მადრიდის „რეალის“ თანამედროვე წარმატება ხშირად ასოცირდება მოედანზე მყოფ ვარსკვლავებთან ან კარლო ანჩელოტის ტაქტიკურ მოქნილობასთან, ანაც ზინედინ ზიდანთან და ასე შემდეგ, თუმცა, ამ გიგანტური მექანიზმის მიღმა დგას ადამიანი, რომლის სახელიც ტრიბუნებზე იშვიათად ისმის, მაგრამ მისი გავლენა კლუბის ბედზე გადამწყვეტია. ეს ადამიანი ხუნი კალაფატია, სამეფო კლუბის მთავარი სკაუტი და საერთაშორისო საფეხბურთო მიმართულების დირექტორი, რომელიც მადრიდული გრანდის „რუხ კარდინალად“ ითვლება.

კალაფატის ფენომენი მხოლოდ ტალანტების ძიებით არ შემოიფარგლება. ის არის შემქმნელი  იმ სტრატეგიისა, რომელმაც „რეალს“ საშუალება მისცა, ფინანსურად გაბერილი პრემიერლიგისა და სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული კლუბების ეპოქაში კონკურენტუნარიანობა შეენარჩუნებინა. მისი მუშაობის სტილი ანალიტიკისა და პიროვნული ინტუიციის იშვიათი ნაზავია, რაც მას მსოფლიო ფეხბურთში უნიკალურ ფიგურად აქცევს.

ფლორენტინო პერესის მხრიდან კალაფატისადმი ნდობა აბსოლუტურია. პრეზიდენტისთვის, რომელიც ადრე „გალაქტიკოსის“ პოლიტიკით იყო გატაცებული, ხუნი გახდა გარანტი იმისა, რომ კლუბი აღარასოდეს დახარჯავს ასეულობით მილიონს „დასრულებულ პროდუქტში“, არამედ თავად შექმნის მას. კალაფატს აქვს პირდაპირი წვდომა პერესთან, რაც „რეალის“ იერარქიაში უპრეცედენტო მოვლენაა.

დირექტორთა საბჭოში კალაფატს განიხილავენ არა როგორც რიგით თანამშრომელს, არამედ როგორც სტრატეგიულ აქტივს. მისი ავტორიტეტი იმდენად დიდია, რომ კლუბის ხელმძღვანელობა ხშირად ტრანსფერებზე საბოლოო გადაწყვეტილებას სწორედ მისი დასკვნის საფუძველზე იღებს. საბჭოს წევრებისთვის ხუნი არის ადამიანი, რომელსაც შეუძლია რისკების მინიმუმამდე დაყვანა და კაპიტალის სწორი ინვესტირება.

კალაფატის პორტფოლიო შთამბეჭდავია, თუმცა ედერ მილიტაოს ტრანსფერი ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი მაგალითია. როდესაც ბრაზილიელი მცველი „პორტუდან“ გადმოვიდა, ბევრი სკეპტიკურად უყურებდა მის ფასს, მაგრამ ხუნიმ ზუსტად იცოდა, რომ მილიტაო გახდებოდა დაცვის ლიდერი. დღეს ედერი მსოფლიოს ერთ-ერთი საუკეთესო ცენტრალური მცველია, რაც კალაფატის შორსმჭვრეტელობის მორიგი დასტურია. რომ არა ტრავმები, ედერი კიდევ უფრო მაღალ დონეებზეც ავიდოდა.

მისი გავლენა განსაკუთრებით ბრაზილიურ ბაზარზე იგრძნობა. ვინისიუს ჟუნიორის, როდრიგოსა და ენდრიკის გადმოყვანა მთლიანად კალაფატის პირადი პროექტებია. მან შეძლო და დაარწმუნა ეს მოთამაშეები და მათი ოჯახები, რომ მადრიდი საუკეთესო ადგილი იყო მათი განვითარებისთვის, მიუხედავად იმისა, რომ სხვა კლუბები გაცილებით დიდ ფინანსურ პაკეტებს სთავაზობდნენ.

საინტერესოა ის ფაქტი, რომ მსოფლიო ფეხბურთის არაერთი გრანდი, მათ შორის „ლივერპული“, „ჩელსი“ და „პსჟ“, წლების განმავლობაში ცდილობდნენ კალაფატის გადაბირებას. მას სთავაზობდნენ სპორტული დირექტორის პოსტებსა და კოლოსალურ ხელფასებს, მაგრამ ხუნიმ ერთგულება სამეფო კლუბს გამოუცხადა. ეს ლოიალობა პერესისთვის იმაზე მეტს ნიშნავს, ვიდრე ნებისმიერი კონტრაქტი.

კალაფატის მუშაობა არ შემოიფარგლება მხოლოდ სამხრეთ ამერიკით. ფედე ვალვერდე, ორელიან ჩუამენი, ედუარდო კამავინგა და ჯუდ ბელინგემი - ეს ის სახელებია, რომელთა მადრიდში ხილვა ხუნის დაუღალავი შრომისა და მოლაპარაკებების შედეგია. ის ახერხებს მოთამაშეებთან ემოციური კავშირის დამყარებას, რაც ტრანსფერების დროს გადამწყვეტი ფაქტორი ხდება.

მისი ფუნქცია-მოვალეობები ბევრად სცილდება სტანდარტულ სკაუტინგს. კალაფატი კურირებს კლუბის მთელ ანალიტიკურ დეპარტამენტს, რომელიც აკვირდება ათასობით მოთამაშეს. ის პასუხისმგებელია არამხოლოდ ახალი ფეხბურთელების პოვნაზე, არამედ მათ ადაპტაციაზე მადრიდულ გარემოში, რაც ხშირად ფუნდამენტურია ახალგაზრდა მოთამაშის წარმატებისთვის.

რეალურად, „რეალის“ დღევანდელი ხედვა კალაფატის ფილოსოფიაზეა დაშენებული - იყიდე საუკეთესო ტალანტი მანამ, სანამ მისი ფასი 200 მილიონს მიაღწევს. ეს მიდგომა კლუბს აძლევს საშუალებას, მუდმივად იყოს რეგენერაციის პროცესში და არასდრეს დადგეს კრიზისის წინაშე ძირითადი ბირთვის დაბერების გამო.

კალაფატი და მისი გუნდი მუშაობენ სრული კონფიდენციალურობის პირობებში. ხუნი ერიდება მედიას, არ იძლევა ინტერვიუებს და თითქმის არასოდეს ჩანს კამერების წინ. ეს მისტიკურობა კიდევ უფრო ზრდის მის ავტორიტეტს პროფესიულ წრეებში. ყველამ იცის, რომ თუ მადრიდის „რეალი“ რომელიმე მოთამაშეზე მუშაობს, იქ კალაფატის ხელი ურევია.

მისი გუნდი შედგება მაღალი დონის პროფესიონალებისგან, რომლებიც მთელ მსოფლიოში არიან გაფანტულნი. ისინი არ აკვირდებიან მხოლოდ ფეხბურთელის ტექნიკურ მონაცემებს, კალაფატი ითხოვს ინფორმაციას მოთამაშის ოჯახზე, მის მენტალურ მდგრადობაზე და დისციპლინაზე. სწორედ ეს კომპლექსური მიდგომა გამორიცხავს შეცდომის ალბათობას.

ბევრი ანალიტიკოსი მიიჩნევს, რომ ხუნი კალაფატი არის მადრიდის „რეალის“ ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურა პერესის შემდეგ. მისი წასვლა კლუბისთვის უფრო დიდი დანაკარგი იქნებოდა, ვიდრე ნებისმიერი ტოპ ფეხბურთელის ტრანსფერი, რადგან ის არის სისტემის შემქმნელი და არა უბრალოდ მისი შემსრულებელი.

კალაფატის ავტორიტეტი აგებულია შედეგებზე. როდესაც კლუბი იგებს ჩემპიონთა ლიგას ისეთი ფეხბურთელებით, რომლებიც ხუნიმ 18 წლის ასაკში აღმოაჩინა, ეს მისი ტრიუმფიცაა. ის არის ადამიანი, რომელმაც შეძლო დაემტკიცებინა, რომ სწორი ხედვა და სისტემური მუშაობა ყოველთვის ამარცხებს ქაოტურ ფინანსურ დანახარჯებს.

დღეს მადრიდის „რეალი“ არის კლუბი, რომელიც მომავალში იყურება და ეს მომავალი დიდწილად კალაფატის სამუშაო მაგიდაზე იწერება. მისი როლი კლუბში არის გარანტი იმისა, რომ სამეფო კლუბი მუდამ დარჩება მწვერვალზე, რადგან მას ჰყავს ადამიანი, რომელიც ხედავს იმას, რასაც სხვები მხოლოდ წლების შემდეგ შეამჩნევენ.

კრიშტიანო რონალდუს წასვლა 2018 წელს მადრიდის „რეალისთვის“ მხოლოდ ერთი ეპოქის დასრულება კი არა, უდიდესი სტრატეგიული გამოწვევა იყო. გუნდმა დაკარგა გარანტირებული 50 გოლი სეზონში და მთავარი შემოქმედებითი ძალა. სწორედ ამ კრიტიკულ მომენტში, ფლორენტინო პერესმა და ხუნი კალაფატმა მიიღეს რადიკალური გადაწყვეტილება, ნაცვლად იმისა, რომ ბაზარზე რონალდუს პირდაპირი, უკვე ჩამოყალიბებული შემცვლელი ეძებნათ (რაც პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო), აქცენტი ბრაზილიურ „ნედლ“ ტალანტებზე გააკეთეს. ვინისიუს ჟუნიორისა და როდრიგო გოეშის ტრანსფერები იყო პასუხი იმ სიცარიელეზე, რომელიც პორტუგალიელმა დატოვა, ეს იყო გრძელვადიანი ინვესტიცია მომავალ ლიდერებში. აქვე უნდა დავამატოთ, რომ გუნდმა დაიმატა ედენ აზარიც, თუმცა მასზე, როგორც გოლეადორზე გათვლა ვერ გაკეთდებოდა, საბოლოო ჯამში კი ბელგიელი ტრავმებმა გატანჯა და გუნდმა შედეგები ვერ მიიღო.

კალაფატის ტაქტიკა ამ ორ ტრანსფერში „პრევენციული დარტყმის“ პრინციპს ეფუძნებოდა. ის არ ელოდა, სანამ ეს ბიჭები ევროპულ ფეხბურთში გამოიჩენდნენ თავს, რაც მათ ფასს ასტრონომიულად გაზრდიდა. ხუნიმ გამოიყენა თავისი უძლიერესი კავშირები ბრაზილიაში, რათა „ბლანკოსს“ მოლაპარაკებები დაეწყო მანამ, სანამ სხვა გრანდები (განსაკუთრებით „ბარსელონა“ და „პსჟ“) საბოლოო ნაბიჯს გადადგამდნენ. ვინისიუსის შემთხვევაში, კალაფატმა ფაქტობრივად მოიტაცა  ფეხბურთელი კატალონიელების და პარიზელების წინ.

მოლაპარაკებების პროცესში კალაფატი არ იყენებდა მხოლოდ ფინანსურ ბერკეტებს. მისი მთავარი იარაღი „ოჯახური მიდგომა“ იყო. ის პირადად ხვდებოდა ფეხბურთელების მშობლებს, აგენტებს და უხსნიდა მათ არა მხოლოდ სპორტულ პროექტს, არამედ იმასაც, თუ როგორ იზრუნებდა კლუბი მათ შვილებზე უცხო ქვეყანაში. როდრიგოს ტრანსფერისას, კალაფატმა სულ რამდენიმე საათში მოახერხა „სანტოსთან“ შეთანხმება, რადგან მას უკვე ჰქონდა მოპოვებული ფეხბურთელის გარემოცვის სრული ნდობა. ეს იყო ტაქტიკური სვლა, სადაც სისწრაფე და პიროვნული ავტორიტეტი გადამწყვეტი აღმოჩნდა.

დღეს, როდესაც ვინისიუსი და როდრიგო ჩემპიონთა ლიგის გადამწყვეტ მატჩებში დიდი ისტორიის შემქმნელის სტატუსით სარგებლობენ, ნათლად ჩანს ხუნის ხედვის სისწორე. რონალდუს წასვლით გამოწვეული შოკი კლუბმა სწორედ ამ ორი ახალგაზრდის მეშვეობით დაძლია, რომელთა ჯამური ღირებულება დღეს 400 მილიონს უახლოვდება, მაშინ როცა კლუბს ისინი შედარებით 85 მილიონი დაუჯდა. კალაფატმა შეძლო დაემტკიცებინა, რომ რონალდუს შემდეგ ცხოვრება არსებობს, თუკი შენს გვერდით გყავს ადამიანი, რომელსაც შეუძლია მომავალი ვარსკვლავები მათ „დაბადებამდე დაინახოს“.

დასკვნის სახით შეიძლება ითქვას, რომ ხუნი კალაფატი არის თანამედროვე ფეხბურთის ინჟინერი. მისი ერთგულება მადრიდისადმი, მიუხედავად სხვა კლუბების მაცდური შეთავაზებებისა, კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს მის განსაკუთრებულ კავშირს „თეთრებთან“. ის არის ადამიანი, რომელმაც შეცვალა „რეალის“ ისტორია კულისებიდან და აგრძელებს მის შენებას ყოველდღიურად.