მადრიდის „რეალში“ საპრეზიდენტო არჩევნების მოახლოებასთან ერთად, კლუბის გარშემო პოლიტიკური და სპორტული ინტრიგები პიკს აღწევს. ერთ-ერთი ყველაზე რეზონანსული საკითხი ახალი მთავარი მწვრთნელის დანიშვნის გარშემო ატეხილი დავა გახდა. საპრეზიდენტო მარათონში ჩაბმული კანდიდატი ენრიკე რიკელმე  მიიჩნევს, რომ ჟოზე მოურინიოსთან კონტრაქტის გაფორმების ნაჩქარევი გადაწყვეტილება მიმდინარე ეტაპზე დაუშვებელია. არგუმენტი მარტივია - სანამ საარჩევნო ყუთები არ დაილუქება და ოფიციალური გამარჯვებული არ გამოვლინდება, გრძელვადიანი და სტრატეგიული სპორტული გადაწყვეტილებების მიღება კლუბს სამომავლო კრიზისის წინაშე დააყენებს.

ინსტიტუციური თვალსაზრისით, ეს მოთხოვნა სრულიად ლოგიკური და გამართლებულია. მადრიდის „რეალი“ არ არის მხოლოდ საფეხბურთო გუნდი, ის უზარმაზარი ორგანიზაციაა, სადაც მთავარი მწვრთნელის ფიგურა მჭიდროდ არის დაკავშირებული პრეზიდენტის ხედვასთან, ფილოსოფიასა და სატრანსფერო პოლიტიკასთან. არჩევნების შედეგების გაურკვევლობა ქმნის რისკს, რომ დღეს დანიშნული მწვრთნელი ხვალ შესაძლოა ახალი ხელმძღვანელობის გეგმებში საერთოდ არ ჯდებოდეს. შესაბამისად, პროცესების ხელოვნური დაჩქარება მხოლოდ მავნებელი იქნება გუნდის სტაბილურობისთვის, რაც სეზონის მოსამზადებელ ეტაპზე ქაოსს გამოიწვევს.

ამ პოლიტიკური თავსატეხის ცენტრშირიკელმეს ფაქტორი დგას, რომელიც საპრეზიდენტო რბოლის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ფიგურაა. რიკელმეს პოზიცია ჟოზესთან მიმართებით მკაფიო და კატეგორიულია, მისი გამარჯვების შემთხვევაში, პორტუგალიელი სპეციალისტი სამეფო კლუბის სათავეში ვერ მოვა. ენრიკე რიკელმე ყოველთვის გამოირჩეოდა ფეხბურთისადმი რომანტიკული, შემტევი და ტექნიკური მიდგომით, რაც რადიკალურად ეწინააღმდეგება მოურინიოს პრაგმატულ, შედეგზე ორიენტირებულ და ხშირად ხისტ ტაქტიკურ ფილოსოფიას. რიკელმესთვის სპორტული პროექტი სხვა ფასეულობებზე შენდება, სადაც „განსაკუთრებულის“ ადგილი უბრალოდ არ არის.

ამგვარად, თუ რიკელმე პრეზიდენტის სავარძელს დაიკავებს, მოურინიოს ვარიანტი მომენტალურად დღის წესრიგიდან მოიხსნება. წარმოუდგენელია ისეთი კონტრაქტის გაფორმება, რომელიც შესაძლოა რამდენიმე კვირაში ანულირდეს ან მსხვილი კომპენსაციის ფასად იქცეს ტვირთად კლუბის ბიუჯეტისთვის. მადრიდული გრანდის მომავალი არ უნდა გახდეს საარჩევნო კამპანიის მსხვერპლი, ნებისმიერ ახალ მწვრთნელს სჭირდება სრული ნდობა და გარანტიები იმ ხელმძღვანელობისგან, რომელიც მასთან ერთად მინიმუმ რამდენიმე წელს იმუშავებს.

საბოლოო ჯამში, „რეალი“ ახლა იმყოფება გზაგასაყარზე, სადაც პოლიტიკური გონიერება სპორტულ ამბიციებზე მაღლა უნდა დადგეს. მწვრთნელის წარდგენის მცირე ხნით გადადება არ არის სისუსტის ნიშანი, ეს არის სტრატეგიული მოთმინება, რომელიც კლუბს არასაჭირო რყევებისგან დაიცავს. ბერნაბეუს იერარქიაში ძალაუფლების ბალანსი მალე გაირკვევა, მანამდე კი შიდა სამზარეულოში ტაქტიკური პაუზის აღება ერთადერთი სწორი გზაა, რათა ახალი ერა არა დაპირისპირებითა და გაუგებრობით, არამედ ერთიანი, მკაფიო ხედვით დაიწყოს.