2002 წლის 15 მაისი, გლაზგოს „ჰემპდენ პარკი“ - ეს იყო საღამო, როდესაც ფეხბურთმა თავისი ესთეტიკური მწვერვალი დაიპყრო. ჩემპიონთა ლიგის ფინალი მადრიდის „რეალსა“ და ლევერკუზენის „ბაიერს“ შორის არ ყოფილა მხოლოდ ტიტულისთვის ბრძოლა. ეს იყო დაპირისპირება „გალაქტიკოსის“ ეპოქის პიკსა და გერმანულ გუნდს შორის, რომელმაც იმ სეზონში მთელი ევროპა აღაფრთოვანა. მადრიდელები კლუბის ასწლოვან იუბილეს აღნიშნავდნენ და მათთვის ეს თასი ღირსების საკითხი იყო.

მსოფლიო პრესა, განსაკუთრებით L'Équipe და The Guardian, მატჩის წინ „რეალს“ უპირობო ფავორიტად ასახელებდა. 1998 და 2000 წლების ტრიუმფატორი გუნდი 2002 წლისთვის რესურსულად კიდევ უფრო გაძლიერებული იყო. ფლორენტინო პერესის „გალაქტიკოსის“ პროექტი სრულ სიმძლავრეზე მუშაობდა. ზინედინ ზიდანისა და ლუიშ ფიგუს ტრანსფერებმა გუნდი პლანეტის ყველაზე ვარსკვლავურ კრებულად აქცია. თუმცა, კლაუს ტოპმიულერის „ლევერკუზენმა“ ყველა მოლოდინს გადააჭარბა; მიუხედავად იმისა, რომ მათ გერმანიაში ტიტულები დრამატულად დაკარგეს, ევროპაში „ბაიერი“ აბსოლუტურად უშიშარ და ტაქტიკურად სრულყოფილ ძალად მოგვევლინა.

ექსპერტთა პროგნოზები მადრიდელთა ტექნიკურ უპირატესობაზე მიუთითებდა, თუმცა ფრანს ბეკენბაუერი და სხვა ლეგენდები აფრთხილებდნენ „სამეფო კლუბს“, რომ მიხაელ ბალაკის „ლევერკუზენი“ ფიზიკურად და მენტალურად უმძიმესი მეტოქე იქნებოდა. გერმანულ გაზეთებში იწერებოდა, რომ ბერნაბეუს ვარსკვლავებს „მუშა“ გუნდის წინააღმდეგ პრობლემები შეექმნებოდათ. საბოლოო ჯამში, ჩვენ ვიხილეთ მატჩი, სადაც ინდივიდუალურმა გენიამ გუნდური ორგანიზებულობა დაამარცხა.

მადრიდის „რეალის“ სასტარტო შემადგენლობა: სეზარ სანჩესი, მიჩელ სალგადო, ფერნანდო იერო, ივან ელგერა, რობერტო კარლოსი,, კლოდ მაკელელე, სანტიაგო სოლარი, ზინედინ ზიდანი, ლუიშ ფიგუ, რაულ გონსალესი, ფერნანდო მორიენტესი

„ლევერკუზენის“ სასტარტო შემადგენლობა: ჰანს-იორგ ბუტი, ზოლტან სებეშჩენი, ბორის ჟივკოვიჩი, ლუსიო, დიეგო პლასენტე, კარსტენ რამელოვი, ბერნდ შნაიდერი, მიხაელ ბალაკი, ილდირაი ბაშთურქი, ოლივერ ნოივილი, ტომას ბრდარიჩი.

ვისენტე დელ ბოსკეს ტაქტიკა ამ მატჩში „თავისუფალ შემოქმედებას“ ეფუძნებოდა. მაკელელე ასრულებდა „უჩინარი მუშის“ როლს, რომელიც მთელ შავ სამუშაოს ასრულებდა, რათა ზიდანს, ფიგუსა და სოლარის შეტევაში თავისუფლება ჰქონოდათ. „რეალის“ სისტემაში ფლანგის მცველები, განსაკუთრებით რობერტო კარლოსი, ფაქტობრივად გარემარბებად გვევლინებოდნენ. სწორედ კარლოსის რეაქტიულმა სირბილმა და აუტების მოწოდებამაც კი გადამწყვეტი როლი ითამაშა გოლების მომზადებაში.

დელ ბოსკეს დამსახურება იყო ისიც, რომ მან შეძლო ვარსკვლავური ეგოების დათრგუნვა გუნდური მიზნისთვის. „რეალი“ არ ცდილობდა მეტოქის გათელვას პრესინგით. ისინი ელოდნენ მომენტს, როდესაც ინდივიდუალური კლასი იტყოდა თავის სიტყვას. ტაქტიკურად ეს იყო ბალანსი რობერტო კარლოსის აგრესიულ შეტევებსა და იერო-ელგერას გამოცდილ დაცვით ხაზს შორის, რომელსაც ზოგჯერ უჭირდა „ბაიერის“ სწრაფი გადასვლების შეჩერება.

სანტიაგო სოლარი 2002 წლის ფინალში მადრიდის „რეალის“ „ფარული იარაღი“ და ტაქტიკური ბალანსის მთავარი გარანტი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ პროჟექტორები ზიდანსა და ფიგუს ანათებდნენ, სოლარი ასრულებდა უმნიშვნელოვანეს როლს მარცხენა ფლანგზე, სადაც ის რობერტო კარლოსთან ერთად ნამდვილ „საფეხბურთო დერეფანს“ ქმნიდა. ტაქტიკურად, სანტიაგო მოქმედებდა როგორც კლასიკური მუშა ნახევარმცველისა და შემტევი ვინგერის ნაზავი, ის მუდმივად იწევდა ცენტრისკენ, რათა ზინედინ ზიდანისთვის სივრცეები გაეთავისუფლებინა და ამავდროულად, ზურგს უმაგრებდა რობერტო კარლოსს, როდესაც ბრაზილიელი წინ გარბოდა. სწორედ სოლარის ჭკვიანურმა გადაადგილებებმა მისცა „ბლანკოსს“ საშუალება, რომ მარცხენა ფლანგიდან თამაში მაქსიმალურად გაეშალა.

მისი თამაშის ერთ-ერთი მთავარი ბენეფიტი იყო ბურთის ფლობის საოცარი უნარი და „ინტელექტუალური“ პასი. შემთხვევითი არ არის, რომ ზიდანის ისტორიული გოლის მომზადებისას, სწორედ სოლარი იყო ის ფეხბურთელი, რომელმაც საოცარი ხედვითა და რბილი გადაცემით რობერტო კარლოსი ფლანგზე გაიყვანა. ის მოქმედებდა, როგორც დამაკავშირებელი რგოლი დაცვასა და ვარსკვლავურ შეტევას შორის. მისი დისციპლინა და დაცვითი ფუნქციების შესრულება „მერენგებს“ საშუალებას აძლევდა, არ დაეკარგა კომპაქტურობა „ლევერკუზენის“ სწრაფი კონტრშეტევების დროს. სოლარი იყო ის ფიგურა, რომელმაც გალაქტიკოსების ინდივიდუალიზმი ერთიან ტაქტიკურ ნახაზში შეკრა.

პირველი გოლი მატჩის მე-8 წუთზე გავიდა და ის „რეალის“ ეშმაკობის ნიმუში იყო. რობერტო კარლოსმა საკუთარი ნახევრიდან უზარმაზარი მანძილიდან მოაწოდა აუტი, „ლევერკუზენის“ მცველებს ჩაეძინათ, ხოლო რაულ გონსალესი, როგორც ნამდვილი „ინსტინქტის კაცი“, მცველებს გაეპარა და ბურთი სუსტი დარტყმით, მაგრამ საოცარი სიზუსტით კუთხეში მოათავსა.

გერმანელებმა მალევე უპასუხეს. მე-13 წუთზე, სტანდარტული მდგომარეობის შემდეგ, ლუსიომ საჰაერო ორთაბრძოლაში აჯობა მადრიდელებს და ახლო მანძილიდან თავური დარტყმით წონასწორობა აღადგინა. „ჰემპდენ პარკი“ მიხვდა, რომ ეს არ იქნებოდა ცალკარას თამაში და „ლევერკუზენი“ მზად იყო ომისთვის.

და აი, დადგა 45-ე წუთი - მომენტი, რომელმაც ფეხბურთის ისტორია სამუდამოდ შეცვალა. რობერტო კარლოსმა მარცხენა ფლანგზე მაღალი, მოუხერხებელი ბურთი ჩააწოდა საჯარიმოს მისადგომებთან. ზინედინ ზიდანმა, რომელიც ჰაერში გაჩერებულ ბურთს ელოდა, სხეულის საოცარი კოორდინაციით, სუსტი ფეხით (მარცხენათი) ისეთი „ცხრიანი“ გაჭედა, რომ სტადიონი წამით გაირინდა. ეს იყო ფეხბურთისა და ბალეტის სინთეზი. ბევრი მიიჩნევს, რომ ეს ჩემპიონთა ლიგის ყველა დროის საუკეთესო გოლია,  შესრულებული ტექნიკა, მომენტის მნიშვნელობა და სილამაზე მას მიუწვდომელს ხდის.

მეორე ტაიმში „რეალს“ მძიმე გამოცდა ელოდა. 68-ე წუთზე ძირითადი მეკარე ცეზარი დაშავდა და მოედანზე 21 წლის იკერ კასილასი შემოვიდა. სწორედ აქ დაიწყო „წმინდა იკერის“ ლეგენდა. მატჩის ბოლო 10 წუთში იკერმა 3-4 ისეთი „არანორმალური“ ბურთი მოხსნა ხაზიდან, რომ გერმანელი ფეხბურთელები სასოწარკვეთილებისგან ბალახზე ეცემოდნენ. კასილასის რეაქცია ტოპმიულერის შეგირდების დარტყმებზე ფანტასტიკის სფერო იყო.

ამ გამარჯვებაში უდიდესი წვლილი, ზიდანის გენიის გარდა, კლოდ მაკელელემ შეიტანა. მან მოედნის ცენტრში გააუფასურა საოცარ ფორმაში მყოფი მიხაელ ბალაკის გავლენა, რაც „ბაიერისთვის“ კატასტროფული აღმოჩნდა. ასევე, ფერნანდო იეროს სიმშვიდე კრიტიკულ მომენტებში იყო ის საძირკველი, რომელზეც მადრიდული ტრიუმფი დაშენდა.

2002 წლის ფინალმა დაამტკიცა, რომ „რეალი“ იყო არამხოლოდ ფინანსური იმპერია, არამედ გუნდი, რომელსაც კრიტიკულ მომენტში ხასიათის ჩვენება შეეძლო. ეს იყო „Septima“-სა და „Octava“-ს შემდეგ „Novena“ (მეცხრე ტიტული), რომელმაც მადრიდი ევროპის აბსოლუტურ მბრძანებლად აქცია.

საბოლოო ჯამში, „ლევერკუზენი“ დარჩა ისტორიაში, როგორც „Neverkusen“ (გუნდი, რომელმაც ყველაფერი წააგო ფინალურ ეტაპზე), მაგრამ მათმა თამაშმა უდიდესი პატივისცემა დაიმსახურა. თუმცა, 2002 წლის 15 მაისი მაინც ზიდანის ბალეტისა და კასილასის სასწაულების ღამედ დარჩება.

ეს იყო ფინალი, რომელმაც დაასრულა ერთი დიდი ციკლი და „რეალი“ დიდების ისეთ მწვერვალზე აიყვანა, თუმცა ამის შემდეგ გუნდს 12 წლის განმავლობაში არ ჰქონდა მოგებული ჩემპიონთა ლიგა.