ჟოზე მოურინიოს დაბრუნება მადრიდის „რეალში“ ფუნდამენტურ ცვლილებებს მოასწავებს გუნდის სათამაშო ფილოსოფიაში, სადაც ცენტრალური ხაზი ტაქტიკური გარდაქმნის მთავარი ეპიცენტრი ხდება. პორტუგალიელი სპეციალისტი უარს ამბობს ბოლო წლებში დამკვიდრებულ, შედარებით თავისუფალ, პოზიციურ სტილზე და ნერგავს უკომპრომისო, დინამიურ და მაქსიმალურად ინტენსიურ ფეხბურთს. მისი მთავარი ინოვაცია ნახევარდაცვაში არის „ტრანზიციული ბლიცკრიგის“ (სწრაფი გადასვლა დაცვიდან შეტევაში) იდეალური სტრუქტურირება, რაც ეფუძნება არა ბურთის უმიზნო კონტროლს, არამედ სივრცეების აგრესიულ ათვისებას, მეტოქის პრესინგის მომენტალურ გატეხვას და ვერტიკალურ, პირდაპირ გამჭოლ პასებს.

ამ ახალი იდეოლოგიის გამაერთიანებელ ტაქტიკურ პლატფორმად მოურინიო ირჩევს მოდერნიზებულ 4-2-3-1 ან სიმეტრიულ 4-3-3 ფორმაციას, რომელიც მატჩის ფაზების მიხედვით ტრანსფორმირდება. აღნიშნული განლაგება საშუალებას იძლევა, მოედანზე შეიქმნას მკაცრად დისციპლინირებული, მაგრამ ამავდროულად ფეთქებადი ხუთკაციანი ბლოკი. ჟოზეს მიზანია ნახევარდაცვაში ფიზიკური დომინაციისა და სათამაშო ინტელექტის ისეთი ბალანსის პოვნა, რომელიც გუნდს საშუალებას მისცემს, როგორც დაბალ ბლოკში ხარისხიანად ჩაიკეტოს, ისე მეტოქის ნახევარზე ბურთის ართმევისთანავე 3-4 წამში დაასრულოს შეტევა დარტყმით.

ამ სქემაში ჯუდ ბელინგემი იკავებს მოურინიოსთვის კლასიკური, „ათი ნომრის“ პოზიციას, რომელიც ძალიან ჰგავს თავის დროზე ვესლი სნეიდერის ან დეკუს როლს, თუმცა ბევრად უფრო დიდი ფიზიკური დატვირთვით. ბელინგემი ხდება გუნდის მთავარი ტაქტიკური იარაღი. მას ევალება მეტოქის საყრდენი ზონიდან საჯარიმოში აგრესიული, ფარული შეჭრები რითაც სივრცეებს უთავისუფლებს ვინგერებს, ხოლო დაცვის ფაზაში იგი პირველი ერთვება პრესინგში. ჟოზე ჯუდისგან ითხოვს არამხოლოდ კრეატივს, არამედ მოედნის ცენტრში ფიზიკურ ორთაბრძოლებში შესვლას, რაც ინგლისელისმონაცემების გათვალისწინებით, „რეალს“ ცენტრში დამატებით ძალას მატებს

ფედერიკო ვალვერდე კი მოურინიოს ხელში გარდაიქმნება მოედნის აბსოლუტურ მმართველად და გარდამავალი ფაზების მთავარ ძრავად (Box-to-Box). ურუგვაელის უნიკალური ფიზიკური კონდიციები და საოცარი სისწრაფე ჟოზეს აძლევს საშუალებას, მას ჩააბაროს ე.წ. „ტაქტიკური კომპენსატორის“ როლი, რომელიც ერთდროულად აზღვევს მარჯვენა ფლანგს და ცენტრალურ ზონას. ვალვერდეს ფუნქცია იქნება მეტოქის კონტრშეტევების ჩახშობა პირველსავე წამებში  და ბურთის ამოტანა საკუთარი ნახევრიდან წინ მიმართული აგრესიული რეიდებით, რაც „რეალის“ სათამაშო ტემპს ასტრონომიულ სიჩქარეს შესძენს.

სხვა შემსრულებლებს, როგორიცაა ორელიენ ჩუამენი ან ედუარდო კამავინგა, მოურინიო უნაწილებს მკაცრად პროფილურ, დაცვით დავალებებს უკანა ხაზის დასაზღვევად. ჩუამენი გვევლინება კლასიკურ ჩამშლელად, რომელიც ხაზებს შორის სივრცეებს კეტავს და მეტოქის შეტევებს შლის, ხოლო კამავინგა თავისი პლასტიკურობითა და პრესინგის ქვეშ მანევრირების უნარით უზრუნველყოფს ბურთის სუფთა გამოსვლას პირველი ფაზიდან. ამგვარად, მოურინიო მადრიდში ქმნის სისტემას, სადაც ინდივიდუალური გენიოსობა სრულად ექვემდებარება კოლექტიურ ფუნქციონალიზმს, რაც „რეალის“ ნახევარდაცვას ევროპულ ფეხბურთში ყველაზე მედეგ და რაციონალურ ძალად აქცევს.

მიუხედავად მოედნის ცენტრში არსებული უდიდესი ფიზიკური და აგრესიული პოტენციალისა, მოურინიო კარგად აცნობიერებს, რომ მხოლოდ ათლეტიზმი და სისწრაფე სრული დომინაციისთვის საკმარისი არ არის. პორტუგალიელი სპეციალისტი აქტიურად ეძებს კლასიკურ, კრეატიულ ნახევარმცველს - ე.წ. „ტემპის მომცემს“ , რომელსაც ექნება ბურთის უზადო ჭერის, პრესინგის ქვეშ სიმშვიდის შენარჩუნებისა და მოედნის საოცარი ხედვის უნარი. ასეთი მაღალი საფეხბურთო ინტელექტის მქონე მოთამაშის ინტეგრაცია აუცილებელია, რათა ზუსტი, გრძელი თუ მოკლე პასების განაწილებით დალაგდეს თამაშის რიტმი და მაქსიმალურად ეფექტურად იქნას ათვისებული ბელინგემისა თუ ვალვერდეს ფეთქებადი ძალა.

საბოლოო ჯამში, „განსაკუთრებულს“ მოედნის ცენტრში დიდი გეგმები აქვს, რომლის განხორციელებასაც ივლისიდან დაიწყევს.