2018 წლის 26 მაისი, კიევის ოლიმპიური სტადიონი - ეს იყო ადგილი, სადაც მადრიდის „რეალმა“ საბოლოოდ დაამტკიცა, რომ მისი დომინაცია თანამედროვე ფეხბურთში არა უბრალოდ იღბალი, არამედ სისტემური და ფსიქოლოგიური უპირატესობის შედეგი იყო. ზინედინ ზიდანის გუნდი ისტორიის ზღურბლთან იდგა, რათა ზედიზედ მესამედ აღემართა ჩემპიონთა ლიგის თასი, რაც თანამედროვე ერაში შეუძლებელ მისიად მიიჩნეოდა.

მატჩისწინა ატმოსფერო ორ საპირისპირო პოლუსს შორის ბრძოლას ჰგავდა. ერთი მხრივ, იყო იურგენ კლოპის „ლივერპული“ - მშიერი, სწრაფი და ემოციური გუნდი, რომელიც „როკ-ენ-როლ“ ფეხბურთს თამაშობდა, ხოლო მეორე მხრივ - მადრიდის „რეალი“, ცივსისხლიანი საფეხბურთო მანქანა, რომელსაც ფინალების წაგება უბრალოდ დავიწყებული ჰქონდა.

ზიდანმა სასტარტო შემადგენლობაში არანაირი სიურპრიზი არ შემოგვთავაზა და ენდო იმ ბირთვს, რომელმაც წინა წელს კარდიფში „იუვენტუსი“ გაანადგურა. კეილორ ნავასი კარში, დაცვის ხაზი კარვახალი-ვარანი-რამოსი-მარსელოს შემადგენლობით, ნახევარდაცვის ლეგენდარული ტრიო კაზემირო-კროოსი-მოდრიჩი და წინ ისკო, რომელიც ბენზემასა და რონალდუს ზურგს უკან მოქმედებდა.

თამაშის საწყისი წუთები „ლივერპულის“ შტურმით დაიწყო, თუმცა მატჩის გარდამტეხი მომენტი 25-ე წუთზე დადგა. სერხიო რამოსისა და მოჰამედ სალაჰის ორთაბრძოლა, რომელიც ეგვიპტელის ტრავმითა და ცრემლებით დასრულდა, მრავალი წლის განმავლობაში დარჩა განხილვის საგნად. რამოსმა, როგორც ნამდვილმა „გლადიატორმა“, აჩვენა, რომ ფინალში გამარჯვებისთვის ყველაფერზეა წამსვლელი, რამაც მეტოქეს მთავარი იარაღი გამოაცალა.

სალაჰის მინდვრიდან გასვლამ „ლივერპულის“ ტაქტიკური სქემა ჩამოშალა, მადრიდელებმა კი იგრძნეს გამარჯვების სუნი. სწორედ აქ გამოჩნდა „რეალის“ ფსიქოლოგიური სიმყარე, გუნდმა მშვიდად გადაიტანა საწყისი წნეხი და დაიწყო მატჩის ტემპის თავის სასარგებლოდ კონტროლი. მადრიდული მანქანა ნელ-ნელა, მაგრამ გარდაუვლად იწყებდა მეტოქის დახრჩობას.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია ტონი კროოსისა და ლუკა მოდრიჩის ტანდემი. ეს იყო სიმფონიური ორკესტრი მოედნის ცენტრში. კროოსის გერმანული სიზუსტე პასებში და მოდრიჩის უნარი, ერთი მოძრაობით გაეთავისუფლებინა სივრცე, „ლივერპულის“ პრესინგს აზრს უკარგავდა. მათ მთელი სეზონის განმავლობაში არანორმალური სამუშაო გასწიეს, მაგრამ კიევის ფინალში მათი დომინაცია პიკს აღწევდა.

ზინედინ ზიდანის ტაქტიკური სიმწიფე სწორედ ნახევარდაცვის თავისუფლებაში გამოიხატებოდა. მან იცოდა, რომ თუ ბურთს მოდრიჩსა და კროოსს ჩააბარებდა, კლოპის გუნდი ადრე თუ გვიან დაიღლებოდა. ზიზუ არ ცდილობდა „ლივერპულის“ გადარბენას, მან ის აირჩია, რაც „ბლანკოსს“ ყველაზე უკეთ გამოსდიოდა, ამას თამაშის ინტელექტუალური მართვა ერქვა.

ანგარიში კურიოზული გოლით გაიხსნა. კარიმ ბენზემამ, რომელიც ყოველთვის პრესინგზე იყო ორიენტირებული, გამოიყენა ლორის კარიუსის საბედისწერო შეცდომა. ეს მომენტი იყო დასტური იმისა, რომ „რეალი“ ყოველთვის მზად იყო დაესაჯა  მეტოქე უმცირესი უყურადღებობისთვისაც კი. კარიუსის ფსიქოლოგიური მსხვრევა კი სწორედ აქედან დაიწყო.

თუმცა, ფინალის მთავარი გმირი სათადარიგო სკამიდან შემოვიდა. გარეთ ბეილის მოედანზე გამოჩენამ მატჩი ხელოვნების ნიმუშად აქცია. უელსელმა შემოსვლიდან რამდენიმე წუთში გაიტანა გოლი, რომელიც ჩემპიონთა ლიგის ისტორიაში ერთ-ერთ საუკეთესოდ მიიჩნევა. მისი „მაკრატელა“ დარტყმა იყო ფიზიკური შესაძლებლობების პიკი და გენიალურობა.

გარეთის მეორე გოლი კი კარიუსის კოშმარის გაგრძელება და წერტილის დასმა აღმოჩნდა. შორი მანძილიდან დარტყმული ბურთი, რომელიც მეკარემ ხელებიდან გაუშვა, მხოლოდ ერთ რამეზე მიუთითებდა - „რეალის“ აურა და ზეწოლა იმდენად დიდი იყო, რომ უმაღლესი დონის პროფესიონალებიც კი უმარტივეს შეცდომებს უშვებდნენ.

გუნდის შემადგენლობის სიღრმეზე საუბრისას, მხოლოდ ბეილის სკამზე ყოფნაც კი საკმარისია იმის საჩვენებლად, თუ რა რესურსს ფლობდა მადრიდი. მარკო ასენსიო, ლუკას ვასკესი და სხვები ყოველთვის მზად იყვნენ თამაშში გარდატეხის შესატანად. ეს იყო გუნდი, სადაც ნებისმიერ მოთამაშეს შეეძლო მატჩის ბედის გადაწყვეტა.

„რეალი“ 2018 წელს იყო ნამდვილი „თეთრი მანქანა“, რომელიც არამხოლოდ ტაქტიკურად ან ტექნიკურად, არამედ მენტალურადაც ანადგურებდა ოპონენტებს. როდესაც მეტოქე გუნდები ხედავდნენ „ბლანკოსის“ ფორმას ფინალში, მათ უკვე ქვეცნობიერად ეშინოდათ მარცხის. ეს იყო გამარჯვებულის მენტალიტეტი, რომელიც წლების განმავლობაში იწრთობოდა.

დაცვის ხაზში რაფაელ ვარანი და სერხიო რამოსი იდეალურ დუეტს ქმნიდნენ. ვარანის სისწრაფე და რამოსის აგრესია „ლივერპულის“ დარჩენილ შემტევებს შანსს არ უტოვებდა. მარსელო კი, თავისი შემტევი პოტენციალით, ფაქტობრივად დამატებითი შემტევი ძალა  იყო, რაც კლოპის დაცვას მუდმივ დაძაბულობაში ამყოფებდა.

კაზემიროს როლი ამ სისტემაში ფუნდამენტური გახლდათ. იგი იყო ის „დამზღვევი“, რომელიც კროოსსა და მოდრიჩს საშუალებას აძლევდა, მთელი ყურადღება შემოქმედებაზე გადაეტანათ. ბრაზილიელი შავი სამუშაოს დიდოსტატი იყო, რომელიც ნებისმიერ ხანძარს აქრობდა მოედნის ცენტრში.

კარიმ ბენზემა და კრიშტიანუ რონალდუ კი თავისი მოძრაობებით სივრცეებს უთავისუფლებდნენ ნახევარმცველებს. მიუხედავად იმისა, რომ რონალდუს ამ ფინალში გოლი არ გაუტანია, მისი ფაქტორი და მოედანზე ყოფნა თავისთავად აიძულებდა მეტოქეს, ორმაგი ყურადღება დაეთმო მისთვის, რაც სხვებს გზას უხსნიდა.

ეს გამარჯვება იყო ზინედინ ზიდანის ეპოქის კულმინაცია. ზედიზედ მესამე თასი - მიღწევა, რომელიც ფანტასტიკის სფეროს განეკუთვნებოდა. მადრიდის „რეალმა“ კიევში არა უბრალოდ მოიგო ფინალური მატჩი, არამედ დაამტკიცა თავისი აბსოლუტური უპირატესობა ევროპულ საკლუბო ფეხბურთში.

კიევის იმ ისტორიულ საღამოს, როდესაც ფინალური სასტვენი გაისმა და მადრიდისტები მორიგი ტრიუმფით ტკბებოდნენ, ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ საფეხბურთო სამყაროს უდიდესი ეპოქის დასასრულის მოწმე ხდებოდა. არავის ეგონა, რომ კრიშტიანუ რონალდუ ჩემპიონთა ლიგაზე სამეფო კლუბის მაისურით თავის ბოლო მატჩს ატარებდა. მიუხედავად იმისა, რომ იმ ფინალში მას გოლი არ გაუტანია, წინახაზელის ფაქტორი და ის გზა, რომელიც გუნდთან ერთად კიევამდე გაიარა, ამ უკანასკნელ აკორდს მაინც ისტორიულ მნიშვნელობას სძენდა. ეს იყო დამშვიდობება უმაღლეს მწვერვალზე, სადაც პორტუგალიელმა გენიოსმა თავისი მადრიდული კარიერა კიდევ ერთი ოქროს თასით დააგვირგვინა.

ამ მატჩით წერტილი დაესვა არანორმალურ, თითქმის მისტიკურ ეპოქას, რომელიც რონალდუმ „მერენგების“ რიგებში შექმნა. ცხრა წლის განმავლობაში მან მოახერხა შეუძლებელი, დაამყარა ყველა არსებული რეკორდი, გახდა კლუბის სიმბოლო და ჩემპიონთა ლიგა საკუთარ ტურნირად აქცია. აღნიშნული ფინალი სიმბოლური გასასვლელი გამოდგა, მან დატოვა გუნდი მაშინ, როდესაც „ბლანკოსი“ მსოფლიო ფეხბურთის აბსოლუტურ მწვერვალზე იდგა. ეს იყო ეპოქა, რომელმაც შეცვალა ფეხბურთის აღქმა და მადრიდის „რეალის“ ისტორიაში ყველაზე კაშკაშა ფურცელი ჩაწერა, რომლის მსგავსსაც საფეხბურთო სამყარო კიდევ დიდხანს ვერ იხილავს.

სტატიის დასასრულს, უნდა ითქვას, რომ 2018 წლის ფინალი იყო სიმბოლო იმისა, თუ რას ნიშნავს იყო „მადრიდისტა“. ეს არის რწმენა, რომ ნებისმიერ სიტუაციაში, თუნდაც ყველაზე ძლიერ მეტოქესთან, გამოსავალი ყოველთვის მოიძებნება და თასი საბოლოოდ მაინც სანტიაგო ბერნაბეუზე დაბრუნდება.

კიევის საღამო მადრიდის ისტორიაში დარჩება როგორც უძლეველობის აქტი. გუნდი, რომელმაც პირწმინდად დაჯაბნა „ლივერპული“, დარჩება ეტალონად იმისა, თუ როგორ უნდა ითამაშო ფინალები. ცივი გონებით, ცხელი გულით და იმ გენიალურობით, რაც მხოლოდ თეთრ მაისურს ახლავს თან.