მაღლა.