მადრიდის „რეალი“ ახალი ეპოქის ზღურბლზე დგას. 13 ივლისს გუნდი წინასასეზონო სამზადისს იწყებს, სათავეში კი ახალი მთავარი მწვრთნელი, ჟოზე მოურინიო დგება. „განსაკუთრებულს“ „სანტიაგო ბერნაბეუზე“ მასშტაბური სამუშაოები და ტაქტიკური თავსატეხები ელოდება. ერთ-ერთი ყველაზე კომპლექსური და ამავდროულად ინტრიგის შემცველი საკითხი სათამაშო მოედანზე ორი უდიდესი ტალანტის - ჯუდ ბელინგემისა და არდა გიულერის ურთიერთქმედებაა. ფაქტობრივად, ორივე ფეხბურთელი ათიანის პოზიციაზე, შემოქმედებით ზონაში თავს ყველაზე კომფორტულად გრძნობს, რაც პორტუგალიელი სპეციალისტისგან განსაკუთრებულ ტაქტიკურ მოქნილობასა და ახალი სტრუქტურის შექმნას მოითხოვს.

ტაქტიკური თვალსაზრისით, ჯუდ ბელინგემი თანამედროვე ფეხბურთის უნიკალური ფენომენია. ინგლისელმა ნახევარმცველმა გასულ სეზონში დაამტკიცა, რომ მას აქვს საოცარი უნარი, შეავსოს საჯარიმო სივრცეები მეორე რგოლიდან, ფიზიკური დომინაციითა და საგოლე ალღოთი გარდაქმნას თამაში. ბელინგემის სასარგებლოდ მეტყველებს მისი უნივერსალიზმი. ის არ არის კლასიკური, სტატიკური „ათიანი“. ჯუდი აერთიანებს „რვიანის“ სამუშაო მოცულობას, ბურთის ართმევის უნარს და ცრუ ცხრიანის საგოლე ინსტინქტებს. მოურინიოს სტილისთვის, რომელიც ყოველთვის ითხოვს ნახევარმცველებისგან ათლეტურობასა და დაცვით ფაზაში აქტიურ ჩართულობას, ბელინგემი შეუცვლელი ფიგურაა, რომელიც მოედნის ცენტრში ბალანსის გარანტი ხდება.

მეორე მხრივ, არდა გიულერი წარმოადგენს აბსოლუტურ საფეხბურთო ესთეტიკასა და გენიას, რომლის იგნორირება სასტარტო შემადგენლობაში უკვე შეუძლებელია. თურქი ვუნდერკინდის სასარგებლოდ მისი საოცარი სათამაშო ინტელექტი, ვიწრო სივრცეებში მანევრირების უნარი და  ზუსტი პასები მეტყველებს. გიულერს აქვს თამაშის რიტმის კონტროლის იშვიათი ნიჭი, რაც გუნდს პოზიციურ შეტევაში გადამწყვეტ უპირატესობას ანიჭებს. მისი პროგრესი და პროდუქტიულობა აჩვენებს, რომ  მზად არის, უმაღლესი დონის გამოწვევებისთვის, ხოლო მისი მოედანზე ყოფნა გუნდის შემოქმედებით პოტენციალს თვისობრივად ახალ საფეხურზე აყვანს.

ინსაიდერული ინფორმაციით, ჟოზე მოურინიო არდა გიულერში ხედავს მესუთ იოზილის გაუმჯობესებულ ვერსიას. ფეხბურთელის, რომელმაც თავის დროზე სწორედ ჟოზეს ხელში მიაღწია პიკს მადრიდში. თუმცა, იოზილისგან განსხვავებით, რომელსაც პორტუგალიელი ხშირად ფიზიკურ კონდიციებსა და დაცვით მუშაობას უწუნებდა, გიულერს გააჩნია ერთი უმნიშვნელოვანესი, დამანგრეველი იარაღი - საოცარი, არაპროგნოზირებადი და ზუსტი დარტყმა შორეული დისტანციიდან. ეს კომპონენტი მას კიდევ უფრო სახიფათოს ხდის საჯარიმოს მისადგომებთან, რაც მოურინიოს საშუალებას მისცემს, არდა შეტევის ფინალურ სტადიაში ერთ-ერთ მთავარ დამრტყმელ ძალად გამოიყენოს.

მთავარი პრობლემა იმაში მდგომარეობს, რომ ნომინალურად ბელინგემი და გიულერი ერთი და იმავე ზონისთვის იბრძვიან, მოედნის ცენტრი, თავდამსხმელების ზურგსუკან. ორივე მათგანს უყვარს ბურთის მიღება ხაზებს შორის და შეტევის ორკესტრირება. თუ მოურინიო გუნდს სტანდარტულ, ხისტ ტაქტიკურ ჩარჩოებში მოაქცევს, მათი ერთდროულად მოედანზე ყოფნა გამოიწვევს სივრცეების დუბლირებას და ერთმანეთისთვის ხელის შეშლას. თუმცა, თანამედროვე ფეხბურთი პოზიციების მკაცრ ფიქსაციას აღარ ითხოვს, მთავარია ფუნქციების სწორი განაწილება და სივრცეების გონივრული ათვისება, რაც ორ ლიდერს შორის ჰარმონიის საფუძველი უნდა გახდეს.

იმისათვის, რომ ორივე გენია სასტარტო შემადგენლობაში მოხვდეს, მოურინიომ შესაძლოა მიმართოს ასიმეტრიულ 4-2-3-1 ან მოდიფიცირებულ 4-3-3 (ანუ 4-1-2-3) ფორმაციას. ამ სტრუქტურაში ჟოზე თითოეულ მათგანს განსხვავებულ, თუმცა თავსებად ფუნქციებს მიანიჭებს. ნაცვლად იმისა, რომ მათ მოედნის ცენტრალური ღერძი გაყონ, პორტუგალიელი სტრატეგი სივრცობრივ დივერსიფიკაციას მიმართავს. ეს საშუალებას მისცემს გუნდს, შეინარჩუნოს დაცვითი სიმყარე და ამავდროულად მაქსიმალურად გამოიყენოს ორივე ფეხბურთელის საუკეთესო თვისებები.

ამ ფორმირებაში არდა გიულერის ფუნქცია იქნება მარჯვენა ფლანგიდან ცენტრში შემოწევა. არდა არ იქნება კლასიკური გარემარბი, რომელიც ხაზთან დგას. ის მიიღებს თავისუფლებას, რათა მარჯვენა ნახევარარხიდან  მართოს თამაში, გამოიყენოს თავისი მარცხენა ფეხი მოჭრილი პასებისთვის ან მისი საფირმო, საოცარი დარტყმებისთვის. ეს სტილი მოურინიოს საშუალებას მისცემს, მარჯვენა ფლანგზე სივრცე შემტევ მცველს დაუთმოს, ხოლო გიულერმა ცენტრალურ ზონაში დამატებითი შემოქმედებითი ძალა შექმნას.

პარალელურად, ჯუდ ბელინგემის ფუნქცია შეიცვლება და ის უფრო სიღრმიდან მოქმედ „რვიანად“ ან  Box-to-Box ნახევარმცველად მოგვევლინება. ჯუდი დაიკავებს მარცხენა ნახევარარხს და დაცვითი ფაზის დროს მოედნის ცენტრში ფიზიკურ სიმყარეს უზრუნველყოფს. შეტევის დროს კი, როდესაც გიულერი ბურთით ცენტრისკენ წამოვა, ბელინგემი გამოიყენებს თავის საოცარ თვისებას - მეორე რგოლიდან, მოულოდნელად შეიჭრება საჯარიმოში თავდამსხმელის პოზიციაზე. არდას პასის გენიისა და ბელინგემის დინამიკის ეს სინთეზი მეტოქის დაცვისთვის გადაუჭრელ ამოცანად იქცევა.

ტაქტიკური თავსებადობის კიდევ ერთი ასპექტი ურთიერთდაზღვევის მექანიზმია. ჟოზე მოურინიოს გუნდებში დისციპლინა უპირველესია. ბელინგემის ფიზიკური მონაცემები საშუალებას იძლევა, რომ მან დააზღვიოს გიულერის ზონა, როდესაც თურქი შემტევი პრესინგში ან შეტევის ფაზაშია ჩართული. თავის მხრივ, არდას უნარი, შეანელოს ან დააჩქაროს თამაში, ბელინგემს მისცემს ამოსუნთქვისა და პოზიციურად სწორად გადაწყობის დროს, რაც გუნდს მეტოქის კონტრშეტევებისგან დაიცავს.

საბოლოო ჯამში, ბელინგემისა და გიულერის ერთდროულად სასტარტოში გამწესება არამარტო შესაძლებელი, არამედ აუცილებელიც კია „რეალის“ მაქსიმალური პოტენციალის გამოსავლენად. ჟოზე მოურინიოს აქვს უნიკალური შანსი, შექმნას სრულყოფილი ტაქტიკური სიმბიოზი. ბელინგემის ათლეტურობა, ძალა და საგოლე ალღო შეაზავოს გიულერის იოზილისებრ ინტელექტს, ელეგანტურობასა და ფანტასტიკურ შორეულ დარტყმებს. 13 ივლისიდან მადრიდში იწყება დიდი ტაქტიკური ლაბორატორია, სადაც „განსაკუთრებულმა“ ეს ორი განსხვავებული, თუმცა გენიალური ელემენტი ერთ მძლავრ, გამანადგურებელ მექანიზმად უნდა აქციოს.

ყოველივე ზემოაღნიშნული ჯერ-ჯერობით გეგმები და ვარაუდებია, რისი მწვანე მინდორზე ხილვაც საკმაოდ რთული იქნება, თუმცა ფაქტია, რომ ამ რესურსის განიავებას ჟოზეს არ აპატიებენ და პორტუგალიელ დამრიგებელს კონკრეტული და ხშირ შემთხვევაში გადამჭრელი ნაბიჯების გადადგმა მოუწევს.