2014 წლის 16 აპრილს, ესპანეთის თასის ფინალში, „ელ კლასიკომ“ საფეხბურთო სამყაროს კიდევ ერთი დაუვიწყარი წუთები აჩუქა. მადრიდის „რეალი“ კარლო ანჩელოტის ხელმძღვანელობით გავიდა მოედანზე, რათა დაემტკიცებინა, რომ მისი ახალი პროექტი ტიტულებისთვის იყო მზად.

მატჩისწინა პერიოდი მადრიდისტებისთვის საკმაოდ მღელვარე გამოდგა. მთავარი საფიქრალი კრიშტიანუ რონალდუს არყოფნა იყო, გუნდის ლიდერმა ტრავმის გამო ფინალი გამოტოვა. ბევრს ეგონა, რომ პორტუგალიელის გარეშე „ბლანკოსი“ შეტევაში სიმწვავეს დაკარგავდა, თუმცა ანჩელოტის სიმშვიდე მიანიშნებდა, რომ მას გეგმა „ბ“ მომზადებული ჰქონდა.

იტალიელმა სპეციალისტმა ტაქტიკური შედევრი შემოგვთავაზა. მან გუნდი კომპაქტურ 4-4-2 ფორმაციაში დააყენა, სადაც ისკო და დი მარია ფლანგებზე დაუღალავად შრომობდნენ. ეს მონახაზი მიზნად ისახავდა „ბარსელონას“ ბურთის ფლობის გაუვნებელყოფას და ელვისებურ კონტრშეტევებზე აქცენტის გაკეთებას, რაც იდეალურად მოერგო მადრიდულ გუნდს.

• მეკარე: იკერ კასილასი (კაპიტანი)

• დაცვა: დანი კარვახალი, პეპე, სერხიო რამოსი, ფაბიო კოენტრაუ

• ნახევარდაცვა: ჩაბი ალონსო, ლუკა მოდრიჩი, ისკო

• თავდასხმა: ანხელ დი მარია, კარიმ ბენზემა, გარეთ ბეილი

შეხვედრა „რეალის“ დომინაციით დაიწყო. მე-11 წუთზე ანჩელოტის ტაქტიკამ ნაყოფი გამოიღო - ბენზემასა და ისკოს კომბინაციის შემდეგ, ანხელ დი მარიამ ზუსტი დარტყმით გახსნა ანგარიში. მადრიდელთა პრესინგი და ზონების გადაკეტვა იმდენად ეფექტური იყო, რომ კატალონიელები საკუთარ თამაშს ვერ პოულობდნენ.

„ბარსელონამ“ მეორე ტაიმში მოახერხა თამაშის გათანაბრება. 68-ე წუთზე მარკ ბარტრამ კუთხურის შემდეგ თავური დარტყმით აღადგინა წონასწორობა. სწორედ ამ მომენტში გამოჩნდა ანჩელოტის გუნდის ხასიათი, ნაცვლად იმისა, რომ დაცვაში ჩაკეტილიყვნენ, მადრიდელებმა ტემპს მოუმატეს და გამარჯვების ძიება დაიწყეს.

მატჩის მიწურულს, როდესაც „ოვერტაიმის“ აჩრდილი უკვე დასტრიალებდა სტადიონს, მოხდა ის, რაც ფეხბურთის ისტორიაში ოქროს ასოებით ჩაიწერა. 85-ე წუთზე გარეთ ბეილმა მიიღო ბურთი მოედნის ცენტრთან ახლოს და დაიწყო თავისი ლეგენდარული რეიდი, რომელმაც ყველა ფიზიკის კანონი დაარღვია.

მარკ ბარტრა შეეცადა ბეილი მოედნის ფარგლებს გარეთ გაეძევებინა, თუმცა უელსელმა „სპრინტერმა“ წარმოუდგენელი რკალი შემოხაზა. მან მოედნის გარეთ გაირბინა, გვერდი აუარა მცველს და ისეთი სისწრაფით დაბრუნდა მწვანე მინდორზე, რომ ბარტრა უბრალოდ სტატისტის როლში დატოვა.

ეს იყო 60 მეტრიანი სპრინტი, რომელმაც აჩვენა ბეილის ათლეტური უპირატესობა. საჯარიმოში შესულმა გარეთმა ცივი გონება შეინარჩუნა და ხოსე მანუელ პინტოს ფეხებშუა გაუძვრინა ბურთი. ეს იყო გოლი, რომელმაც „მესტალია“ ააფეთქა და „რეალის“ ტრიუმფი დააანონსა.

ანჩელოტის როლი ამ გამარჯვებაში გადამწყვეტი იყო. მან მოახერხა ისეთი გარემოს შექმნა, სადაც რონალდუს არყოფნაში სხვა მოთამაშეებმა აიღეს პასუხისმგებლობა. გარეთ ბეილმა კი სწორედ ამ მატჩით დაუმტკიცა ყველას, რომ მისი ტრანსფერი ყოველ თეთრად ღირდა.

დაცვაში სერხიო რამოსი და პეპე ნამდვილ კედელს წარმოადგენდნენ, ხოლო ლუკა მოდრიჩის მიერ ცენტრის კონტროლი საშუალებას აძლევდა გუნდს, რიტმი ემართა. ყოველი დეტალი, მცირე პოზიციური გადაადგილებებიდან დაწყებული, ფსიქოლოგიური განწყობით დამთავრებული, იდეალურად იყო გათვლილი.

ფინალურმა სასტვენმა „მერენგების“ დამსახურებული გამარჯვება დააფიქსირა. ეს იყო ტიტული, რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა „ლა დესიმას“ და მომდევნო წლების დიდ წარმატებებს. ფეხბურთელების ემოციები და კრიშტიანუს სიხარული ტრიბუნებიდან ნათლად აჩვენებდა იმ ერთიანობას, რაც ანჩელოტიმ გუნდში დაამკვიდრა.

დღეს, წლების შემდეგ, ეს ფინალი მაინც რჩება ესთეტიკური სიამოვნების წყაროდ. ბეილის სპრინტი, ანჩელოტის ტაქტიკური სიმწიფე და „ელ კლასიკოს“ დრამა არის ის, რაც გვახსენებს, რატომ არის მადრიდის „რეალი“ მსოფლიოს უდიდესი კლუბი. ეს იყო საღამო, როდესაც თეთრმა ფერმა კიდევ ერთხელ დაიპყრო ესპანეთი.