მადრიდის „რეალის“ მრავალწლიანი ისტორია არაერთი ვარსკვლავითაა დახუნძლული, თუმცა ივან სამორანოს ფენომენი მაინც განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს. 90-იანი წლების დასაწყისში, როდესაც სამეფო კლუბი გარდამავალ პერიოდს გადიოდა, სწორედ ამ ჩილელმა ფორვარდმა მოიტანა ის მებრძოლი სული და დაუცხრომელი ენერგია, რომელიც ასე სჭირდებოდა ბერნაბეუს პუბლიკას. მისი თამაში იყო ძალის, ტექნიკისა და ჰაერში დაუჯერებელი დომინაციის ნაზავი.

სანამ მადრიდულ მწვერვალებს დაიპყრობდა, სამორანომ რთული და საინტერესო გზა განვლო. ჩილედან ევროპაში გადმობარგებული ფორვარდი ჯერ შვეიცარიულ „სენტ-გალენში“ აკვირვებდა ყველას შედეგიანობით, შემდეგ კი ესპანურ „სევილიაში“ დაამტკიცა, რომ ლა ლიგის ტემპისთვის იდეალური იყო. ანდალუსიურ კლუბში ჩატარებულმა ბრწყინვალე სეზონებმა „ბლანკოსის“ სკაუტების ყურადღება მიიპყრო და 1992 წელს მისი ტრანსფერი შედგა.

მადრიდში გადმოსვლისას ივანს რთული მისია დაეკისრა – მას ლეგენდარული უგო სანჩესი უნდა შეეცვალა. მოლოდინი დიდი იყო, თუმცა სამორანომ პირველივე დღიდან აჩვენა, რომ წნეხის ქვეშ მუშაობა მისი სტიქიაა. მან მოახერხა ის, რაც ბევრს გაუჭირდა. მალევე მოერგო გუნდის ტაქტიკურ მონახაზს და გახდა შეტევის ხაზის უპირობო ლიდერი, რამაც „რეალს“ ახალი სუნთქვა გაუხსნა.

სამორანოს თამაშის მთავარი დამახასიათებელი ნიშანი მისი საჰაერო ბრძოლები იყო. მიუხედავად იმისა, რომ სიმაღლეში 178 სანტიმეტრი გახლდათ, ის ჰაერში იმდენად დიდხანს ჩერდებოდა, რომ მეტსახელად „ვერტმფრენი“ (El Helicóptero) შეარქვეს. მისი ნახტომი და თავით დარტყმის სიზუსტე ფიზიკის კანონებს ეწინააღმდეგებოდა, რაც მას ნებისმიერი მცველისთვის კოშმარად აქცევდა.

სტატისტიკური მონაცემები ივანის კლასზე მეტყველებს. სამეფო კლუბში გატარებული ოთხი სეზონის განმავლობაში მან 173 ოფიციალურ მატჩში მიიღო მონაწილეობა და 101 გოლი გაიტანა. ეს შედეგი იმ დროისთვის ფენომენალური იყო, მით უმეტეს, რომ ლა ლიგა მაშინ გაცილებით უფრო ხისტი და დაცვაზე ორიენტირებული ფეხბურთით გამოირჩეოდა, ვიდრე დღეს.

განსაკუთრებით აღსანიშნავია 1994-1995 წლების სეზონი, რომელიც სამორანოს კარიერის პიკად მიიჩნევა. სწორედ ამ წელს მან 28 გოლით მოიპოვა „პიჩიჩი“ (საუკეთესო ბომბარდირის ტიტული) და უდიდესი წვლილი შეიტანა იმაში, რომ მადრიდის „რეალმა“ ოთხწლიანი პაუზის შემდეგ ესპანეთის ჩემპიონობა დაიბრუნა. ეს იყო წელი, როცა ივანი მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო ცენტრფორვარდად აღიარეს.

სამორანოს წარმატების ერთ-ერთი მთავარი საიდუმლო მის გარშემო მყოფ პარტნიორებშიც იმალებოდა. მისი ტანდემი ახალგაზრდა რაულ გონსალესთან და ლაუდრუპთან ისტორიულია. ლაუდრუპის გენიალური გადაცემები და სამორანოს დაგვირგვინება „ბლანკოსის““ მთავარ იარაღს წარმოადგენდა. დანიელის ხედვა და ჩილელის ინსტინქტი იდეალურად ავსებდა ერთმანეთს, რაც გულშემატკივრისთვის ნამდვილი სანახაობა იყო.

ივან სამორანოს ფენომენი მხოლოდ მისი გოლებით არ შემოიფარგლებოდა, მისი ტაქტიკური დისციპლინა იმ დროის ფორვარდებისთვის იშვიათი სტანდარტი იყო. ის არ გახლდათ „ცხრიანი“, რომელიც მხოლოდ საჯარიმოში ბურთის მოლოდინში იდგა. პირიქით, სამორანო იყო პირველი, რომელიც მეტოქის მცველებზე პრესინგს იწყებდა, სივრცეებს ათავისუფლებდა პარტნიორებისთვის და მწვრთნელის დავალებებს უპირობო სიზუსტით ასრულებდა. მისი სამუშაო ეთიკა მოედანზე და დაუღალავი მოძრაობა გუნდის ტაქტიკურ მოქნილობას საგრძნობლად ზრდიდა, რაც მას ნებისმიერი ტაქტიკოსისთვის ფასდაუდებელ მოთამაშედ აქცევდა.

გარდა მოედანზე თავდადებისა, ივანი ყველას აკვირვებდა თავისი ცხოვრების წესით, რაც 90-იანი წლების საფეხბურთო სამყაროში, სადაც ღამის ცხოვრება და გართობა ხშირი იყო, ნამდვილ პროფესიონალიზმს წარმოადგენდა. ის გამოირჩეოდა მკაცრი რეჟიმით, ჯანსაღი კვებითა და პროფესიონალიზმით, რომელიც ვარჯიშის დასრულების შემდეგაც გრძელდებოდა. სამორანო ახალგაზრდა მოთამაშეებისთვის, მათ შორის დამწყები რაულისთვის, ცოცხალი მაგალითი იყო იმისა, თუ როგორ უნდა მოპყრობოდა ფეხბურთელი საკუთარ სხეულს და კარიერას. სწორედ ამმიზანდასახულმა მიდგომამ მისცა შემტევს საშუალება, წლების განმავლობაში შეენარჩუნებინა პიკური ფორმა და გამხდარიყო ეტალონი მომავალი თაობებისთვის.

თუ მის დაუვიწყარ მატჩებზე ვსაუბრობთ, პირველი, რაც ყველას ახსენდება, 1995 წლის 7 იანვრის „ელ კლასიკოა“. „კამპ ნოუზე“ განცდილი 5-0-ის შემდეგ, „რეალმა“ შური ბერნაბეუზე ანალოგიური ანგარიშით იძია. იმ საღამოს სამორანომ ჰეთ-თრიქი შეასრულა და დარჩენილ ორ გოლშიც ლომის წილი დაიდო. ეს მატჩი მის კარიერაში „ოქროს ასოებით“ ჩაიწერა.

ივანის პროფესიონალიზმი ყველაზე კარგად მაშინ გამოჩნდა, როცა ხორხე ვალდანომ გუნდში მისვლამდე განაცხადა, რომ სამორანო მის გეგმებში არ შედიოდა. ბევრი სხვა დანებდებოდა, თუმცა ჩილელმა ვარჯიშებზე იმდენი იშრომა, რომ მწვრთნელს აზრი შეაცვლევინა და მისი საყვარელი ფეხბურთელი გახდა. ეს ის მენტალიტეტია, რომელიც მხოლოდ ნამდვილ მადრიდისტებს ახასიათებთ.

სამორანო არ იყო მხოლოდ გოლების მანქანა, ის იყო გუნდის ემოციური ლიდერი. მისი თავდადება ყოველ ეპიზოდში, ბოლომდე ბრძოლა დაკარგული ბურთისთვის და გულშემატკივრებთან განსაკუთრებული კავშირი მას „თეთრების“ სიმბოლოდ აქცევდა. მოედანზე ის ყოველთვის ტოვებდა სულს და გულს, რასაც მადრიდული პუბლიკა უმაღლეს დონეზე აფასებს.

მისი ტიტულების კოლექცია „რეალში“ მოიცავს ლა ლიგას (1995), ესპანეთის თასსა (1993) და ესპანეთის სუპერთასს (1993). თუმცა, ციფრებზე მეტად მნიშვნელოვანი ის მემკვიდრეობაა, რომელიც მან დატოვა. მან დაამტკიცა, რომ ლათინოამერიკელ ფორვარდს შეუძლია ევროპული ფეხბურთის გრანდში ეპოქის შექმნა და საკუთარი სტანდარტის დამკვიდრება.

რატომ არის ივან სამორანო „ბლანკოსის“ ლეგენდა? პასუხი მარტივია - მან რთულ პერიოდში დაიბრუნა გუნდისთვის გამარჯვებულის მენტალიტეტი. ის იყო ფორვარდი, რომელიც გოლებს არა მხოლოდ ტექნიკით, არამედ წარმოუდგენელი ნებისყოფით იტანდა. მისი 92 ნომრიანი მაისური (მოგვიანებით „ინტერში“ 1+8) და მადრიდული 9-იანი ყოველთვის გაახსენებთ გულშემატკივრებს ნამდვილ რაინდს.

დღეს, როდესაც მადრიდის „რეალის“ მუზეუმში მის ფოტოებსა თუ ვიდეოებს ვხედავთ, ნათლად ჩანს, თუ რამხელა კვალი დატოვა ივანმა. ის იყო ხიდი ძველ და ახალ „რეალს“ შორის, კაცი, რომელმაც რაულს გზა დაულოცა და გულშემატკივარს დააჯერა, რომ სამეფო კლუბი ყოველთვის ბრუნდება მწვერვალზე. მისი სახელი სამუდამოდ დარჩება „ბერნაბეუს“ დიდების დარბაზში.

საბოლოო ჯამში, ივან სამორანო არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ უნდა გახდე ლეგენდა კლუბში, სადაც მოთხოვნები მაქსიმალურია. მისი ქარიზმა, დაუვიწყარი გოლები თავით და მადრიდული ერთგულება მას „ბლანკოსის“ ისტორიის განუყოფელ ნაწილად აქცევს. ივანი იყო, არის და იქნება ჩილელი „ვერტმფრენი“, რომელმაც მადრიდში ფრენა ისწავლა და ყველაზე მაღალ მწვერვალებს შეეხო.