ესპანურ პრესაში აგორებული ჭორები მაურისიო პოჩეტინოსა და მადრიდის „რეალის“ შესაძლო კავშირზე საფეხბურთო სამყაროში ერთ-ერთი ყველაზე საკამათო თემა გახდა. სამეფო კლუბი, რომელიც მუდამ გამარჯვებულის მენტალიტეტსა და ტიტულებზეა ორიენტირებული, შესაძლოა დადგეს არჩევანის წინაშე, რომელიც ერთი შეხედვით ტაქტიკურ პროგრესს პირდება, თუმცა ბევრ კითხვის ნიშანს აჩენს ფსიქოლოგიური მდგრადობის კუთხით.

პოჩეტინოს კარიერული გზა „ესპანიოლიდან“ დაიწყო, სადაც მან თავი დაგვამახსოვრა, როგორც ორგანიზებულმა და პრესინგზე ორიენტირებულმა მწვრთნელმა. თუმცა, მისი სახელი გლობალურ მასშტაბით „ტოტენჰემ ჰოტსპურს“ დაუკავშირდა. ლონდონში მან შექმნა გუნდი, რომელიც ინგლისის პრემიერლიგის საუკეთესო ოთხეულის მუდმივი წევრი გახდა და ევროპულ გრანდებს ტოლს არ უდებდა.

„ტოტენჰემში“ მუშაობისას გამოიკვეთა პოჩეტინოს მთავარი პლუსი - ახალგაზრდა ტალანტების აღმოჩენა და მათი ინტეგრირება მაღალი ინტენსივობის სისტემაში. მისი 4-2-3-1 და ხანდახან 3-4-2-1 სათამაშო სქემები ეფუძნებოდა ფლანგების აქტიურ გამოყენებას და აგრესიულ რეკუპერაციას მეტოქის ნახევარზე, რამაც „დეზები“ ევროპის ერთ-ერთ ყველაზე სანახაობრივ გუნდად აქცია.

მიუხედავად ტაქტიკური დახვეწილობისა, სწორედ ლონდონში გამოჩნდა არგენტინელის მთავარი სუსტი წერტილი - გადამწყვეტ მომენტებში „გამარჯვებულის ინსტინქტის“ ნაკლებობა. 2019 წლის ჩემპიონთა ლიგის ფინალში გასვლა უდიდესი მიღწევა იყო, თუმცა უშუალოდ ფინალურ შეხვედრაში პოჩეტინომ ვერ შეძლო გუნდისთვის იმ მუხტის გადაცემა, რომელიც ტიტულის მოსაგებად იყო საჭირო. „ტოტენჰემმა“ ის ეპოქა ისე დაასრულა, რომ ვერცერთი ოფიციალური თასი ვერ აღმართა.

შემდეგი გაჩერება პარიზი იყო. „პარი სენ-ჟერმენში“ პოჩეტინოს ხელში ჩაუვარდა მსოფლიო ფეხბურთის ყველაზე ვარსკვლავური შემადგენლობა მესის, ნეიმარისა და მბაპეს სახით. სწორედ აქ უნდა დამტკიცებულიყო მისი ქარიზმა და დიდი ეგოების მართვის უნარი, თუმცა რეალობა იმედგაცრუება აღმოჩნდა. პარიზულ გრანდში მან ვერ შეძლო ვარსკვლავების ერთიანი იდეის გარშემო გაერთიანება.

პსჟ-ში პოჩეტინოს მუშაობა ხასიათდებოდა ქაოტური ტაქტიკური გადაწყვეტილებებით და ბალანსის დაკარგვით შეტევასა და დაცვას შორის. მიუხედავად იმისა, რომ საფრანგეთის ჩემპიონატი მოიგო (რაც პარიზული კლუბისთვის მინიმალური მოთხოვნაა), ჩემპიონთა ლიგაზე განცდილმა მარცხებმა კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ მას აკლია ის სიმტკიცე, რაც გრანდების მწვრთნელებს ახასიათებთ.

პოჩეტინოს კარიერას თუ გადავხედავთ, იქმნება შთაბეჭდილება, რომ ის არის „შესანიშნავი მშენებელი“, მაგრამ „სუსტი დამამთავრებელი“. მას შეუძლია საშუალო დონის გუნდი აქციოს ტოპ-კლუბად, მაგრამ როდესაც საქმე გადამწყვეტ ნაბიჯზე და უმაღლესი სინჯის ოქროზე მიდგება, მისი ქარიზმა თითქოს ქრება. მადრიდის „რეალის“ „დნმ“ კი მხოლოდ გამარჯვებაა, რაც ამ შესაძლო დანიშვნას სარისკოს ხდის.

თუმცა, თუ დავუშვებთ, რომ არგენტინელი მაინც დაიკავებს სანტიაგო ბერნაბეუზე ვაკანტურ პოსტს, საინტერესოა, როგორ გარდაქმნის ის მადრიდელთა თამაშს. „რეალს“ დღეს აქვს წარმოუდგენელი შეტევითი პოტენციალი, რომელსაც სჭირდება არამხოლოდ თავისუფლება, არამედ მკაფიო სტრუქტურა. პოჩეტინო, სავარაუდოდ, აქცენტს გააკეთებს ბურთის სწრაფ გადატანაზე და პრესინგის სისტემის მოდერნიზებაზე.

მისი ტაქტიკური ხედვით, „რეალის“ შემტევები ვინისიუსი და სხვა ვარსკვლავები უფრო მეტად ჩაებმებიან დაცვით ფაზაში, რათა ბურთი მეტოქის საჯარიმოსთანვე დაიბრუნონ. პოჩეტინოს უყვარს, როდესაც მისი განაპირა მცველები „ფრთებად“ გარდაიქმნებიან, რაც მადრიდელთა შემადგენლობის გათვალისწინებით, ფლანგებიდან ორმაგ საფრთხეს შექმნის.

ნახევარდაცვაში მაურისიო სავარაუდოდ შეეცდება შექმნას მობილური „ბრილიანტი“ ან კლასიკური სამეული, სადაც ერთი ფეხბურთელი (ე.წ. Pivot) იქნება დაზღვევაზე ორიენტირებული, ხოლო დანარჩენი ორი აქტიურად ჩაერთვება ზონებს შორის მოძრაობაში. ეს მიდგომა საშუალებას მისცემს „ბლანკოსს“, რომ თამაში უფრო დინამიური და ნაკლებად პროგნოზირებადი გახდეს.

პოჩეტინოს ერთ-ერთი მთავარი ამოცანა იქნება შეტევის დიდი პოტენციალის მაქსიმალური ოპტიმიზაცია. ის ხშირად იყენებს „ინვერსირებულ“ გარემარბებს, რომლებიც ცენტრისკენ იწევენ და ადგილს ათავისუფლებენ მცველებისთვის. ეს ტაქტიკა ვინისიუსის მსგავსი მოთამაშეებისთვის ახალ სივრცეებს გააჩენს, რაც მათ ინდივიდუალურ კლასს კიდევ უფრო ეფექტურს გახდის.

სამხრეთ-ამერიკელის საფეხბურთო ფილოსოფიის ერთ-ერთი უმთავრესი საყრდენი მოთამაშეების ექსტრემალური ფიზიკური მომზადებაა. მისი მიდგომა ეფუძნება ინტენსიურ ინტერვალურ ვარჯიშებს, რაც ფეხბურთელებისგან მუდმივ მზადყოფნას მოითხოვს, რათა მათ შეძლონ 90 წუთის განმავლობაში მაღალი პრესინგის შენარჩუნება. არგენტინელი სპეციალისტი მიიჩნევს, რომ ტაქტიკური სრულყოფილება ფასდაკარგულია, თუ გუნდს არ შესწევს ძალა, ფიზიკურად დაჩაგროს მეტოქე და მოედნის ყველა მონაკვეთში დომინირებდეს.

მადრიდის „რეალის“ შემთხვევაში, ეს მიდგომა შესაძლოა რისკის მატარებელი აღმოჩნდეს. ერთი მხრივ, პოჩეტინოს მკაცრი ფიზიკური რეჟიმი გუნდს უფრო ათლეტურს და ენერგიულს გახდის, რაც თანამედროვე ფეხბურთში გადამწყვეტია. თუმცა, მეორე მხრივ, სამეფო კლუბის ვარსკვლავური და ხშირად გადატვირთული კალენდრის მქონე შემადგენლობისთვის, მსგავსმა რადიკალურმა დატვირთვებმა შესაძლოა ტრავმიანობის რისკი გაზარდოს. პოჩეტინოს მოუწევს ბალანსის პოვნა თავის რკინისებურ მოთხოვნებსა და მადრიდელი ლიდერების ფიზიკურ რესურსებს შორის.

თუმცა, ტაქტიკური მონახაზი მხოლოდ ქაღალდზე არსებული სქემაა. „რეალში“ მუშაობისას უმთავრესი ფსიქოლოგიური წნეხის გაძლებაა. პოჩეტინოს მოუწევს იმის დამტკიცება, რომ მან ისწავლა წინა შეცდომებზე და აღარ არის ის მწვრთნელი, რომელიც ფინალურ ეტაპზე იბნევა. მადრიდის პუბლიკა არ პატიობს უტიტულო სეზონებს, რაც არგენტინელისთვის უდიდესი გამოწვევა იქნება.

საბოლოო ჯამში, მაურისიო პოჩეტინო არის მწვრთნელი, რომელიც ფეხბურთს თანამედროვე, აგრესიული და ინტელექტუალური თვალით უყურებს. მისი იდეები საინტერესოა, მისი ვარჯიშის მეთოდიკა - ინოვაციური, თუმცა მისი კარიერული „ცარიელი თაროები“ (დიდი თასების თვალსაზრისით) მუდამ იქნება მისი კრიტიკის მიზეზი.

თუ „რეალი“ ამ ნაბიჯს გადადგამს, ეს იქნება ექსპერიმენტი,  შეძლებს თუ არა მადრიდული გრანდის გამარჯვებული გარემო თავად მწვრთნელის მენტალიტეტის შეცვლას? შეძლებს თუ არა პოჩეტინო, რომ თავისი ტაქტიკური ცოდნა რეალურ შედეგად და ტიტულებად გარდასახოს? ამ კითხვებზე პასუხს მხოლოდ დრო და მწვანე მინდორი გასცემს.

ერთი რამ ცხადია,  პოჩეტინოს მოსვლა „მერენგებში“ ნიშნავს ტაქტიკურ ცვლილებას, გახდება თუ არა არგენტინელი სპეციალისტი ის ფიგურა, რომელიც „თეთრებს“ ახალ სიმაღლეებს დააპყრობინებს, თუ ისევ დარჩება „მარადიულ პოტენციალად“, რომელმაც უმაღლესი მწვერვალის დაპყრობა ვერ შეძლო.