1998 წლის 20 მაისი, ამსტერდამი  ეს ის თარიღია, როდესაც ევროპული ფეხბურთის ისტორიაში „ბლანკოსს“ დიდი დაბრუნების შესაძლებლობა მიეცა. ჩემპიონთა ლიგის ფინალი მადრიდის „რეალსა“ და ტურინის „იუვენტუსს“ შორის არ იყო მხოლოდ მორიგი მატჩი, ეს იყო დაპირისპირება წარსულ დიდებასა და აწმყო დომინაციას შორის. სამეფო კლუბი, რომელსაც 32 წელი არ ჰქონდა მოგებული ეს ტიტული, ნამდვილი „მძინარე გიგანტის“ როლში იყო. 

ოფიციალური მონაცემებით 48 5000 ქომაგი ესწრებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ სტადიონის ტევადობა მეტი იყო, უსაფრთხოების ნორმებისა და ფინალის სპეციფიკიდან გამომდინარე, ეს იყო მაქსიმალური დასაშვები რაოდენობა იმ დროისთვის.

მადრიდის „რეალის“ სასტარტო შემადგენლობა: ბოდო ილგნერი, კრისტიან პანუჩი, მანუელ სანჩისი, ფერნანდო იერო, რობერტო კარლოსი, ფერნანდო რედონდო, კრისტიან კარამბე, კლარენს ზეედორფი, რაულ გონსალესი, ფერნანდო მორიენტესი და პრედრაგ მიატოვიჩი.

ტურინის „იუვენტუსის“ სასტარტო შემადგენლობა: ანჯელო პერუცი, მორენო ტორიჩელი, მარკ იულიანო, პაოლო მონტერო, ჯანლუკა პესოტო, ანჯელო დი ლივიო, დიდიე დეშამი, ედგარ დავიდსი, ზინედინ ზიდანი, ფილიპო ინძაგი და ალესანდრო დელ პიერო.

მაშინდელ საფეხბურთო სამყაროში „იუვენტუსი“ აბსოლუტურ ფავორიტად მიიჩნეოდა. მარჩელო ლიპის გუნდი ზედიზედ მესამე ფინალს თამაშობდა და ტურინელთა შემადგენლობა შიშის ზარს სცემდა ყველას. მსოფლიო სპორტული პრესა, Gazzetta dello Sport-ით დაწყებული და L'Équipe-ით დამთავრებული, წერდა, რომ ტურინელთა „მანქანა“ გაცილებით დაბალანსებული და რესურსულად ძლიერი იყო. ზინედინ ზიდანის, ალესანდრო დელ პიეროსა და ედგარ დავიდსის ტრიო მოედანზე უძლეველ ძალად აღიქმებოდა.

პროგნოზები მადრიდელებისთვის არასახარბიელო იყო. ლეგენდარული პელე და სხვა ექსპერტები ხაზს უსვამდნენ იტალიური დაცვის სიმტკიცესა და ლიპის ტაქტიკურ უპირატესობას. ითვლებოდა, რომ იუპ ჰაინკესის „რეალი“, რომელმაც იმ სეზონში ესპანეთის ჩემპიონატში მხოლოდ მეოთხე ადგილი დაიკავა, ვერ გაუძლებდა „ბებერი ქალბატონის“ სისტემურ წნეხს. თუმცა, ფეხბურთის ისტორიას არაერთხელ უთქვამს, რომ ფინალებში სტატისტიკა ხშირად მეორეხარისხოვანია.

მატჩის სტარტმა დაადასტურა, რომ რეალობა მოლოდინებისგან განსხვავებული იქნებოდა. მადრიდელებმა მოედანზე ნამდვილი „სამეფო“ ხასიათი გამოავლინეს. ფერნანდო იერომ და მანუელ სანჩისმა დაცვის ცენტრში ნამდვილი ბეტონის კედელი აღმართეს, რომელმაც სრულად გაანეიტრალა დელ პიეროსა და ინძაგის დუეტი. ნახევარდაცვაში კი ფერნანდო რედონდო აკონტროლებდა ტემპს, მისი ელეგანტური და მახვილგონივრული თამაში გახდა საფუძველი იმისა, რომ „ბლანკოსს“ ბურთი არ დაეკარგა.

ამსტერდამის ფინალში ყველაზე მეტი ზუსტი პასი მადრიდელთა არგენტინელმა „მაესტრომ“, რედონდომ შეასრულა. ის იყო მოედანზე გამნაწილებელი, რომელმაც საკუთარ თავზე აიღო თამაშის ტემპის კონტროლი და ბურთის ფლობისას თითქმის უშეცდომო იყო. სწორედ ფერნანდოს  სიზუსტემ  და პასების მაღალმა პროცენტულობამ მისცა საშუალება „რეალს“, გაეძლო „იუვენტუსის“ აგრესიული პრესინგისთვის და შეენარჩუნებინა ბალანსი დაცვასა და თავდასხმას შორის.

გარდამტეხი მომენტი 66-ე წუთზე დადგა. რობერტო კარლოსის დარტყმული ბურთი რიკოშეტით პრედრაგ მიატოვიჩთან მივიდა. მონტენეგროელმა ფორვარდმა საოცარი სიმშვიდით აუარა გვერდი ანჯელო პერუცის და მახვილი კუთხიდან ბურთი ბადეში მოათავსა. ეს გოლი ისტორიაში „Septima“-ს (მეშვიდე ტიტულის) სიმბოლოდ იქცა. მიუხედავად იმისა, რომ იტალიელები თამაშგარეს აპელირებდნენ, მსაჯის სასტვენი დუმდა, მიატოვიჩმა კი თავისი სახელი ოქროს ასოებით ჩაწერა კლუბის მატიანეში.

მიატოვიჩის ფაქტორი ამ მატჩში გადამწყვეტი იყო არამხოლოდ გოლის გამო, არამედ მისი ფსიქოლოგიური მზაობით. ის იყო ფეხბურთელი, რომელმაც იტვირთა პასუხისმგებლობა მაშინ, როცა გუნდს ყველაზე მეტად უჭირდა. მისი მოძრაობები და თავდაჯერებულობა „იუვენტუსის“ მცველებს მუდმივ დაძაბულობაში ამყოფებდა, რაც საბოლოოდ ტურინელთა დაღლაში და შეცდომაში აისახა.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია კლარენს ზეედორფი და კრისტიან კარამბე. მათმა შავმა სამუშაომ ნახევარდაცვაში საშუალება მისცა „რეალს“, რომ ზიდანისთვის სივრცეები შეეზღუდათ. ზიზუ, რომელიც იმ წელს მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელი გახდა, ამსტერდამის ფინალში მადრიდელთა ტაქტიკურ მარწუხებში აღმოჩნდა მოქცეული. ეს იყო ჰაინკესის გენიალური გათვლა - არ მიეცა საშუალება მეტოქეს თამაში შეექმნა და საკუთარი ხელწერა ეჩვენებინა.

საინტერესოა, რომ „რეალის“ ძირითადში მყოფი კლარენს ზეედორფი ამ გამარჯვებით  გახდა პირველი ფეხბურთელი, რომელმაც ჩემპიონთა ლიგა ორ სხვადასხვა კლუბში მოიგო (მანამდე „აიაქსთან“ ერთად 1995-ში).

მატჩის მიწურულს „იუვენტუსმა“ შტურმი სცადა, თუმცა ბოდო ილგნერის საიმედო თამაშმა და მადრიდელთა თავგანწირვამ შედეგი გამოიღო. საფინალო სასტვენმა გამოაცხადა ახალი ეპოქის დასაწყისი. მადრიდის „რეალმა“ დაამტკიცა, რომ რესურსული უპირატესობა და ფავორიტის სტატუსი არაფერია იმ ისტორიული „დნმ“-ის წინაშე, რომელიც ამ კლუბს გააჩნია.

ამ გამარჯვებამ საფუძველი ჩაუყარა „მერენგების“ უდიდეს ფინანსურ და სპორტულ აღმშენებლობას. სწორედ 1998 წლის ტრიუმფი გახდა საფუძველი იმ პროცესებისა, რასაც მოგვიანებით ფლორენტინო პერესის „გალაქტიკოსის“ ერა დაერქვა. კლუბმა დაიბრუნა მსოფლიოში ყველაზე მდიდარი და გავლენიანი ორგანიზაციის სტატუსი. სპონსორების ინტერესი გაორმაგდა, ხოლო ბრენდის ღირებულება ცაში აიჭრა.

ისტორიული კონტექსტში, ეს ფინალი იყო წყალგამყოფი. თუკი მანამდე „იუვენტუსი“ ითვლებოდა ევროპის საუკეთესო გუნდად, ამ მატჩის შემდეგ ესტაფეტა მადრიდელებმა გადაიბარეს. მომდევნო წლებში „რეალმა“ კიდევ არაერთხელ მოიგო ეს ტიტული (2000, 2002), რითაც საბოლოოდ დაადასტურა თავისი ჰეგემონია, რომელიც დღემდე გრძელდება.