„რეალის“ საპრეზიდენტო არჩევნების მოახლოებასთან ერთად, კლუბის ირგვლივ საინფორმაციო სივრცე სულ უფრო მეტად იძაბება, თუმცა ამ საერთო ხმაურში ყველაზე მკაფიოდ მაინც ერთი სიმბოლური ფიგურის დუმილი ისმის. ვისენტე დელ ბოსკე, კლუბის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე პატივსაცემი და ტიტულოვანი ფიგურა, მიმდინარე საარჩევნო პროცესებთან დაკავშირებით აბსოლუტურ ნეიტრალიტეტს ინარჩუნებს და არანაირ საჯარო პოზიციას არ აფიქსირებს. ეს დუმილი მით უფრო თვალშისაცემია, რომ სანტიაგო ბერნაბეუზე ძალთა ბალანსის გადანაწილება და სამომავლო სათამაშო ფილოსოფიის განსაზღვრა პირდაპირ უკავშირდება იმ მემკვიდრეობას, რომლის ერთ-ერთი მთავარი შემოქმედიც თავად ლეგენდარული ესპანელი სპეციალისტია.

ეს სიტუაცია კიდევ უფრო მეტ კითხვას აჩენს იმ ფონზე, რომ დელ ბოსკეს ზოგადად სჩვევია სამეფო კლუბის შიდა თუ გარე სამზარეულოზე გულახდილი საუბარი და საკუთარი ანალიტიკური ხედვის გაზიარება. ის ყოველთვის გამოირჩეოდა მადრიდული გრანდის ირგვლივ მიმდინარე მოვლენების ობიექტური შეფასებებით, თუმცა მიმდინარე წინასაარჩევნო მარათონში მისი მხრიდან არც მოქმედი პრეზიდენტის, ფლორენტინო პერესის მისამართით ისმის საქებარი სიტყვები და არც ალტერნატიული კანდიდატის, ენრიკე რიკელმეს რევოლუციურ იდეებზე კეთდება კომენტარი. ასეთი ხაზგასმული დისტანცირება საფეხბურთო საზოგადოებასა და ექსპერტებში აჩენს საფუძვლიან ეჭვს, რომ ლეგენდის დუმილის მიღმა გაცილებით ღრმა, სტრატეგიული თუ პერსონალური მიზეზები იმალება.

არგუმენტირებული თვალსაზრისით, დელ ბოსკეს ეს პოზიცია შესაძლოა ნაკარნახევი იყოს მისი რთული და მრავალწახნაგოვანი წარსულით თავად ფლორენტინო პერესთან, რომელმაც 2003 წელს, ტრიუმფალური სეზონის შემდეგ, მას კონტრაქტი აღარ გაუხანგრძლივა. მიუხედავად იმისა, რომ წლების განმავლობაში ეს წყენა საჯაროდ თითქოს განელდა, ბოსკესთვის, როგორც კლუბის ტრადიციული ღირებულებების დამცველისთვის, პერესის თანამედროვე, ბიზნესზე ორიენტირებული მოდელი სრულად მისაღები მაინც ვერ იქნება, რაც მის ქებაზე უარის თქმას განაპირობებს. მეორე მხრივ, ის არც ენრიკე რიკელმეს პროექტს უცხადებს მხარდაჭერას, რადგან ხვდება, რომ საარჩევნო კამპანიაში მისი სახელის, როგორც „თეთრი ბალეტის“ ესთეტიკის სიმბოლოს გამოყენება, შესაძლოა მხოლოდ პოპულისტური ნაბიჯი იყოს ამომრჩეველთა გულების მოსაგებად.

საბოლოო ჯამში, ვისენტე დელ ბოსკეს დუმილი არა პასიურობის, არამედ უმაღლესი პასუხისმგებლობისა და ავტორიტეტის შენარჩუნების ეფექტური გამოვლინებაა. მან კარგად იცის საკუთარი სიტყვის წონა და ხვდება, რომ ნებისმიერი მხარეს გადახრა კლუბის შიდა პოლიტიკურ ბრძოლაში მის ფიგურას იარაღად აქცევდა. ამიტომ, ნაცვლად იმისა, რომ ჩაერთოს საარჩევნო პოლემიკაში, ის ირჩევს დარჩეს „მადრიდისტას“ იმ უზენაეს ხატად, რომელიც მაღლა დგას დროებით პერსონალურ ამბიციებზე, პრეზიდენტობის კანდიდატებს კი უტოვებს კითხვებს, რომლებზე პასუხის გაცემაც მათ მოედანზე და კლუბის მართვისას მოუწევთ.