მადრიდის „რეალის“ უახლეს ისტორიაში 2002 წლის 15 მაისს გლაზგოში გამართული ჩემპიონთა ლიგის ფინალი ოქროს ასოებით არის ჩაწერილი. თუმცა, სანამ იკერ კასილასი მოედანზე შემოვიდოდა და თავისი ლეგენდარული სეივებით „ბაიერს“ ტიტულს წაართმევდა, სამეფო კლუბის კარს გამოცდილი, საიმედო და უმაღლესი კლასის გოლკიპერი - ცეზარ სანჩესი იცავდა. მისი როლი გალაქტიკოსის პირველ ეპოქაში ხშირად დაჩრდილულია შემდგომი მოვლენებით, თუმცა ცეზარი იყო ფიგურა, რომლის გარეშეც იმ პერიოდის „რეალის“ ტაქტიკური ბალანსი წარმოუდგენელი იქნებოდა.

ცეზარ სანჩეს დომინგესის საფეხბურთო აღზევება „ვალიადოლიდს“ უკავშირდება. სწორედ ამ მოკრძალებულ კლუბში ჩამოყალიბდა ის პრიმერა დივიზიონის ერთ-ერთ ყველაზე სტაბილურ და პატივსაცემ მეკარედ. 90-იანი წლების მიწურულს, მისი რეფლექსები, პოზიციის შერჩევის უნარი და რაც მთავარია, დაცვის ხაზის მართვის ხელოვნება თვალში მოუვიდათ ესპანურ გრანდებს. „ვალიადოლიდში“ გატარებულმა წლებმა მას მისცა ის ფსიქოლოგიური სიმტკიცე, რაც შემდგომში მადრიდის სანტიაგო ბერნაბეუზე გადასვლისას გადამწყვეტი აღმოჩნდა.

2000 წელს, როდესაც ცეზარი მადრიდის „რეალს“ შეუერთდა, კლუბში უკვე ტრიალებდა ახალგაზრდა ფენომენის, იკერ კასილასის გარშემო ატეხილი აჟიოტაჟი. ბევრი მიიჩნევდა, რომ სანჩესი უბრალოდ სათადარიგო მეკარის როლისთვის მოჰყავდათ, თუმცა გამოცდილმა გოლკიპერმა პირველივე დღიდანვე დაამტკიცა, რომ ის მზად იყო სერიოზული კონკურენციისთვის. ცეზარის მოსვლამ გუნდში ჯანსაღი საფეხბურთო ომი გამოიწვია, რამაც საბოლოო ჯამში ორივე მეკარის პროგრესს შეუწყო ხელი.

ცეზარ სანჩესის, როგორც მეკარის, უმთავრესი თვისება მისი ტაქტიკური ინტელექტი და სიმშვიდე იყო. კასილასისგან განსხვავებით, რომელიც მეტწილად გიჟურ რეფლექსებსა და ინსტინქტებზე იყო დამოკიდებული, ცეზარი თამაშს კითხულობდა. ის შესანიშნავად თამაშობდა გამოსვლებზე, აკონტროლებდა საჯარიმო მოედანს და მცველებს მუდმივ მითითებებს აძლევდა. ეს თვისებები განსაკუთრებით ფასობდა იმ პერიოდის „რეალში“, სადაც შეტევაზე ორიენტირებული ვარსკვლავების ფონზე, დაცვას ხშირად სჭირდებოდა ცივსისხლიანი ლიდერი უკანა ხაზში.

2001-2002 წლების სეზონში მოხდა ის, რასაც ბევრი არ ელოდა - მაშინდელმა მთავარმა მწვრთნელმა, ვისენტე დელ ბოსკემ, არასტაბილური თამაშის გამო კასილასი სკამზე დასვა, ხოლო ძირითად მეკარედ ცეზარ სანჩესი გაამწესა. ეს არ ყოფილა დროებითი გადაწყვეტილება. ცეზარმა მოიპოვა მწვრთნელისა და თანაგუნდელების სრული ნდობა. სწორედ მან ითამაშა ჩემპიონთა ლიგის უმნიშვნელოვანეს პლეი-ოფის მატჩებში, მათ შორის ნახევარფინალურ დაპირისპირებებში მოსისხლე მტერ „ბარსელონას“ წინააღმდეგ, სადაც მისმა საიმედო თამაშმა „რეალს“ ფინალის საგზური მოუპოვა.

გლაზგოს ფინალი ცეზარისთვის კარიერის მწვერვალი უნდა ყოფილიყო. ის მატჩს იდეალურ ფორმაში შეხვდა და პირველ ტაიმში რამდენიმე რთული ბურთიც მოიგერია. თუმცა, ფეხბურთის ისტორიას თავისი, ხშირად დრამატული სცენარები აქვს. შეხვედრის 68-ე წუთზე, ლუსიოსთან შეჯახების შემდეგ, ცეზარმა ტრავმა მიიღო და მოედანი ცრემლიანი თვალებით დატოვა. ეს მომენტი იქცა გარდამტეხ წერტილად არამხოლოდ იმ მატჩის, არამედ მსოფლიო ფეხბურთის ისტორიაში, რადგან მოედანზე 21 წლის იკერ კასილასი გამოვიდა.

ცეზარის ტრავმამ და კასილასის მომდევნო წუთების გმირულმა სეივებმა საფუძველი ჩაუყარა „წმინდა იკერის“ ეპოქას. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემპიონთა ლიგის თასი ცეზარმაც სრული უფლებით აღმართა, მედიის და გულშემატკივრების ყურადღების ცენტრში კასილასი მოექცა. ეს იყო კლასიკური მაგალითი იმისა, თუ როგორ ცვლის ერთი შემთხვევითობა იერარქიას. ცეზარი, მიუხედავად მისი უდიდესი წვლილისა ფინალამდე მისვლაში, იძულებული გახდა კვლავ მეორე ნომრის როლს შეგუებოდა.

მადრიდულ კარიერაში ცეზარმა მოიგო ორი ესპანეთის ჩემპიონატი, ჩემპიონთა ლიგა, საკონტინენტთაშორისო თასი და ესპანეთის სუპერთასი. მისი სტატისტიკა „რეალში“ შესაძლოა არ არის ციფრებით კოლოსალური, თუმცა მისი გავლენა გასახდელზე ფასდაუდებელი იყო. ის არასდროს ყოფილა სკანდალების მიზეზი, ყოველთვის პროფესიონალურად უდგებოდა თავის საქმეს და მაშინაც კი, როცა სკამზე იჯდა, ახალგაზრდა კასილასისთვის ერთგვარ მენტორად და მოტივატორად რჩებოდა.

„რეალის“ შემდეგ ცეზარ სანჩესმა დაამტკიცა, რომ მისი მაღალი კლასი დროებითი მოვლენა არ ყოფილა. „სარაგოსაში“ გადასვლის შემდეგ მან კვლავ დაიმკვიდრა ძირითადში ადგილი და გუნდთან ერთად ესპანეთის თასის ფინალამდეც მივიდა. მისი საფეხბურთო ხანგრძლივობა და პროფესიონალიზმი სამაგალითო იყო. ის 40 წელს გადაცილებულიც კი ახერხებდა უმაღლეს დონეზე ასპარეზობას, რაც მეკარეებს შორისაც კი იშვიათი მიღწევაა.

განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი პერიოდი „ვალენსიაში“, სადაც ის 37 წლის ასაკში გადავიდა ტრავმირებული რენანის ჩასანაცვლებლად. ცეზარმა არამხოლოდ შეავსო დანაკლისი, არამედ „ღამურების“ ნამდვილ ლიდერად იქცა. მისმა გამოცდილებამ „ვალენსიას“ ჩემპიონთა ლიგის საგზური მოუპოვა, ხოლო თავად მეკარემ კონტრაქტის რამდენჯერმე გახანგრძლივება დაიმსახურა. ეს პერიოდი კიდევ ერთხელ უსვამდა ხაზს მის მთავარ თვისებას - სტაბილურობას ნებისმიერ ასაკსა და გარემოში.

ტაქტიკური თვალსაზრისით, ცეზარი მიეკუთვნებოდა ძველი სკოლის იმ მეკარეებს, რომლებიც უპირატესობას პოზიციურ სრულყოფილებას ანიჭებდნენ. მას იშვიათად ნახავდით ეფექტური, მაგრამ არასაჭირო ნახტომების გაკეთებისას. ის ყოველთვის იქ იდგა, სადაც ბურთი მიდიოდა. მისი გრძელი პასები და თამაშის ტემპის კონტროლის უნარი „რეალს“ კონტრშეტევების წამოწყებაში ეხმარებოდა, რაც ზიდანის, ფიგუსა და რაულის ფორვარდობისას უძლიერეს იარაღს წარმოადგენდა.

საინტერესოა მისი ხანმოკლე ინგლისური ვოიაჟიც „ტოტენჰემ ჰოტსპურში“ ხუანდე რამოსის მწვრთნელობისას. მიუხედავად იმისა, რომ პრემიერ ლიგაში ბევრი მატჩი არ ჩაუტარებია, მან ინგლისურ ფეხბურთსაც დაუტოვა თავისი პროფესიონალიზმის კვალი. ცეზარი ყველგან, სადაც კი თამაშობდა, ტოვებდა ინტელექტუალური და კეთილშობილი სპორტსმენის შთაბეჭდილებას, რაც მას საფეხბურთო სამყაროში უამრავ მეგობარსა და დამფასებელს სძენდა.

ცეზარ სანჩესისა და იკერ კასილასის დაპირისპირება „რეალში“ არ ყოფილა მტრული, ეს იყო ორი განსხვავებული ფილოსოფიის ჭიდილი. ერთ მხარეს იყო გამოცდილება, ცივი გონება და აკადემიური სიზუსტე, მეორე მხარეს კი - ახალგაზრდული ვნება, წარმოუდგენელი იღბალი და გენიალური ინსტინქტები. დელ ბოსკემ გარკვეულ ეტაპზე არჩევანი გამოცდილებაზე შეაჩერა და რომ არა ის საბედისწერო ტრავმა გლაზგოში, ვინ იცის, როგორ განვითარდებოდა მადრიდული გრანდის ისტორია.

დღევანდელი გადასახედიდან, ცეზარ სანჩესი არის ფეხბურთელი, რომელმაც უდიდესი როლი ითამაშა „რეალის“ გარდამავალ პერიოდში. მან შეამზადა ნიადაგი კასილასის საბოლოო გაფურჩქვნისთვის, აიძულა რა ახალგაზრდა იკერი უფრო მეტი ემუშავა საკუთარ თავზე. ცეზარის მადრიდული ეპოქა გვიჩვენებს, რომ დიდ კლუბებს დიდი მიღწევებისთვის სჭირდებათ არამხოლოდ კაშკაშა ვარსკვლავები, არამედ ისეთი საიმედო საყრდენებიც, როგორიც ეს ესპანელი გოლკიპერი იყო.

საბოლოო ჯამში, ცეზარ სანჩეს დომინგესი დარჩება ფეხბურთის ისტორიაში, როგორც მეკარე, რომელმაც ღირსეულად ატარა მადრიდის „რეალის“ პირველი ნომრის სტატუსი გალაქტიკოსის ფორმირების ეპოქაში. მისი კარიერა არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ უნდა დარჩე პროფესიონალად უდიდესი წნეხის ქვეშ და როგორ შეინარჩუნო უმაღლესი კლასი ათწლეულების განმავლობაში. ცეზარი არ ყოფილა უბრალოდ კასილასის წინამორბედი, ის იყო თავისი დროის ნამდვილი მადრიდელი რაინდი კართან.