როდესაც ზინედინ ზიდანმა 2016 წელს სამეფო კლუბი ჩაიბარა, კრიშტიანო რონალდუ უკვე ფეხბურთის ცოცხალი ლეგენდა იყო, თუმცა ბევრი ფიქრობდა, რომ მისი ფიზიკური რესურსი ამოწურვის პირას იდგა. პორტუგალიელი აღარ იყო ის „პატარა ბიჭი“, რომელიც ფლანგზე დაუღალავად დარბოდა, მაგრამ ზიდანმა ზუსტად იცოდა, როგორ გამოეყენებინა რონალდუს გამოცდილება. ფრანგმა სპეციალისტმა შეძლო კრიშტიანოსთვის ახალი როლის მოძებნა, რამაც ის კიდევ უფრო სრულყოფილ და საშიშ მოთამაშედ აქცია.

ზიდანის მმართველობის პირველი წლის შემდეგ, რონალდუს სათამაშო სტილში მკაფიო ტრანსფორმაცია დაიწყო. ის ფაქტობრივად აღარ იყო კლასიკური გარემარბი. ზიდანმა დაარწმუნა კრიშტიანო, რომ ენერგიის ფლანგზე ხარჯვა, სადაც მცველებთან მუდმივი დრიბლინგი და სირბილი იყო საჭირო, მისი ნიჭის არარაციონალური გამოყენება გახლდათ. ასე დაიწყო პორტუგალიელის გადასვლა მოედნის ცენტრისკენ, სადაც ის საბოლოოდ „ცხრა ნომრად“ ანუ ცენტრ-ფორვარდად ჩამოყალიბდა.

ეს ტრანსფორმაცია არ ყოფილა მხოლოდ პოზიციური ცვლილება, ეს იყო გონებრივი რევოლუცია. რონალდუ აღარ ხარჯავდა ძალებს მოედნის ცენტრში ბურთის სათრევად, სამაგიეროდ, მან მთელი თავისი ფეთქებადი ძალა საჯარიმოში გადაიტანა. შედეგი პარადოქსული აღმოჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ ის ნაკლებად ეხებოდა ბურთს მატჩის განმავლობაში, იტანდა გაცილებით მეტს და უფრო მნიშვნელოვან გოლებს, ვიდრე ოდესმე ფლანგიდან თამაშისას.

ზიდანის ეპოქა რონალდუსთვის ნამდვილი ბენეფისების სერიად იქცა, განსაკუთრებით ჩემპიონთა ლიგაზე. ყველას ახსოვს მისი წარმოუდგენელი ჰეთ-თრიკები და პოკერები, რომლებიც „რეალს“ ევროპულ ტახტს უნარჩუნებდა. ლა ლიგაშიც კრიშტიანო დაუნდობელი რჩებოდა, თუმცა მისი ნამდვილი სიდიადე სწორედ გადამწყვეტ, პლეი-ოფის მატჩებში ვლინდებოდა, სადაც ყოველი შეხება ოქროს ფასი იყო.

განსაკუთრებით შთამბეჭდავი იყო მისი პერფორმანსები „ატლეტიკოსთან“ და „იუვენტუსთან“. მადრიდულ დერბიში შესრულებული ჰეთ-თრიკი ჩემპიონთა ლიგის ნახევარფინალში იყო დასტური იმისა, რომ კრიშტიანო დიდ თამაშებში არ მარცხდებოდა. „იუვენტუსის“ წინააღმდეგ გატანილი ისტორიული „მაკრატელა“ კი ტურინში, ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე ესთეტიკურ და ტექნიკურად სრულყოფილ გოლად დარჩება, რომელმაც მეტოქე გულშემატკივრებიც კი ფეხზე წამოაყენა.

არც „პსჟ“-სთან დაპირისპირება ყოფილა გამონაკლისი. როდესაც პარიზული გრანდი „მერენგების“ ჰეგემონიის დასრულებას გეგმავდა, სწორედ CR7-მა აჩვენა თავისი კლასი. მისი უნარი, ყოფილიყო საჭირო დროს საჭირო ადგილას, ზიზუს ტაქტიკის მთავარ საყრდენად იქცა. ფრანგმა მწვრთნელმა შექმნა სისტემა, სადაც გუნდი კრიშტიანოსთვის მუშაობდა, ხოლო პორტუგალიელი ამ შრომას უნაკლო ფინიშინგით აგვირგვინებდა.

ამ წარმატების საიდუმლო დიდწილად რონალდუს, ტონი კროოსისა და ლუკა მოდრიჩის საოცარ შერწყმაში იმალებოდა. კროოსისა და მოდრიჩის ინტელექტუალური ნახევარდაცვა ბურთის ფლობისა და გადაცემების გეომეტრიას სრულყოფილებამდე ათამაშებდა. კრიშტიანომ იცოდა, რომ თუ ის საჯარიმოში სწორ პოზიციას დაიკავებდა, ეს დუეტი მას ბურთს მილიმეტრის სიზუსტით მიაწვდიდა.

გერმანელი და ხორვატი იყვნენ „რეალის“ ტვინი, ხოლო რონალდუ მისი მახვილი. მათ შორის არსებული უსიტყვო გაგება საშუალებას აძლევდა გუნდს, ეკონტროლებინა მატჩის ტემპი. „7“-იანი ენდობოდა მათ ხედვას, ნახევარმცველები კი დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ მათი ნებისმიერი კრეატიული ჩანაფიქრი კრიშტიანოს მიერ გოლად გარდაიქმნებოდა.

არანაკლებ მნიშვნელოვანი იყო კრიშტიანოსა და კარიმ ბენზემას კომბინირება. ბენზემა, როგორც „ცხრა-ნახევარი“, იდეალურად უხსნიდა სივრცეებს რონალდუს. ფრანგი ფორვარდი ხშირად გადიოდა ფლანგზე ან იწევდა უკან, რათა მცველები თან გაეყოლებინა და კრიშტიანოსთვის ცენტრში თავისუფალი ზონა დაეტოვებინა. ეს ტანდემი ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე შემოქმედი და ეფექტური წყვილია ფეხბურთის ისტორიაში.

ზიდანის ხელში რონალდუ გახდა მოთამაშე, რომელმაც ისწავლა საკუთარი სხეულის მოსმენა. მან გააცნობიერა, რომ ყოველი მატჩის 90 წუთის თამაში აღარ იყო საჭირო. ზიდანმა დააწესა როტაციის სისტემა, რამაც საშუალება მისცა კრიშტიანოს, სეზონის ფინალურ ეტაპს იდეალურ ფიზიკურ ფორმაში შეხვედროდა. სწორედ ამიტომ იყო ის ასეთი პროდუქტიული ჩემპიონთა ლიგის ფინალურ სტადიებზე.

ტაქტიკური თვალსაზრისით, რონალდუ გადაიქცა „Box player“-ად, ანუ საჯარიმოს მოთამაშედ. მისი პირველი შეხებით დარტყმის ტექნიკა და საჰაერო უპირატესობა დაუძლეველ ბარიერად იქცა მცველებისთვის. თუ ადრე ის მეტოქეს სისწრაფით სცდებოდა, ახლა ის მათ პოზიციურად ამარცხებდა, რაც გაცილებით მაღალი საფეხურის საფეხბურთო ინტელექტზე მიუთითებდა.

ზიდანის „რეალში“ რონალდუ აღარ იყო მხოლოდ გოლეადორი, ის იყო გუნდის მენტალური ლიდერი. მისი თავდაჯერებულობა გადაედებოდა მთელ შემადგენლობას. როდესაც თამაში არ მიდიოდა, გუნდი კრიშტიანოს ეძებდა, მან კი ზუსტად იცოდა, როგორ გამოეყენებინა ზიდანის მიერ მიცემული თავისუფლება შედეგის მისაღწევად.

საბოლოო ჯამში, ზიდანის პერიოდში რონალდუმ აჩვენა, რომ ნამდვილი სიდიადე არა სტატიკურობაში, არამედ მუდმივ ცვლილებაშია. მან შეძლო ეპოქის შეცვლასთან ერთად საკუთარი თავის ხელახლა გამოგონება. პატარა ბიჭიდან, რომელიც ფლანგზე ფინტებით ერთობოდა, ის ჩამოყალიბდა დაუნდობელ ათლეტად და სტრატეგად, რომლისთვისაც გოლი ერთადერთი მიზანი და რეალობა იყო.

ზიზუსა და რონალდუს ეს თანამშრომლობა დასრულდა სამი ზედიზედ მოგებული ჩემპიონთა ლიგით, რაც თანამედროვე ფეხბურთში წარმოუდგენელი მიღწევაა. ეს იყო პერიოდი, როდესაც კრიშტიანომ თავისი კარიერის ყველაზე სრულყოფილი და „მწიფე“ ფეხბურთი ითამაშა, რაც დიდწილად სწორედ ფრანგის ლეგენდის გენიალური მიდგომისა და სწორი ტრანსფორმაციის დამსახურება გახლდათ.