სანტიაგო სოლარი იმ იშვიათი კატეგორიის მოთამაშეებს განეკუთვნებოდა, რომლებიც გუნდისთვის „ამინდს ქმნიდნენ“, თუმცა პროჟექტორების შუქზე ყოფნას არასოდეს ეშურებოდნენ. იმ ეპოქაში, როდესაც სანტიაგო ბერნაბეუზე ყოველ წელს ახალი სუპერვარსკვლავი ჩნდებოდა, არგენტინელი რჩებოდა სტაბილურობის გარანტად, რომლის გარეშეც ვარსკვლავური ორკესტრი ჰარმონიას დაკარგავდა.

არგენტინელის სტატუსი „რეალში“ პარადოქსული იყო, მას არ ჰქონდა ზიდანის მაგია ან რონალდოს გლამური, თუმცა ჰქონდა ისეთი ტაქტიკური ინტელექტი, რაც მას შეუცვლელ „ჯარისკაცად“ აქცევდა. სოლარი იყო ხიდი თავდაცვასა და შეტევას შორის, მოთამაშე, რომელიც ყოველთვის პოულობდა თავისუფალ სივრცეს იქ, სადაც სხვებისთვის ჩიხი იყო.

განსაკუთრებით დასამახსოვრებელია მისი როლი ჩემპიონთა ლიგის ლეგენდარულ მატჩებში. 2002 წლის ფინალში, გლაზგოში, სწორედ მისი უზადო პასი გახდა საფუძველი იმ კომბინაციისა, რომელიც ზიდანის საუკუნის გოლით დასრულდა. სოლარიმ იცოდა, როდის უნდა შეენელებინა ტემპი და როდის გაემწვავებინა შეტევა ერთი ზუსტი შეხებით.

მისი მყარი ფსიქიკა ყველაზე კრიტიკულ მომენტებში ვლინდებოდა. როდესაც გუნდს უჭირდა და ვარსკვლავები მჭიდრო მეურვეობის ქვეშ იყვნენ, სოლარი საკუთარ თავზე იღებდა პასუხისმგებლობას. ის არასოდეს ვარდებოდა პანიკაში, რაც მას თანაგუნდელებს შორის უდიდეს ავტორიტეტს ანიჭებდა, მას ენდობოდნენ, როგორც რთულ პოზიციურ ბრძოლაში, ისე ფსიქოლოგიური წნეხის დროს.

სანტიაგოს განსაკუთრებული თვისება თამაშის რიტმის კონტროლი იყო. ის არ ყოფილა ტიპური გარემარბი, რომელიც მხოლოდ სისწრაფეზე იყო დამოკიდებული, მისი იარაღი პაუზის ხელოვნება და ბურთის ფლობის ფენომენალური უნარი გახლდათ. მას შეეძლო სიტუაციის მართვა ისე, რომ მოწინააღმდეგეს თამაშის წესებს თავად კარნახობდა.

მოედნის ხედვა სოლარისთვის ბუნებრივი ნიჭი იყო. ის ხედავდა არამხოლოდ ბურთს, არამედ თანაგუნდელების მოძრაობის ტრაექტორიას რამდენიმე წამით ადრე. ეს თვისება მას საშუალებას აძლევდა, ყოფილიყო ეფექტური როგორც მოედნის ცენტრში, ისე ფლანგზე, სადაც მისი დიაგონალური გადაცემები ყოველთვის საფრთხეს ქმნიდა.

მიუხედავად იმისა, რომ სოლარი არ გამოირჩეოდა სუპერ სპრინტერული მონაცემებით, ის თითქმის ყოველთვის გამარჯვებული გამოდიოდა დუელებში. მისი საიდუმლო პოზიციურ უპირატესობაში მდგომარეობდა. მან ზუსტად იცოდა, სად უნდა დამდგარიყო, რათა სისწრაფის დეფიციტი ინტელექტით დაეკომპენსირებინა, რაც მას მუდმივად ერთი ნაბიჯით წინ აყენებდა ოპონენტზე.

არგენტინელის შრომისმოყვარეობა და თვითდისციპლინა სანიმუშო იყო. ვარჯიშებზე ის პირველი მიდიოდა და ბოლო ტოვებდა ბაზას. სოლარიმ იცოდა, რომ „ბლანკოსის“ დონის გუნდში მოსახვედრად ნიჭი საკმარისი არ იყო, საჭირო იყო ყოველდღიური თავგანწირვა, რასაც ის პროფესიონალიზმის უმაღლეს დონეზე ასრულებდა.

მისი ავტორიტეტი გასახდელში ხმამაღალი ყვირილით კი არა, პირადი მაგალითით იყო მოპოვებული. მწვრთნელებისთვის ის იყო „უსაფრთხოების გარანტი“ - მოთამაშე, რომელსაც ნებისმიერ პოზიციაზე შეეძლო თამაში და დავალების 100%-ით შესრულება. სწორედ ეს დისციპლინა ეხმარებოდა მას, წლების განმავლობაში შეენარჩუნებინა ადგილი მსოფლიოს საუკეთესო კლუბში.

სოლარი იყო ის მოთამაშე, რომელიც „შავ სამუშაოს“ ესთეტიურად ასრულებდა. მისი არტისტული სტილი და ამავდროულად რაციონალური მიდგომა ფეხბურთისადმი არგენტინელს უნიკალურს ხდიდა. ის არასოდეს წუწუნებდა სათადარიგოთა სკამზე ყოფნისას, ხოლო მოედანზე გამოსული ყოველთვის მაქსიმუმს დებდა.

კარიერის განმავლობაში მან უამრავი ტიტული მოიგო, თუმცა მისი მთავარი მიღწევა მადრიდელი გულშემატკივრის პატივისცემაა. ბერნაბეუზე ყოველთვის აფასებდნენ მოთამაშეებს, რომლებიც გერბისთვის იხარჯებოდნენ და სოლარი სწორედ ასეთი იყო. ერთგული, თავმდაბალი და ეფექტური.

მისი ტაქტიკური მოქნილობა „რეალს“ საშუალებას აძლევდა, თამაშის მსვლელობისას სქემები მარტივად შეეცვალა. სანტიაგო თანაბარი წარმატებით ართმევდა თავს დაცვით ფუნქციებსაც, რაც იმ ვარსკვლავურ გუნდში, სადაც შეტევაზე ყველა ფიქრობდა, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო ბალანსისთვის.

სოლარის კარიერა მადრიდში იმის დასტურია, რომ ფეხბურთში წარმატებისთვის არაა აუცილებელი იყო ყველაზე ხმაურიანი ფიგურა. ზოგჯერ ყველაზე დიდი გავლენა მათ აქვთ, ვინც ჩუმად, მშვიდად და პროფესიონალურად აკეთებს თავის საქმეს უმაღლეს დონეზე.

დღეს, წლების შემდეგ, სანტიაგო სოლარი კვლავ მჭიდროდ არის დაკავშირებული კლუბთან. მისი გამოცდილება, ინტელექტი და მადრიდისტული სული კვლავ ემსახურება ორგანიზაციას. ის რჩება იმ ადამიანად, რომელიც დღემდე „ბლანკოსის“ სადარაჯოზე დგას, ახლა უკვე სხვადასხვა სტრუქტურულ რგოლში, და კვლავინდებურად უერთგულესია იმ ფერებისა, რომლებისთვისაც მოედანზე სულს დებდა.