2000 წლის 24 მაისს პარიზის „სტად დე ფრანსმა“ უმასპინძლა ისტორიულ მოვლენას - ჩემპიონთა ლიგის ისტორიაში პირველ ფინალს, სადაც ერთმანეთს ერთი ქვეყნის ორი წარმომადგენელი დაუპირისპირდა. მადრიდის „რეალი“ და „ვალენსია“ ევროპული ფეხბურთის მწვერვალზე აღმოჩნდნენ, თუმცა მათი გზები და სტატუსი რადიკალურად განსხვავდებოდა. სამეფო კლუბისთვის ეს იყო შანსი, დაემტკიცებინა, რომ 1998 წლის ტრიუმფი შემთხვევითობა არ ყოფილა, ხოლო „ვალენსიასთვის“  ოცნების მწვერვალი.

მსოფლიო სპორტული პრესა, მათ შორის Marca და El Mundo Deportivo, ამ მატჩს „ესპანურ რევოლუციას“ უწოდებდა. ექსპერტთა აზრი ორად იყო გაყოფილი. ლეგენდარული იოჰან კრუიფი აღფრთოვანებული იყო ჰექტორ რაულ კუპერის „ვალენსიას“ დისციპლინითა და კონტრშეტევებით, რომლებმაც გზიდან „ლაციო“ და „ბარსელონა“ ჩამოიცილეს. თუმცა, ბევრი მიიჩნევდა, რომ ფინალების გამოცდილება და მადრიდული „დნმ“ გადამწყვეტ როლს ითამაშებდა. გაზეთები წერდნენ, რომ „ვალენსია“ იყო „მშიერი მგელი“, მაგრამ „რეალი“ გამოცდილი გუნდი, რომელიც დიდ პროგრესს აჩვენებდა.

1998 წლის ფინალთან შედარებით, 2000 წლის „რეალი“ რესურსულად გაცილებით მომძლავრებული და დაბალანსებული გუნდი იყო. თუკი ამსტერდამში მათ გაუმართლათ და თავგანწირვით მოიგეს, პარიზში გუნდი უკვე ჩამოყალიბებული გრანდის სტატუსით გამოვიდა. შემადგენლობას აძლიერებდნენ ისეთი ფიგურები, როგორებიც იყვნენ მიჩელ სალგადო, სტივ მაკმანამანი და სხვები. გუნდის ფინანსური და სპორტული მდგომარეობა სტაბილური იყო, რამაც ფეხბურთელებს ფსიქოლოგიური უპირატესობა მიანიჭა.

მადრიდის „რეალის“ სასტარტო შემადგენლობა: იკერ კასილასი, მიჩელ სალგადო, ივან კამპო, ივან ელგერა, აიტორ კარანკა, რობერტო კარლოსი, სტივ მაკმანამანი, ფერნანდო რედონდო, რაულ გონსალესი, ფერნანდო მორიენტესი, ნიკოლა ანელკა.

„ვალენსიას“ სასტარტო შემადგენლობა: სანტიაგო კანიისარესი, ჟოსელინ ანგლომა, მიროსლავ ჯუკიჩი, მაურისიო პელეგრინო, ხერარდო გარსია, ფარინოსი, ხერარდ ლოპესი, კილი გონსალესი, გაისკა მენდიეტა, მიგელ ანხელ ანგულო, კლაუდიო ლოპესი.

ვისენტე დელ ბოსკეს ტაქტიკური ანალიზი ამ მატჩში ცალკე ქებას იმსახურებს. მან გამოიყენა იშვიათი ფორმაცია სამი ცენტრალური მცველით (ელგერა, კამპო, კარანკა), რამაც „ვალენსიას“ სწრაფ ფორვარდებს, კლაუდიო ლოპესსა და ანგულოს, სივრცეები სრულად ჩაუკეტა. ეს იყო ტაქტიკური მასტერკლასი, სადაც დაცვის ცენტრმა სრული თავისუფლება მისცა ფლანგებს, რათა შეტევაში აქტიურად ჩართულიყვნენ.

განსაკუთრებული აქცენტი დაცვის ფლანგების მაქსიმალურ ჩართულობაზე გაკეთდა. რობერტო კარლოსი და მიჩელ სალგადო არამხოლოდ მცველებად, არამედ სრულფასოვან გარემარბებად გარდაიქმნენ. კარლოსის რეაქტიული სირბილი მარცხენა ფლანგზე „ვალენსიას“ დაცვას მუდმივ პანიკაში ამყოფებდა. დელ ბოსკემ იცოდა, რომ კუპერის გუნდი კომპაქტურად იცავდა ცენტრს, ამიტომ თამაში ფლანგებზე გადაიტანა, სადაც „რეალს“ აბსოლუტური დომინაცია ჰქონდა.

მატჩის პირველი გოლი 39-ე წუთზე ფერნანდო მორიენტესმა გაიტანა. მიჩელ სალგადომ მარჯვენა ფლანგზე ბრძოლაში მოპოვებული ბურთი საჯარიმოში ჩაჰკიდა, სადაც მორიენტესმა დაასწრო მცველებს და თავური დარტყმით კანისარესის კარი აიღო. ეს იყო ლოგიკური დასასრული იმ ზეწოლისა, რომელსაც მადრიდელები მატჩის სტარტიდანვე ახორციელებდნენ.

მეორე გოლი, რომელიც 67-ე წუთზე გავიდა, ნამდვილი ხელოვნება იყო. რობერტო კარლოსის მიერ შორიდან მოწოდებული აუტის შემდეგ, ბურთი საჯარიმოს მისადგომებთან მაღლა აიჭრა. სტივ მაკმანამანმა, ყოველგვარი დაყოვნების გარეშე, ჰაერშივე ეფექტური  დარტყმით ბურთი ქვედა კუთხეში მოათავსა. ამ გოლმა „ვალენსიას“ მორალური წინააღმდეგობა საბოლოოდ გატეხა.

წერტილი კი 75-ე წუთზე რაულ გონსალესმა დასვა. „ვალენსიას“ კუთხურის შემდეგ, „რეალმა“ ელვისებური კონტრშეტევა წამოიწყო. რაულმა ბურთი საკუთარ ნახევარზე მიიღო, მარტო გაიქცა კანისარესის პირისპირ, მშვიდად და აუღელვებლად აუარა მას გვერდი და მახვილი კუთხიდან ბურთი ცარიელ კარში გააგორა. ეს იყო კლასიკური რაული, რომელიც დაუნდობელ და ზუსტ ფეხბურთს გვიჩვენებდა.

გამარჯვებაში უდიდესი წვლილი შეიტანა ფერნანდო რედონდომ, რომელიც მოედნის ცენტრში ნამდვილი იმპერატორივით მოქმედებდა. მან გააუფასურა მენდიეტასა და ხერარდის მცდელობები. ასევე აღსანიშნავია იკერ კასილასი, რომელიც თავის მე-19 დაბადების დღეზე ჩემპიონთა ლიგის ისტორიაში ყველაზე ახალგაზრდა მეკარე გახდა, ვინც ფინალი მოიგო და რამდენიმე ეპიზოდში გუნდი გადაარჩინა.

სტივ მაკმანამანმა კი ამ მატჩით დაამტკიცა, რომ ინგლისელ ფეხბურთელებსაც შეეძლოთ ადაპტაცია ესპანურ გრანდში. მისი მობილურობა და გოლი მატჩის ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი წერტილი იყო. ნიკოლა ანელკამ, მიუხედავად იმისა, რომ გოლი არ გაუტანია, თავისი მოძრაობით მუდმივად ხსნიდა სივრცეებს რაულისა და მორიენტესისთვის, რაც ტაქტიკურად გადამწყვეტი აღმოჩნდა.

ვისენტე დელ ბოსკეს როლი ამ გამარჯვებაში განუზომელია. მან მოახერხა ის, რაც ბევრმა მისმა წინამორბედმა ვერ შეძლო, დააწყნარა გასახდელი და ვარსკვლავური შემადგენლობა ერთი მიზნის გარშემო გააერთიანა. მისი მშვიდი მანერა და ტაქტიკური მოქნილობა გახდა საფუძველი იმისა, რომ „ბლანკოსმა“ ფინალი აბსოლუტური უპირატესობით ჩაატარა.

„ვალენსიასთვის“ ეს ფინალი მტკივნეული გაკვეთილი გამოდგა. ჰექტორ კუპერის გუნდმა ვერ გაუძლო ფსიქოლოგიურ წნეხს და პირველივე გაშვებული გოლის შემდეგ ტაქტიკური სტრუქტურა დაკარგა. მიუხედავად იმისა, რომ „ღამურებმა“ მათ მომდევნო წელსაც ითამაშეს ფინალში, სწორედ პარიზული მარცხი დარჩა მათთვის ყველაზე დიდ გამოუყენებელ შანსად.

ამ გამარჯვებამ საბოლოოდ დაადასტურა „რეალის“ სტატუსი, როგორც „საუკუნის კლუბისა“. 2000 წლის ტრიუმფი იყო ხიდი ძველ და ახალ ერას შორის, გუნდმა დაამტკიცა, რომ შეუძლია დომინირება არამხოლოდ ხასიათით, არამედ უმაღლესი ხარისხის ფეხბურთით. ეს იყო ღამე, როდესაც მადრიდმა ევროპას შეახსენა, რომ მისი ადგილი ყოველთვის მწვერვალზეა.

საბოლოო ჯამში, 2000 წლის ფინალი დარჩა ისტორიაში, როგორც სრული დომინაციის მაგალითი. „რეალმა“ ყველა კომპონენტში აჯობა მეტოქეს ტაქტიკურად, ფიზიკურად და მენტალურად. 3:0 ანგარიში ზუსტად ასახავდა იმ ძალთა ბალანსს, რომელიც იმ საღამოს პარიზულ მინდორზე სუფევდა.