მადრიდის „რეალის“ ირგვლივ ატეხილი აჟიოტაჟი კილიან მბაპეს გარშემო, ხშირად ზედაპირულ კრიტიკას ეფუძნება. ბევრი მიიჩნევს, რომ ფრანგი ვარსკვლავი გუნდის მექანიზმში ზედმეტი დეტალია, თუმცა რეალობა ბევრად უფრო კომპლექსურია და ტაქტიკურ სიღრმეებში იმალება.

პრობლემა არა მბაპეს ინდივიდუალურ შესაძლებლობებში, არამედ მისი რესურსის არასწორ ექსპლუატაციაშია. როდესაც შენს განკარგულებაშია პლანეტის ერთ-ერთი ყველაზე სწრაფი და ტექნიკური მოთამაშე, მისი ვერგამოყენება პირდაპირ მიანიშნებს სამწვრთნელო შტაბის ტაქტიკურ ხარვეზებზე.

მბაპე არ არის ტიპური ცენტრალური თავდამსხმელი, რომელიც საჯარიმოში ბურთის ლოდინით შემოიფარგლება. მისი სტიქია დინამიკა და სივრცეა. როდესაც ტაქტიკური მონახაზი მას სტატიკურ პოზიციაში აქცევს, მისი მთავარი იარაღი - ფეთქებადი სისწრაფე ფაქტობრივად ნეიტრალდება.

ექსტრა კლასის ფეხბურთელი, რომელსაც შეუძლია ნებისმიერი დისტანციიდან ზუსტი დარტყმის განხორციელება, ხშირად ხდება „ტაქტიკური უვიცობის“ მსხვერპლი, როდესაც მას აიძულებენ ზურგით კარისკენ თამაშს. ეს არ არის მბაპეს სტილი და ეს მიდგომა მას ართმევს კრეატივის შესაძლებლობას.

ერთ-ერთი მთავარი არგუმენტი მბაპეს სასარგებლოდ მისი სივრცეების გათავისუფლების გენიალური ნიჭია. მაშინაც კი, როცა ის ბურთს არ ეხება, მისი მოძრაობა მეტოქის ორ ან სამ მცველს იზიდავს. თუ თანაგუნდელები ამ გათავისუფლებულ ზონებს ვერ იყენებენ, ეს გუნდური სინქრონიზაციის პრობლემაა და არა ინდივიდუალური ფორვარდის.

მბაპეს ტექნიკური არსენალი საშუალებას იძლევა, რომ „რეალმა“ ითამაშოს უფრო ვერტიკალური ფეხბურთი. თუმცა, ხშირ შემთხვევაში ვხედავთ ბურთის ზედმეტად გაჭიანურებულ კონტროლს ცენტრში, რაც მეტოქეს საშუალებას აძლევს დალაგდეს და მბაპეს სივრცეები გადაუკეტოს. ეს მწვრთნელის მხრიდან თამაშის რიტმის არასწორი მართვაა.

ფრანგი ფორვარდის დარტყმის უნარი და „ცივი გონება“ დაგვირგვინების ფაზაში უნიკალურია. სტატისტიკურად, მას სჭირდება მინიმალური მომენტი გოლის გასატანად. თუ „რეალი“ ვერ ქმნის ამ მომენტებს, ბრალდება უნდა გადავიდეს ნახევარდაცვისა და ფლანგების მუშაობაზე, რომლებიც ვერ უზრუნველყოფენ ფორვარდს ხარისხიანი პასებით.

მბაპესა და ვინისიუსის „შეუთავსებლობაზე“ საუბარი მითია. ორივე ფეხბურთელს აქვს ინტელექტი, რომ ერთმანეთს სივრცეები შეუვსონ. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც მოედანზე არ არის მკაფიო ინსტრუქციები იმის შესახებ, თუ ვინ როდის იკავებს ფლანგს და ვინ გადადის ცენტრში.

თანამედროვე ფეხბურთში საუკეთესო მოთამაშეების ინტეგრაცია მოითხოვს ადაპტაციურ ტაქტიკას. მბაპე არ არის ის ფეხბურთელი, რომელიც სისტემას უნდა მოერგოს, სისტემა უნდა აშენდეს მისი ძლიერი მხარეების გარშემო, რათა მაქსიმალური სარგებელი იქნას მიღებული მისი ფენომენალური ნიჭიდან.

ხშირად გვესმის, რომ კილიანი ნაკლებად მონაწილეობს პრესინგში. თუმცა, თუ დავაკვირდებით მის როლს, დავინახავთ, რომ მისი ენერგია შენახული უნდა იყოს კონტრშეტევებისთვის. თუ გუნდი ვერ ახერხებს კომპაქტურად დაცვას მის გარეშე, ეს დაცვითი სტრუქტურის სისუსტეა და არა ერთი კონკრეტული შემტევის ბრალი.

არგუმენტი იმის შესახებ, რომ ფრანგის გარეშე გუნდი უფრო „ბალანსირებულია“, მცდარია. ბალანსი მიიღწევა არა ვარსკვლავების მოკლებით, არამედ მათი როლების სწორი განაწილებით. მბაპეს დონის მოთამაშის ყოლა ფუფუნებაა, რომლის გამოყენებასაც განსაკუთრებული ტაქტიკური გამბედაობა სჭირდება.

„რეალის“ ამჟამინდელი სათამაშო კრიზისი უფრო მეტად ჰგავს კოორდინაციის ნაკლებობას. მბაპე ხშირად აკეთებს იდეალურ გარბენებს, რომლებსაც ნახევარმცველები ვერ ხედავენ ან ვერ პასუხობენ დროული გადაცემით. ეს არის „ტაქტიკური სიბრმავე“ და არა ფორვარდის უმოქმედობა.

ვინისიუს ჟუნიორისა და კილიან მბაპეს ერთდროულად ყოლა მოედანზე არის საფეხბურთო ფუფუნება, რომელსაც მსოფლიოს ნებისმიერი მწვრთნელი უყოყმანოდ ინატრებდა. ეს არ არის მხოლოდ ორი ვარსკვლავის ერთობლიობა, ეს არის „ბირთვული იარაღი“ შეტევაში, რომელიც მეტოქის დაცვის ხაზს მუდმივი პანიკის რეჟიმში ამყოფებს. მათი არანორმალური, თითქმის არაადამიანური სისწრაფე საშუალებას იძლევა, ნებისმიერი ჩაჭრილი ბურთი წამებში გადაიქცეს სასიკვდილო კონტრშეტევად, რასაც წინ ვერანაირი ტაქტიკური დისციპლინა ვერ დაუდგება.

თუმცა, ასეთი ფენომენალური შემტევი პოტენციალი ფუჭდება, როდესაც გუნდის ნახევარდაცვაში კრეატივის დეფიციტია. პრობლემა არა თავდამსხმელებში, არამედ იმ ხიდის არარსებობაშია, რომელმაც დაცვა და თავდასხმა ერთმანეთთან უნდა დააკავშიროს. როდესაც ნახევარმცველები ვერ ახერხებენ ბურთის სწრაფად ამოტანას და ვერ აწვდიან მბაპესა და ვინისიუსს ისეთ პასებს, რომლებიც მათ სივრცეში რბოლის საშუალებას მისცემს, შემტევები იძულებულნი ხდებიან თავად ჩავიდნენ უკან, რაც მათ მთავარ კოზირს - მეტოქის საჯარიმოსთან სიმწვავის შექმნას  აზრს უკარგავს.

ნახევარდაცვის ფუნქცია თანამედროვე „ბლანკოსში“ ხშირად შემოიფარგლება ბურთის ჰორიზონტალური გათამაშებით, რაც კლავს ტემპს. მბაპესა და ვინისიუსის მსგავსი ათლეტებისთვის კი საჭიროა ვერტიკალური, გამჭოლი გადაცემები, რომლებიც ერთი შეხებით ჭრიან მეტოქის ორ ხაზს. კრეატივის ნაკლებობა ცენტრში აიძულებს ამ ორ გენიოსს, ითამაშონ სტატიკურ რეჟიმში, სადაც მათი მთავარი იარაღი - ფეთქებადი სისწრაფე  უბრალოდ გამოუყენებელი რჩება. ეს არის ტაქტიკური წყვეტა, სადაც შეტევა მზად არის მაქსიმალური სიჩქარისთვის, მაგრამ ნახევარდაცვა ფეხს ვერ უწყობს ტემპს.

ექსტრა კლასის შემტევებს სჭირდებათ „მიმწოდებელი“, რომელიც გრძნობს მათ ყოველ მოძრაობას. როდესაც ნახევარდაცვა ვერ უზრუნველყოფს თამაშის დინამიკას, ვინისიუსი და მბაპე იზოლირებულნი რჩებიან. ნაცვლად იმისა, რომ მწვრთნელმა მათი შეთავსებაზე იდარდოს, აქცენტი უნდა გადაიტანოს იმაზე, თუ როგორ მიიტანოს ბურთი მათამდე უფრო სწრაფად და ეფექტურად. საქმე გვაქვს ტაქტიკურ პარადოქსთან. გუნდს ჰყავს მსოფლიოს საუკეთესო „დამამთავრებლები“, მაგრამ არ გააჩნია მათზე მორგებული მომწოდებელი სისტემა.

საბოლოო ჯამში, მბაპესა და ვინისიუსის ტანდემი არის „ფორმულა 1-ის“ ბოლიდი, რომელსაც სჭირდება შესაბამისი ხარისხის საწვავი და გზა. ეს საწვავი სწორედ ნახევარდაცვის კრეატივი და ინტუიციური პასებია. თუ გუნდი შეძლებს ამ „ხიდის“ აღდგენას და დაცვიდან შეტევაზე გადასვლის სისწრაფის ოპტიმიზაციას, ჩვენ ვიხილავთ ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დაუნდობელ შემტევ წყვილს. კრიტიკა კი, რომელიც მათკენ არის მიმართული, სინამდვილეში იმ სტრატეგიულ სიცარიელეს უნდა ეხებოდეს, რომელიც მოედნის ცენტრალურ ნაწილშია შექმნილი.

მბაპეს სისწრაფე მეტოქის დაცვის ხაზს აიძულებს ღრმად დაიხიოს. ეს თავისთავად ქმნის სივრცეს საჯარიმოს მისადგომებთან სხვა მოთამაშეებისთვის. თუ ბელინგემი ან სხვა შემტევები ამ სივრცით ვერ სარგებლობენ, ეს ტაქტიკური მონახაზის გაუმართაობაზე მეტყველებს.

ფრანგი ფეხბურთელის ფსიქოლოგიური მდგრადობაც გასათვალისწინებელია. ის არის ლიდერი, რომელსაც შეუძლია თამაშის ბედის ერთპიროვნულად გადაწყვეტა. მისი „ხელისშემშლელ ფაქტორად“ გამოცხადება არის მცდელობა, რომ სტრატეგიული შეცდომები ინდივიდუალურ მოთამაშეს გადაბრალდეს.

ექსტრა კლასის ფეხბურთელები ყოველთვის საჭიროებენ გარკვეულ თავისუფლებას. მბაპეს ჩაკეტვა მკაცრ ტაქტიკურ ჩარჩოებში მისი ნიჭის კვლაა. მწვრთნელმა უნდა იპოვოს ოქროს შუალედი დისციპლინასა და იმ იმპროვიზაციას შორის, რასაც კილიანი სთავაზობს გუნდს.

განვიხილოთ მისი ეფექტურობა წინა კლუბებსა და ნაკრებში,  იქ ის სისტემის ცენტრი იყო. მადრიდში კი მას ხშირად უწევს „მუშა ხელივით“ თამაში, რაც მისი პოტენციალის 50%-ით გამოყენებას ნიშნავს. ეს არის წმინდა წყლის მენეჯერული შეცდომა.

მბაპეს ტექნიკა ვიწრო სივრცეებში საშუალებას იძლევა, რომ გუნდმა გაარღვიოს ავტობუსივით დაყენებული დაცვა. თუ გუნდი მაინც ვერ ახერხებს გოლის გატანას, ეს ნიშნავს, რომ კომბინაციური თამაში მოშლილია და არა ის, რომ მბაპე აფერხებს შეტევას.

ტაქტიკური მიდგომების შეცვლა აუცილებელია. შესაძლოა, „ბლანკოსს“ სჭირდება უფრო მოქნილი 4-3-3 ან 4-4-2 ალმასისებრი განლაგება, სადაც მბაპეს ექნება თავისუფალი ფორვარდის როლი. მისი სტატიკურ ცხრიანად ქცევა დანაშაულია ფეხბურთის წინაშე.

დასკვნის სახით შეიძლება ითქვას, რომ კილიან მბაპე არის არა პრობლემა, არამედ გადაწყვეტა, რომელიც ჯერ კიდევ ვერ იპოვა „მერენგების“ სამწვრთნელო შტაბმა. მისი გენიალური ნიჭი, სისწრაფე და დარტყმა არის იარაღი, რომლის გამოყენებასაც სპეციფიკური ცოდნა და სწორი მიდგომა სჭირდება.

მბაპე მადრიდში თავის სიტყვას აუცილებლად იტყვის. მთავარია, ტაქტიკურმა „ექსპერიმენტებმა“ არ დააზიანოს მისი თავდაჯერებულობა. „რეალის“ წარმატება პირდაპირპროპორციულია იმისა, თუ რამდენად სწრაფად მიხვდება მწვრთნელი, რომ მბაპე არ არის სისტემის ნაწილი, ის თავად არის სისტემა.