ენრიკე რიკელმეს საპრეზიდენტო ამბიციები მადრიდის „რეალში“ მხოლოდ საკადრო ცვლილებებს კი არ უკავშირდება, არამედ კლუბის ფუნდამენტური იდენტობის აღდგენას ისახავს მიზნად. მისი ხედვა ეფუძნება იდეას, რომ მადრიდული გრანდი დაუბრუნდეს თავის ისტორიულ საწყისებს - გახდეს ექსტრა-შემტევი ძალა, რომელიც მოედანზე დომინირებს. რიკელმეს მიაჩნია, რომ ბოლო წლების პრაგმატულმა ფეხბურთმა და შედეგზე ორიენტირებულმა ტაქტიკამ გააუფერულა ის უნიკალური ხელწერა, რის გამოც გუნდს ათწლეულების წინ „თეთრი ბალეტის“ უზადო შემსრულებელი უწოდეს.

ამ რევოლუციური გეგმის მთავარი შთაგონების წყარო ვისენტე დელ ბოსკეს ეპოქაა (1999–2003), როდესაც მადრიდელები მოედანზე ხელოვნების ნიმუშს ქმნიდნენ. დელ ბოსკეს „გალაქტიკოსი“ არამხოლოდ იგებდა ტიტულებს, არამედ თამაშობდა ლამაზ, ტაქტიკურად თავისუფალ და შემტევ ფეხბურთს, სადაც აქცენტი ინდივიდუალურ ოსტატობასა და სანახაობაზე კეთდებოდა. რიკელმეს არგუმენტი მარტივია - „რეალის“ თამაში და ხარისხი მარტო თასებით არ იზომება, გულშემატკივარს სჭირდება ემოცია და განცდა, რომ ისინი მოედანზე უყურებენ სპექტაკლს და არა უბრალოდ მექანიკურად აწყობილ, თავდაცვით მანქანას.

კანდიდატის ხედვით, თანამედროვე „რეალმა“ დაკარგა თავისი უპირატესობის ესთეტიკური მხარე. დღეს კლუბი ხშირად ეყრდნობა კონტრშეტევებსა და მეტოქის შეცდომების მოლოდინს, რაც პრაგმატულია, თუმცა აცდენილია კლუბის ისტორიულ ფილოსოფიასთან. რიკელმე ხაზს უსვამს, რომ სამეფო კლუბის სტატუსი მუდმივ შეტევას, თამაშის კარნახსა და მეტოქის საკუთარ საჯარიმოში ჩაკეტვას მოითხოვს. მისი აზრით, ტიტულებისკენ მიმავალი გზა აუცილებლად დიდი სანახაობით უნდა იყოს გაჯერებული, რადგან გამარჯვება სტილის გარეშე „რეალისთვის“ არასრულფასოვანია.

ამ გეგმის განსახორციელებლად რიკელმე აპირებს სპორტული სტრუქტურის სრულ რეფორმირებას, რაც პირველ რიგში შესაბამისი პროფილის მწვრთნელის მოყვანას გულისხმობს. ახალმა ტაქტიკურმა მიდგომამ აქცენტი უნდა გააკეთოს მაღალ პრესინგზე, ბურთის სწრაფ გათამაშებასა და შემტევი ფაზის მაქსიმალურ გაჯერებაზე. სტრატეგიის საფუძველი იქნება ისეთი სათამაშო მოდელის დანერგვა, სადაც ნახევარდაცვა და თავდასხმა ერთიან, შემოქმედებით მექანიზმად იქცევა. ეს კი გუნდს საშუალებას მისცემს, პირველივე წუთებიდან მოახდინოს ზეწოლა ნებისმიერ მეტოქეზე.

სატრანსფერო პოლიტიკაში რიკელმე აქცენტს აკეთებს არა უბრალოდ ვარსკვლავების, არამედ კონკრეტული მახასიათებლების მქონე ფეხბურთელების შეძენაზე. მისი მიზანია მოედანზე ისეთი მოთამაშეების მოკრება, რომელთაც აქვთ უმაღლესი ტექნიკური არსენალი, კრეატივი და სივრცეების ათვისების უნარი ზუსტად ისე, როგორც ეს ზიდანის, ფიგუსა და რაულის დროს ხდებოდა. ექსტრა-შემტევი გუნდის შესაქმნელად საჭიროა ფლანგების მაქსიმალური აქტიურება და შემტევი ნახევარმცველების თავისუფლება, რაც სატრანსფერო ბაზარზე შესაბამის ინვესტიციებს მოითხოვს.

საბოლოო ჯამში, ენრიკე რიკელმეს პროექტი არის მცდელობა, მადრიდის „რეალმა“ დაიბრუნოს საფეხბურთო სამყაროს ესთეტიკური ლიდერის პოზიცია. ის ამტკიცებს, რომ შედეგი და სილამაზე ერთმანეთს არ გამორიცხავს, პირიქით - „სანტიაგო ბერნაბეუზე“ ისინი ყოველთვის ერთად უნდა არსებობდნენ. თუ ეს იდეები რეალობად იქცევა, გულშემატკივარი კვლავ იხილავს გუნდს, რომელიც მოედანზე გადის არა ფრთხილი გათვლებისთვის, არამედ იმისთვის, რომ საფეხბურთო სპექტაკლით კიდევ ერთხელ დაამტკიცოს თავისი სამეფო დიდებულება.