2011/12 წლების სეზონი „რეალის“ ისტორიაში ოქროს ასოებით არის ჩაწერილი. ეს იყო პერიოდი, როდესაც ჟოზე მოურინიოს „თეთრმა მანქანამ“ ესპანური ფეხბურთის ჰეგემონია დაამხო და ლა ლიგაში სარეკორდო, 100 ქულა დააგროვა. ამ დიდებული სურათის ცენტრალური ფიგურა კი კრიშტიანო რონალდუ გახლდათ, რომელმაც სწორედ ამ წელს დაამტკიცა, რომ მისი შესაძლებლობები ყოველგვარ ადამიანურ ზღვარს სცდებოდა.

იმ სეზონში მადრიდის „რეალმა“ შიდა ჩემპიონატში წარმოუდგენელი შედეგი დააფიქსირა. გუნდმა 121 გოლი გაიტანა. ეს იყო აბსოლუტური რეკორდი, რომლის მთავარი შემოქმედიც რონალდუ გახლდათ თავისი 46 გატანილი ბურთით. პორტუგალიელი მოედანზე ყველაფერს აკეთებდა. ის იყო ერთდროულად დამამთავრებელიც, შეტევის ორგანიზატორიც და ის ფსიქოლოგიური ბერკეტიც, რომელიც მეტოქეებს თამაშის დაწყებამდე აიძულებდა დანებებას.

2011/12 წლების რონალდუ განსხვავებას ქმნიდა არამხოლოდ სტატისტიკით, არამედ სათამაშო ინტენსივობით. ის მეტოქეებთან შედარებით ფიზიკურად სხვა განზომილებაში იმყოფებოდა. მისი სისწრაფე, რეაქცია და გადაწყვეტილების მიღების სისწრაფე „ბლანკოსს“ საშუალებას აძლევდა, ნებისმიერი დაცვითი ზღუდე წამებში გაერღვია. ეს იყო სეზონი, სადაც კრიშტიანომ ფეხბურთის აღქმა შეცვალა, მან გოლის გატანა რუტინულ, ყოველკვირეულ მოვლენად აქცია.

განსაკუთრებით დასამახსოვრებელი იყო მისი ჰეთ-თრიკების სერია. იმ სეზონში რონალდუმ ლა ლიგაში 7 ჰეთ-თრიკი შეასრულა, რაც ფანტასტიკური მაჩვენებელია. ყველას ახსოვს მისი ბენეფისი „სანჩეს პისხუანზე“ „სევილიას“ წინააღმდეგ, სადაც მან ოთხი გოლი გაიტანა, ან თუნდაც მატჩი „ლევანტესთან“, სადაც შორი დისტანციიდან გატანილი „რაკეტით“ მთელი სტადიონი ფეხზე დააყენა. ყოველი ასეთი მატჩი ადასტურებდა, რომ ის გაჩერებას არ აპირებდა.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია მადრიდული დერბი „ვისენტე კალდერონზე“. იმ საღამოს კრიშტიანომ „ატლეტიკოს“ სამი საოცარი გოლი გაუტანა, მათ შორის ერთი საჯარიმო დარტყმით და მეორე შორეული „გასროლით“. სწორედ ამ თამაშში გამოჩნდა, რომ რონალდუ მარტო იგებდა უმნიშვნელოვანეს მატჩებს. ის იყო ფეხბურთელი, რომელიც ყველაზე კრიტიკულ მომენტში იღებდა პასუხისმგებლობას და გუნდს გამარჯვებისკენ მიუძღოდა.

სწორედ ამ სეზონში დაიწყო კრიშტიანოს ტაქტიკური ტრანსფორმაცია. მიუხედავად იმისა, რომ ის ფორმალურად კვლავ მარცხენა ფლანგის შემტევად ითვლებოდა, მისი თამაშის კონტურებში უკვე მკაფიოდ იკვეთებოდა მომავლის ცენტრალური ფორვარდი. ის სულ უფრო ხშირად ჩნდებოდა საჯარიმოში, იკავებდა საუკეთესო პოზიციებს და ინსტინქტურად გრძნობდა, სად მოვიდოდა ბურთი. მისი მოძრაობა ბურთის გარეშე ხელოვნების ნიმუშად იქცა.

პორტუგალიელის ტაქტიკური განსწავლულობა იმაშიც გამოიხატებოდა, თუ როგორ ათავისუფლებდა სივრცეებს თანაგუნდელებისთვის. რონალდუ აღარ იყო მხოლოდ „დრიბლიორი“ ფლანგზე, ის გახდა სისტემის ნაწილი, რომელიც მეტოქის დაცვას შუაზე ხლეჩდა. მისი დიაგონალური გარბენები ფლანგიდან ცენტრისკენ იმ პერიოდის „მერენგების“ მთავარ იარაღად იქცა, რასაც მოწინააღმდეგე მწვრთნელები ვერაფერს უპირისპირებდნენ.

რონალდუს იდეალური კავშირი ჰქონდა მაშინდელ ფანტასტიკურ ნახევარდაცვასთან. ჩაბი ალონსოს გრძელი პასები და მესუთ ოზილის საოცარი სიზუსტის გადაცემები კრიშტიანოსთვის საუკეთესო საკვები იყო. ოზილისა და რონალდუს ტანდემი იმ სეზონში ევროპაში საუკეთესო გახლდათ, გერმანელი პოულობდა თავისუფალ ზონას, პორტუგალიელი კი იქ ზუსტად საჭირო დროს ჩნდებოდა.

საინტერესო იყო მისი კომბინირება დაცვის ფლანგებთან, განსაკუთრებით მარსელოსთან. მათი ტანდემი მარცხენა ფლანგზე „რეალს“ უპირატესობას ნებისმიერ მეტოქესთან აძლევდა. როდესაც მარსელო წინ მიდიოდა, კრიშტიანო ცენტრისკენ იწევდა და დამატებითი ფორვარდის ფუნქციას ითავსებდა. ეს სინქრონი მრავალი წლის განმავლობაში იყო მადრიდული გრანდის წარმატების გარანტი.

იმ სეზონში რონალდუმ აჩვენა, რომ საჰაერო ორთაბრძოლებში მას ბადალი არ ჰყავდა. მისი ნახტომი და ჰაერში დაყოვნების უნარი ფიზიკის კანონებს ეწინააღმდეგებოდა. კუთხურებისა თუ ჩაწოდებების დროს, კრიშტიანო მეტოქის მცველებზე მაღლა იწეოდა და თავით გატანილი გოლებით „რეალს“ მძიმე მატჩებში გამარჯვებას აძლევდა. ეს იყო მისი კიდევ ერთი იარაღი, რომელმაც ის სრულყოფილ ათლეტად აქცია.

ფიზიკური უპირატესობა მხოლოდ ნახტომში არ გამოიხატებოდა, მისი გამძლეობა და ორთაბრძოლების მოგების პროცენტი საოცარი იყო. რონალდუ არასდროს არიდებდა თავს კონტაქტს და პრაქტიკულად ყველა ეპიზოდში გამარჯვებული გამოდიოდა. ის იყო „რეალის“ პირველი დამრტყმელი ძალა, რომელიც მეტოქის საჯარიმოში ქაოსს თესავდა.

არ შეიძლება არ გავიხსენოთ მისი ცნობილი „Calma, Calma“ „კამპ ნოუზე“. იმ სეზონის კლასიკოში, სადაც ტიტულის ბედი წყდებოდა, რონალდუმ გადამწყვეტი გოლი გაიტანა და მთელ სტადიონს სიმშვიდისკენ მოუწოდა. ეს ჟესტი გახდა იმ სეზონის სიმბოლო, კრიშტიანომ დაამტკიცა, რომ ის იყო ლიდერი, რომელსაც შეეძლო „ბარსელონას“ ეპოქის დასრულება მათსავე მოედანზე.

2011/12 წლების სეზონი იყო წერტილი, საიდანაც პორტუგალიელი ოქროს ბურთებისკენ მიმავალ გზაზე შეუქცევადი გახდა. მან ამ წელს აჩვენა, რომ ფეხბურთელი შეიძლება იყოს უფრო მეტი, ვიდრე უბრალოდ შემსრულებელი. ის იყო ათლეტიზმის, ტექნიკის, ტაქტიკური ინტელექტისა და დაუჯერებელი შრომისმოყვარეობის ნაზავი, რამაც „რეალ მადრიდს“ ისტორიული ჩემპიონობა მოუტანა.

ეს სეზონი დარჩება ისტორიაში, როგორც პერიოდი, როდესაც კრიშტიანო რონალდუმ ფეხბურთის თამაში ახალ საფეხურზე აიყვანა. 100 ქულა, 121 გოლი და პორტუგალიელის 46 შედეგიანი დარტყმა, ეს იყო პასუხი ყველასთვის, ვინც მის შესაძლებლობებში ეჭვს შეიტანდა. სწორედ მაშინ დაიბადა ის კრიშტიანო, რომელიც მომდევნო წლებში ევროპას ზედიზედ დაიპყრობდა.

მიუხედავად იმისა, რომ მომდევნო სეზონებში კრიშტიანომ სტატისტიკური თვალსაზრისით კიდევ უფრო შთამბეჭდავი მწვერვალები დაიპყრო, ბევრი ექსპერტი და გულშემატკივარი მაინც მიიჩნევს, რომ 2011/12 წლების სეზონში „შვიდიანი“ ყველაზე ეფექტური და სრულყოფილი იყო. სწორედ მაშინ ვნახეთ რონალდუ, რომელიც მოედანზე ყველგან იყო, ის აკონტროლებდა ფლანგს, მონაწილეობდა პრესინგში, ქმნიდა მომენტებს და თავადვე ასრულებდა მათ. ეს იყო მისი ფიზიკური პიკისა და ტაქტიკური დისციპლინის იდეალური შერწყმა, რამაც „რეალს“ ისტორიული ლა ლიგა მოაგებინა.

თუმცა, კრიშტიანოს გენია იმაში მდგომარეობდა, რომ მან მოახერხა ადაპტაცია ახალ რეალობასთან, რაც კარლო ანჩელოტის მოსვლასთან ერთად კიდევ უფრო თვალსაჩინო გახდა. „პაპა კარლოს“ ხელში კრიშტიანო გადაიქცა ნამდვილ „გოლის მანქანად“, რომლისთვისაც არანაირი მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა მეტოქის სახელსა თუ სტადიონს. სწორედ ამ პერიოდში ვიხილეთ მისი დაუჯერებელი 17 გოლიანი სეზონი ჩემპიონთა ლიგაზე, რამაც მადრიდს ნანატრი „ლა დესიმა“  მოუტანა.

ანჩელოტის პერიოდმა რონალდუს თამაშს მეტი ელეგანტურობა და სიმშვიდე შესძინა. ის უკვე ნაკლებ ენერგიას ხარჯავდა ფუჭ გარბენებში და მთელ თავის რესურსს გადამწყვეტ მომენტებს უნახავდა. პორტუგალიელი გახდა ფეხბურთელი, რომელსაც შეეძლო მატჩის ბედი ერთი შეხებით გადაეწყვიტა, რაც განსაკუთრებით ევროპულ არენაზე, ყველაზე მაღალი დონის დაპირისპირებებში გამოჩნდა.

შემდეგ კი დადგა ზინედინ ზიდანის ეპოქა, სადაც რონალდუმ საბოლოო ტრანსფორმაცია დაასრულა. ზიზუმ კრიშტიანოს დაარწმუნა, რომ ენერგიის დაზოგვა სეზონის განმავლობაში აუცილებელი იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი, ფინალური ეტაპებისთვის. შედეგად მივიღეთ ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დომინანტური პერფორმანსები ჩემპიონთა ლიგის პლეი-ოფებში, სადაც „შვიდიანს“ მეოთხედფინალებიდან ფინალამდე ჰეთ-თრიკები ჰეთ-თრიკებზე გაჰქონდა ისეთი გრანდების წინააღმდეგ, როგორებიცაა „ბაიერნი“, „ატლეტიკო“ და „იუვენტუსი“.

საბოლოო ჯამში, თუ 2011/12 წლების სეზონი იყო რონალდუს დაუღალავი ენერგიისა და ყოვლისმომცველი ეფექტურობის სიმბოლო, ანჩელოტისა და ზიდანის წლებმა ის უკვდავ ლეგენდად აქციეს. მან დაამტკიცა, რომ მიუხედავად ასაკისა თუ ტაქტიკური ცვლილებებისა, მისი ადგილი ყოველთვის იქ იყო, სადაც ისტორია იწერებოდა, მოედანზე ყველაზე მნიშვნელოვან მომენტებში, როცა კლუბს ლიდერი ყველაზე მეტად სჭირდებოდა.