ეს იყო ღამე, როდესაც მადრიდის ცა თეთრად განათდა, ხოლო სანტიაგო ბერნაბეუზე  შეკრებილი გულშემატკივარი ისტორიის თანამონაწილე გახდა. 1995 წლის 7 იანვარს გამართული „ელ კლასიკო“ არ ყოფილა უბრალოდ მორიგი მატჩი – ეს იყო ღირსების აღდგენის, სპორტული რევანშისა და აბსოლუტური დომინაციის აქტი. ზუსტად ერთი წლის თავზე მას შემდეგ, რაც „ბარსელონამ“ „კამპ ნოუზე“ მადრიდელები 5:0 გაანადგურა, სამეფო კლუბმა სამყაროს დაუმტკიცა, რომ იმავე მონეტის მეორე მხარეც არსებობდა.

მატჩის წინ ატმოსფერო არანორმალურად დაძაბული იყო. ბერნაბეუზე ნემსი არ ჩავარდებოდა, მადრიდისტების მზერაში კი შურისძიების წყურვილი იკითხებოდა. ხორხე ვალდანოს „რეალი“ მოედანზე გავიდა არამხოლოდ მოსაგებად, არამედ მეტოქის გასანადგურებლად. იმ საღამოს მადრიდელთა ძირითადი შემადგენლობა ასე გამოიყურებოდა: ბუიო, ლასა, იერო, სანჩისი, კიკე ფლორესი, რედონდო, ლუის ენრიკე, ამავისკა, ლაუდრუპი, რაული და  რა თქმა უნდა, შეტევის გვირგვინი – ივან სამორანო.

იოჰან კრუიფის „ოცნების გუნდი“  კი მადრიდში საკუთარ ძალებში დარწმუნებული ჩავიდა. კატალონიელთა რიგებში ისეთი ვარსკვლავები ირიცხებოდნენ, როგორებიც იყვნენ ბუსკეტსი (უფროსი), კუმანი, აბელარდო, სერხი, გვარდიოლა, ბაკერო, ამორი, სტოიჩკოვი, რომარიო და სხვები, თუმცა, როგორც კი მსაჯმა სასტვენი მისცა, ნათელი გახდა, რომ ტაქტიკური თვალსაზრისით ვალდანომ კრუიფი სრულიად დაჯაბნა, ხოლო მადრიდელთა პრესინგმა „ბარსელონას“ საფირმო კომბინაციები გაანეიტრალა.

მატჩის მთავარი გმირი, ივან სამორანო, პირველივე წუთებიდანვე „მხეცად“ იქცა. თამაშის დაწყებიდან სულ რაღაც ხუთ წუთში, ჩილელმა ფორვარდმა მიქაელ ლაუდრუპის ბრწყინვალე პასის შემდეგ ანგარიში გახსნა. ეს იყო სიგნალი იმისა, რომ „ბარსელონას“ კოშმარული ღამე ელოდა. სამორანოს თვალებში ისეთი ცეცხლი ენთო, რომ მეტოქის მცველები, კუმანის მეთაურობით, მის შეჩერებას უბრალოდ ფიზიკურად ვერ ახერხებდნენ.

სამორანოს ბენეფისი პირველივე ტაიმში გაგრძელდა. 21-ე წუთზე მან მეორე გოლი გაიტანა, ხოლო 39-ე წუთზე ჰეთ-თრიქი შეასრულა. სამივე გოლი სხვადასხვა სტილში იყო გატანილი, რაც მის მრავალმხრივ ნიჭზე მეტყველებდა. სტადიონი განცვიფრებული იყო – „ბერნაბეუ“ სკანდირებდა ივანის სახელს, რომელიც იმ საღამოს დაუცველობის განცდას უჩენდა ნებისმიერ კატალონიელს, ვინც მის სიახლოვეს აღმოჩნდებოდა.

„რეალის“ წარმატების ერთ-ერთი უმთავრესი ფაქტორი მიქაელ ლაუდრუპის ფაქტორი იყო. დანიელმა გენიოსმა, რომელიც მანამდე „ბარსელონაში“ თამაშობდა და იმ ცნობილ 5:0-ში კატალონიელთა მხარეს იყო, ახლა „რეალის“ მაისურით დაამტკიცა თავისი კლასი. მისი საოცარი ხედვა და პასის კულტურა სამორანოსთვის იდეალურ გარემოს ქმნიდა. ლაუდრუპი მოედანზე დირიჟორივით მოქმედებდა, რომელიც ყოველ გადაცემას მათემატიკური სიზუსტით აკეთებდა.

ტაქტიკურად ვალდანომ გააკეთა ის, რასაც კრუიფი არ ელოდა – მაღალი პრესინგი და ელვისებური გადასვლა დაცვიდან შეტევაზე. ფერნანდო რედონდო მოედნის ცენტრში ნამდვილი „ოფიცერი“ იყო, რომელიც ყველა ბურთს აკონტროლებდა, ხოლო ახალგაზრდა რაული და ამავისკა ფლანგებზე დაუნდობლად მუშაობდნენ. „ბარსელონას“ ცნობილი ბურთის ფლობა უსარგებლო გახდა, რადგან „ბლანკოსი“ მეტოქეს ამოსუნთქვის საშუალებასაც არ აძლევდა.

მეორე ტაიმში სამეფო კლუბმა ტემპი არ დააგდო. 68-ე წუთზე ლუის ენრიკემ, რომელიც მოგვიანებით „ბარსელონას“ სიმბოლო გახდა, მაშინ კი მადრიდული ჟინით თამაშობდა, მეოთხე გოლი გაიტანა. ირონიულია, რომ ლუის ენრიკემ გოლი სწორედ სამორანოს დარტყმული ბურთის დამატებაზე გაიტანა, რომელიც ძელს მოხვდა. მადრიდელები არ ჩერდებოდნენ და მეხუთე გოლის გატანას ისეთივე მონდომებით ცდილობდნენ, თითქოს ანგარიში ჯერ კიდევ 0:0 ყოფილიყო.

საბოლოო წერტილი ხოსე ემილიო ამავისკამ დასვა, რომელმაც 70-ე წუთზე სამორანოს მორიგი საგოლე გადაცემით ისარგებლა და ანგარიში 5:0 გახადა. იმ მომენტში სტადიონზე ისეთი ხმაური ისმოდა, რომ ფეხბურთელებს ერთმანეთის ხმა არ ესმოდათ. ეს იყო სრული შოუ მადრიდელი გულშემატკივრისთვის, რომელმაც ზუსტად 365 დღის წინანდელი ტკივილი უდიდესი სიამაყით ჩაანაცვლა.

მატჩის შემდგომი კომენტარები და მსოფლიო პრესის გამოხმაურება ერთსულოვანი იყო - „რეალმა“ ფეხბურთის გაკვეთილი ჩაატარა. ივან სამორანო კი იმ ღამის მეფედ შერაცხეს. მან არამხოლოდ სამი გოლი გაიტანა, არამედ დარჩენილ ორშიც გადამწყვეტი როლი ითამაშა. ეს იყო ინდივიდუალური პერფორმანსი, რომელიც „ელ კლასიკოს“ ისტორიაში ერთ-ერთ საუკეთესოდ მიიჩნევა და დღემდე ნებისმიერი ფორვარდისთვის სახელმძღვანელოა.

ეს 5:0 არ ყოფილა მხოლოდ ციფრები ტაბლოზე, ეს იყო გარდამტეხი მომენტი, რომელმაც „ბარსელონას“ ჰეგემონია დაასრულა და „რეალს“ ჩემპიონობისკენ გზა გაუხსნა. იმ ღამემ დაამტკიცა, რომ მადრიდული სული დაუნდობელია, როცა საქმე ღირსებას ეხება. წლების შემდეგაც კი, როცა ამ მატჩს იხსენებენ, პირველი, რაც თვალწინ გვიდგება, არის ბედნიერი ივან სამორანო, რომელიც ბერნაბეუს ცაში დაფრინავს და თეთრ მაისურზე დატანილ ემბლემას ამაყად ეამბორება.