ფეხბურთის ისტორიაში არსებობენ მოთამაშეები, რომელთა სიდიადესაც ხშირად მათივე ეპოქის ვარსკვლავური ბრწყინვალება ჩრდილავს. ფერნანდო მორიენტესი სწორედ ასეთი ფიგურაა, კლასიკური „ცხრიანი", რომელმაც მადრიდის „რეალის“  ისტორიაში წარუშლელი კვალი დატოვა, თუმცა მისი ეპოქა „გალაქტიკოსების“ ხმაურიანი ტრანსფერების ჩრდილში მოექცა.

მორიენტესი სამეფო კლუბს 1997 წელს, „სარაგოსადან“ შეუერთდა.  პირველი ნაბიჯები სანტიაგო ბერნაბეუზე თავდაჯერებულობითა და საგოლე ალღოთი იყო აღბეჭდილი. იმ პერიოდში „რეალი“ ევროპული დომინაციის დაბრუნებას ცდილობდა და ფერნანდო გახდა ის საჭირო ელემენტი, რომელმაც გუნდის შეტევას სიმძლავრე და  სიზუსტე შესძინა.

მისი თამაშის სტილი იყო ესთეტიკისა და ფიზიკური ძალის იდეალური სინთეზი. მორიენტესი არ იყო მხოლოდ საჯარიმოს ფორვარდ, ის იყო მოთამაშე, რომელიც სივრცეებს ქმნიდა, ბურთს კორპუსით იცავდა და პარტნიორებს თამაშში რთავდა. მისი დებიუტიდან მალევე ნათელი გახდა, რომ მადრიდმა შეიძინა თავდამსხმელი, რომელიც კრიტიკულ მომენტებში არასოდეს ცდებოდა.

ფერნანდოს ფსიქოლოგიური სიმყარე ის ფუნდამენტი იყო, რომელზეც მისი მადრიდული დიდება აიგო. სანტიაგო ბერნაბეუს პუბლიკა მომთხოვნია, თუმცა ფერნანდო ნებისმიერ წნეხს ოლიმპიური სიმშვიდით ხვდებოდა. მისი მებრძოლი სული განსაკუთრებით იმ მომენტებში ვლინდებოდა, როდესაც გუნდს უჭირდა, ის არასდრეს ვარდებოდა სასოწარკვეთილებაში და თითოეული დაკარგული ბურთისთვის ბოლო წამამდე იბრძოდა. ურყევი შემართება გადამდები იყო თანაგუნდელებისთვისაც,  როდესაც მოედანზე მორიენტესს ხედავდნენ, რომელიც მცველებს შორის თავგანწირვით მიიწევდა, მთელი გუნდი ახალი ენერგიით ივსებოდა. მისი პროფესიონალიზმი და ეთიკა მაგალითი იყო როგორც ახალგაზრდებისთვის, ისე გამოცდილი ვარსკვლავებისთვის, რაც ესპანელ ფორვარდს სამეფო კლუბის მორალურ ლიდერად აქცევდა.

გასახდელში „9“-იანი ფლობდა იმ უნიკალურ ავტორიტეტს, რომელიც მხოლოდ ბუნებრივ ლიდერებს ახასიათებთ. ის არ იყო ხმამაღალი განცხადებების მოყვარული, თუმცა მისი სიტყვა ყოველთვის წონადი იყო. მაშინაც კი, როდესაც „გალაქტიკოსების“ მოსვლის შემდეგ მისი სათამაშო დრო შემცირდა, ფერნანდოს არ გამოუვლენია უკმაყოფილება ან ეგოიზმი, პირიქით, ის რჩებოდა გუნდის გამაერთიანებელ ძალად, რომელიც ინტერესებს ყოველთვის პირად ამბიციებზე წინ აყენებდა. მორიენტესი იყო ხიდი სხვადასხვა ეპოქის ფეხბურთელებს შორის, სიმბოლო თავმდაბლობისა და უდიდესი სპორტული ჟინისა. სწორედ ეს შინაგანი ძალა აძლევდა ესპანელს საშუალებას, რომ ნებისმიერ გუნდში, სადაც კი წავიდოდა, მყისიერად გამხდარიყო ლიდერი და გულშემატკივართა კუმირი.

შეუძლებელია საუბარი მორიენტესზე რაულ გონსალესის გარეშე. ეს იყო არაუბრალოდ დუეტი, არამედ საფეხბურთო ტელეპათია. თუ რაული იყო გუნდის სული და მოხერხებულობა, ფერნანდო იყო მისი ძალა და საჰაერო მხარდაჭერა. მათი კოლაბორაცია მოედანზე „რეალის“ ოქროს ხანის სიმბოლოდ იქცა, სადაც ერთი გამოხედვაც კი საკმარისი იყო კომბინაციის დასასრულებლად.

მორიენტესის ეფექტურობა მეორე სართულზე ლეგენდარული იყო. მისი ნახტომის სიმაღლე და თავით დარტყმის ტექნიკა ნებისმიერი მცველისთვის დაუძლეველ ბარიერად აქცევდა. რობერტო კარლოსის თუ მიჩელ სალგადოს ჩაწოდებები ყველაზე ხშირად სწორედ ფერნანდოს თავურით სრულდებოდა, რაც მადრიდელთა შეტევას მრავალფეროვანსა და ეფექტურს  ხდიდა.

„რეალი“ - „ლას პალმასი“ 7:0 (ლა ლიგა, 2002 წელი)

თუ ვინმეს ეჭვი ეპარებოდა მორიენტესის „მკვლელ ინსტინქტში“, ამ მატჩმა ყველა კითხვა გააქარწყლა. ფერნანდომ ერთ შეხვედრაში 5 გოლი გაიტანა, აქედან ოთხი  თავით! ეს იყო კლასიკური ცენტრფორვარდის მასტერკლასი, სადაც აჩვენა იდეალური პოზიციონირება და საჰაერო დომინაცია. საინტერესოა, რომ მას მეექვსე გოლის გატანაც შეეძლო, თუმცა პენალტი ვერ გამოიყენა.

მორიენტესის კარიერის პიკი ჩემპიონთა ლიგის ფინალებს უკავშირდება. 2000 წელს, „ვალენსიას“ წინააღმდეგ გამართულ ფინალში, სწორედ მან გახსნა ანგარიში საფირმო თავური დარტყმით, რითაც გზა გაუკაფა გუნდს მორიგი ტიტულისკენ. ის იყო დიდი მატჩების ფეხბურთელი, რომელიც წნეხის ქვეშ კიდევ უფრო პროდუქტიული ხდებოდა.

მისი კოლაბორაცია მხოლოდ რაულით არ შემოიფარგლებოდა. ზიდანის მოსვლასთან ერთად, მორიენტესმა კიდევ უფრო დახვეწა თავისი სათამაშო ინტელექტი. ფრანგი მაესტროს ელეგანტური პასები და ფერნანდოს მკვლელი ინსტინქტი საჯარიმოში „რეალს“ დაუმარცხებელ მანქანად აქცევდა. ის იყო „ცხრიანი“, რომელიც გრძნობდა თამაშის რიტმს და ყოველთვის საჭირო დროს საჭირო ადგილას ჩნდებოდა.

თუმცა, ფეხბურთის რომანტიზმი ხშირად ეჯახება ბიზნეს პროექტებს. „გალაქტიკოსების“ ეპოქის დადგომამ და რონალდოს (ფენომენის) ტრანსფერმა მორიენტესის მადრიდული კარიერა კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა. მიუხედავად იმისა, რომ ფერნანდო სტატისტიკურად და თამაშის ხარისხით არავის ჩამოუვარდებოდა, კლუბის ხელმძღვანელობამ აქცენტი უფრო მარკეტინგულ და ხმაურიან სახელებზე გააკეთა. ამას ემატებოდა კიჭას არანორმალური ავტორიტეტიც, მას სკამზე ვერავინ დასვამდა.

ეს იყო მომენტი, როდესაც „რეალმა“ დაკარგა თავისი სტაბილურობის გარანტი. მორიენტესი იძულებული გახდა იჯარით „მონაკოში“ წასულიყო. ირონიულია, რომ სწორედ მან გამოაგდო „რეალი“ ჩემპიონთა ლიგიდან, რითაც დაამტკიცა, რომ მისი გაშვება მადრიდელთა უდიდესი შეცდომა იყო. იმ სეზონში მან მსოფლიოს კიდევ ერთხელ აჩვენა თავისი უმაღლესი კლასი და „მონაკოს“ ფინალში გასვლაში დაეხმარა.

„მონაკოს“ შემდეგ იყო „ლივერპული“, „ვალენსია“ და „მარსელი“, სადაც ფერნანდო კვლავ აჩვენებდა თავის პროფესიონალიზმს, თუმცა ყველაზე მაღალი ხარისხის ფეხბურთი მან სწორედ თეთრი მაისურით ითამაშა. მადრიდში გატარებული წლები იყო მისი შემოქმედების ზენიტი, სადაც მისი სიზუსტე და ფიზიკური კონდიციები იდეალურად ეხამებოდა გუნდის ამბიციებს.

მორიენტესი დარჩება ისტორიაში, როგორც ფორვარდი, რომელსაც შეეძლო თამაშის ბედის ერთ ეპიზოდში გადაწყვეტა. მისი თავმდაბლობა და ერთგულება გულშემატკივრებისთვის მას დღემდე საყვარელ ფიგურად აქცევს. ის არ იყო მხოლოდ გოლების მანქანა, ის იყო ინტელექტუალური თავდამსხმელი, რომელმაც „9“ ნომრის პოზიციას ახალი მნიშვნელობა შესძინა.

დღევანდელი გადასახედიდან, ფერნანდო მორიენტესი „რეალის“ იმ დიდებული ეპოქის შემოქმედი იყო, რომელმაც კლუბს ევროპული დიდება დაუბრუნა. მისი წასვლა იყო სიმბოლო იმისა, თუ როგორ შეიძლება ვარსკვლავურმა შემადგენლობამ დააზიანოს გუნდური ბალანსი. თუმცა, ბერნაბეუს მწვანე მინდორზე დაწერილი ისტორია კვლავ ცოცხლობს ყველა იმ გულშემატკივრის მეხსიერებაში, ვისაც ნამდვილი, მორიენტესისეული აკადემიური ფეხბურთი უყვარს.

რთულია არ დაფიქრდე იმაზე, თუ რა სიმაღლეებს დაიპყრობდა „რეალი“, ხელმძღვანელობას მორიენტესის მიმართ მეტი მოთმინება და ნდობა რომ გამოეჩინა. ფერნანდოსა და რაულის დუეტი არ იყო მხოლოდ ორი ფორვარდის ერთობლიობა, ეს იყო საფეხბურთო კოლაბორაცია, რომელიც წლებთან ერთად უფრო დახვეწილი და დამანგრეველი ხდებოდა. მადრიდში დარჩენის შემთხვევაში, მორიენტესი, თავისი პიკური ფიზიკური კონდიციებითა და საგოლე ალღოთი, სავარაუდოდ, კიდევ რამდენიმე ტიტულს  დაუმატებდა კლუბის მუზეუმს. მისი დარჩენა ნიშნავდა ტაქტიკურ სტაბილურობასა და იმ კლასიკური „ცხრიანის“ არსებობას, რომელიც გუნდს გალაქტიკოსების ეპოქაში ხშირად აკლდა ბალანსის დასაცავად.

მისი წასვლით „რეალმა“ დაკარგა არამხოლოდ უმაღლესი კლასის ფორვარდი, არამედ გუნდის სული და ის საიმედო საყრდენი, რომელიც ნებისმიერ კრიზისულ მომენტში გამოსავალს პოულობდა. ფერნანდო მორიენტესი დარჩება ფეხბურთის დიდ „რა იქნებოდა, თუ...“ კითხვად,  მოთამაშედ, რომელმაც „ბლანკოსში“  დიდი ეპოქის შექმნა დაიწყო, თუმცა ბოლომდე არ დასცალდა.