მესუთ იოზილის მადრიდულ კარიერას თუ შევაფასებთ, ეს იყო ეპოქა, როდესაც ფეხბურთი ციფრული სტატისტიკიდან სუფთა ხელოვნებად იქცა. გერმანელი „რეალში“ 2010 წლის მუნდიალის შემდეგ მოვიდა. პერიოდში, როცა გუნდი ჟოზე მოურინიოს ხელში რადიკალურ ტრანსფორმაციას გადიოდა. იოზილი არ იყო უბრალოდ ნახევარმცველი, ის იყო  ეფექტური ფიგურა, რომელმაც სანტიაგო ბერნაბეუზე პასის კულტურა მანამდე არნახულ, თითქმის მათემატიკურ სიზუსტემდე აიყვანა.

მისი მოსვლა სამეფო კლუბში უდიდესი კონკურენციის ფონზე მოხდა. იმ დროისათვის „რეალს“ ჰყავდა „ოქროს ბურთის“ მფლობელი კაკა და უამრავი ვარსკვლავი, თუმცა იოზილმა შეუძლებელი შეძლო. სულ რაღაც რამდენიმე თვეში მან მოახერხა და ბრაზილიელი ლეგენდა სათადარიგო სკამზე დასვა. მესუთმა დაამტკიცა, რომ მოედნის ხედვა და ინტელექტი ხშირად უფრო გადამწყვეტია, ვიდრე ფიზიკური მონაცემები ან სახელი. ის გახდა ძირითადი შემადგენლობის უცვლელი და სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი წევრი.

იოზილის პასის კულტურა იყო რაღაც მისტიკური. ის არ აკეთებდა პასს უბრალოდ თავისუფალ ზონაში, ის აკეთებდა პასს იქ, სადაც თავისუფალი ზონა წამის შემდეგ უნდა გაჩენილიყო. მისი „ასისტების“ რაოდენობა მხოლოდ სტატისტიკა არ არის. ეს იყო თანაგუნდელებისთვის შექმნილი კომფორტი. მესუთს შეეძლო ერთი შეხებით მოეშალა მეტოქის მთელი დაცვა, რამაც ის მსოფლიოს საუკეთესო „ათიანად“ აქცია.

განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი ურთიერთობა კრიშტიანუ რონალდუსთან. პორტუგალიელისთვის იოზილი იყო იდეალური „მეწყვილე“. რონალდუ ყოველთვის აღნიშნავდა, რომ მესუთმა ყველაზე უკეთ იცოდა მისი მოძრაობის ტრაექტორია. იოზილის წასვლისას კრიშტიანუს გაბრაზებაც სწორედ ამით იყო განპირობებული, მან დაკარგა მოთამაშე, რომელიც ბურთს მას მაშინ აწვდიდა, როცა რონალდუ ამას მხოლოდ ფიქრობდა. ეს იყო ტელეპათიური კავშირი, რომელმაც „რეალის“ კონტრშეტევები მომაკვდინებელ იარაღად აქცია.

არანაკლებ ემოციური და საინტერესო იყო თურქული ფესვების მქონე გერმანელი ნახევარმცველის კავშირი სერხიო რამოსთან. მოედანს მიღმა მეგობრობა მოედანზეც აისახებოდა. გვახსოვს ისტორიული მომენტი, როცა რამოსმა მოურინიოსთან კონფლიქტის შემდეგ, მესუთის მხარდასაჭერად, საკუთარი მაისურის ქვეშ იოზილის 23 ნომრიანი ფორმა ჩაიცვა. ეს მიუთითებდა იმაზე, რომ გერმანელი არა მხოლოდ ტექნიკური ლიდერი, არამედ გუნდის გასახდელისთვის საყვარელი და პატივსაცემი ფიგურაც იყო.

იოზილის წასვლა „არსენალში“ 2013 წელს ბევრისთვის დღემდე გაუგებარ და ნაჩქარევ გადაწყვეტილებად რჩება. ანალიტიკურად თუ შევხედავთ, მესუთი მსხვერპლი გახდა ფინანსური გათვლებისა და გარეთ ბეილის ტრანსფერის. მან ვერ იგრძნო სათანადო ნდობა ხელმძღვანელობისგან და გადაწყვიტა წასულიყო იქ, სადაც პროექტის მთავარი ღერძი იქნებოდა. თუმცა, ფაქტია, რომ „ბლანკოსში“ დარჩენის შემთხვევაში მისი მემკვიდრეობა ბევრად უფრო დიდებული იქნებოდა.

რომ დარჩენილიყო, იოზილი გახდებოდა იმ „რეალის“ ნაწილი, რომელმაც ევროპა დაიპყრო. წარმოიდგინეთ მისი პასები იმ დინამიკაში, რაც გუნდს მომდევნო წლებში ჰქონდა. ის იქნებოდა შემოქმედებითი ცენტრი, რომელიც გუნდს კრიტიკულ მომენტებში კრეატიულობას შემატებდა. სავარაუდოდ, მასთან ერთად „ბლანკოსი“ კიდევ უფრო ადრე და ეფექტურად მიაღწევდა „ლა დესიმას “ და მომდევნო ტიტულებს, რადგან მისი საგოლე გადაცემების რესურსი ამოუწურავი ჩანდა.

არგუმენტირებულად შეიძლება ითქვას, რომ იოზილი იდეალურად მოერგებოდა კარლო ანჩელოტის სისტემას. იტალიელი სპეციალისტი ყოველთვის აფასებდა „ათიანებს“, რომლებსაც თამაშის მართვა შეუძლიათ (გავიხსენოთ კაკა „მილანში“ ან ხამეს როდრიგესი). ანჩელოტის 4-2-3-1 ან 4-3-3 სქემაში მესუთს ექნებოდა თავისუფლება, რაც მას ასე სჭირდებოდა. კარლო მას მისცემდა იმ ტაქტიკურ „ჰაერს“, რომელსაც მოურინიო ხშირად დისციპლინით უზღუდავდა.

იოზილის დარჩენა შესაძლოა გარკვეულ ტაქტიკურ დილემასაც შექმნიდა ისკო-მოდრიჩის ტრიუმვირატთან მიმართებაში, თუმცა მისი კლასი იმდენად მაღალი იყო, რომ ის ნებისმიერ შემთხვევაში იპოვიდა ადგილს. ისკო უფრო დრიბლინგზე ორიენტირებული იყო, მესუთი კი  ვერტიკალურ თამაშზე. ანჩელოტის ხელში მესუთი უფრო მეტ გოლსაც გაიტანდა, რადგან იტალიელი შემტევ ნახევარმცველებს საჯარიმოში შესვლას ხშირად სთხოვდა.

სამწუხაროდ, „არსენალში“ გადასვლით მესუთმა დაკარგა ის უმაღლესი დონის გარემოცვა, რომელიც მას „რეალში“ ჰყავდა. ლონდონში ის იყო ვარსკვლავი, მაგრამ მის ირგვლივ არ იყვნენ ისეთი კალიბრის შემსრულებლები, როგორიც რონალდუ ან ბენზემა იყო. ამან მისი კარიერის დაღმასვლა გამოიწვია, ის გახდა „მარტოხელა ჯადოქარი“, რომლის ჯადოქრობაც ხშირად შედეგის გარეშე რჩებოდა პარტნიორების გამო.

დღევანდელი გადმოსახედიდან, იოზილის მადრიდული წლები იყო სუფთა ხელოვნებისა და ეფექტურობის იდეალური ნაზავი. მან დაამტკიცა, რომ გერმანული პუნქტუალურობა და აღმოსავლური ფანტაზია ერთ მოთამაშეში შეიძლება თანაარსებობდეს. მისი წასვლა იყო დანაკლისი არა მხოლოდ „მერეგებისთვის“, არამედ მთლიანად ლა ლიგისთვის, რომელმაც დაკარგა ყველაზე ელეგანტური ასისტენტი.

საბოლოო ჯამში, მესუთ იოზილი დარჩება ფეხბურთელად, რომელმაც „რეალის“ გულშემატკივარს დაანახა, რომ პასი შეიძლება გოლზე უფრო ლამაზი იყოს. მისი ისტორია მადრიდში არის დასტური იმისა, რომ დიდებული ფეხბურთელები კლუბში კვალს არამხოლოდ ტიტულებით, არამედ იმ ემოციით ტოვებენ, რომელსაც ყოველი ბურთთან შეხებისას ჰგვრიდნენ მაყურებელს.

მესუთმა ნამდვილად დატოვა განცდა იმისა, რომ გაცილებით მეტი შეეძლო ვიდრე გააკეთა, თუმცა მისი მადრიდული ისტორია მაინც შედგა.