იკერ კასილასის ისტორია არ არის მხოლოდ სტატისტიკა,  ეს არის ამბავი ბიჭუნაზე, რომელიც „რეალის“ აკადემიის დერეფნებიდან მსოფლიო ფეხბურთის ოლიმპზე ავიდა. მისი გზა „ლა ფაბრიკიდან“ პირველ გუნდამდე ზღაპარს ჰგავს -16 წლის ასაკში სკოლის მერხიდან პირდაპირ ჩემპიონთა ლიგის განაცხადში მოხვედრა იყო იმ დიდი ეპოქის დასაწყისი, რომელსაც მოგვიანებით „წმინდა იკერის“ხანა ეწოდა. კასილასი გახდა სიმბოლო იმისა, რომ მადრიდულ გრანდში ადგილის დამკვიდრება საკუთარი აღზრდილებისთვისაც შესაძლებელია, თუკი მათ განსაკუთრებული ნიჭი და მებრძოლი სული აქვთ.

ვისენტე დელ ბოსკეს როლი იკერის ჩამოყალიბებაში ფუნდამენტური აღმოჩნდა. სწორედ დელ ბოსკემ ანდო მას ძირითადი შემადგენლობა ყველაზე კრიტიკულ მომენტებში და მისცა ის თავდაჯერება, რაც ახალგაზრდა მეკარისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო. „ულვაშას“ სიმშვიდე და კასილასის ფენომენალური რეაქცია იდეალურად შეერწყა ერთმანეთს, რამაც საფუძველი ჩაუყარა „რეალის“ ახალ წარმატებებს საუკუნის დასაწყისში. მწვრთნელი მასში ხედავდა არამხოლოდ ნიჭიერ ათლეტს, არამედ გუნდის მომავალ ლიდერს, რომელიც ცივსისხლიანობით გამოირჩეოდა.

„გალაქტიკოსის“ ეპოქა იკერ კასილიასისთვის ნამდვილი გამოცდა იყო. მაშინ, როცა კლუბის პოლიტიკა მხოლოდ ვარსკვლავური თავდამსხმელების შეძენაზე იყო ორიენტირებული, დაცვის ხაზი ხშირად მოშლილი და დაუცველი რჩებოდა. ამ პერიოდში მეკარის ფუნქცია გაორმაგდა,  იკერს უწევდა იმ შეცდომების გამოსწორება, რომლებსაც შეტევაზე ორიენტირებული თანაგუნდელები უშვებდნენ. სწორედ მაშინ დამკვიდრდა აზრი, რომ „რეალს“ ორი საოცრება ჰყავდა - წინ რონალდო და რაული, ხოლო უკან - კედელი, სახელად კასილასი.

ესპანელი კიპერის კარიერის ერთ-ერთი ყველაზე ემოციური და გარდამტეხი მომენტი 2002 წლის ჩემპიონთა ლიგის ფინალია „ლევერკუზენის“ წინააღმდეგ. სათადარიგო სკამიდან ჩართულმა იკერმა მატჩის ბოლო წუთებზე ნამდვილი საოცრებები ჩაიდინა. მისი არანორმალური სეივები გადამწყვეტი აღმოჩნდა მეცხრე თასის მოსაპოვებლად. გლაზგოს იმ ღამემ საბოლოოდ დაადასტურა, რომ იკერი არ იყო უბრალოდ კარგი მეკარე,  ის იყო ადამიანი, რომელსაც შეეძლო შეუძლებლის გაკეთება მაშინ, როცა გუნდს ეს ყველაზე მეტად სჭირდებოდა.

გოლკიპერის სათამაშო სტილი ეფუძნებოდა არა სიმაღლეს (რაც მეკარეებისთვის სტანდარტულია), არამედ უსწრაფეს რეაქციასა და ინტუიციას. მას ჰქონდა უნარი, წინასწარ ეგრძნო თავდამსხმელის ჩანაფიქრი.  „პოზიციური გენიალობა“ საშუალებას აძლევდა, მცირე გაბარიტების მიუხედავად, ჩაეკეტა კუთხეები ისე, რომ ფორვარდებს კარი პატარა ეჩვენებოდათ. ეს იყო სუფთა ტექნიკისა და ბუნებრივი ნიჭის ურთიერთქმედება.

ავტორიტეტი „მერენგების“ გასახდელში გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე უბრალოდ კაპიტნის სამკლაური. ის იყო მორალური კომპასი, რომელიც ყველაზე დაძაბულ მომენტებშიც კი ახერხებდა წონასწორობის შენარჩუნებას. მისი სიტყვა მნიშვნელოვანი იყო არამხოლოდ ახალგაზრდა აღზრდილებისთვის, არამედ ჩამოყვანილი სუპერვარსკვლავებისთვისაც. იკერი განასახიერებდა მადრიდიზმის იმ კეთილშობილურ მხარეს, რომელიც პატივისცემასა და სპორტულ ფასეულობებზე იდგა. სწორედ ეს შინაგანი ძალა აძლევდა ესპანელს საშუალებას, ყოფილიყო გუნდის ლიდერი არა ყვირილით, არამედ პირადი მაგალითით და იმ აურით, რომელიც მხოლოდ ნამდვილ ლეგენდებს ახლავს.

განსაკუთრებით აღსანიშნავია ის უპრეცედენტო პატივისცემა, რომელსაც კასილასის მიმართ მადრიდის „რეალის“ ყველაზე დიდი მეტოქეებიც კი გამოხატავდნენ. „ბარსელონას“ ლეგენდები - ჩავი ერნანდესი, ანდრეს ინიესტა და კარლეს პუიოლი  იკერში ხედავდნენ არა მტერს, არამედ ეტალონს. სწორედ იკერის დამსახურება იყო, რომ „ელ კლასიკოების“ ყველაზე ბინძურ და აგრესიულ პერიოდში, ესპანეთის ნაკრების შიგნით მეგობრული ატმოსფერო შენარჩუნდა. მან საკუთარი კლუბური ინტერესებიც კი საფრთხის ქვეშ დააყენა, როდესაც ჩავისთან ურთიერთობის დალაგება სცადა საერთო მიზნისთვის. ეს იყო უმაღლესი დონის დიპლომატია და ადამიანობა, რამაც მას ფეხბურთის სამყაროში ხელშეუხებელი ავტორიტეტი მოუპოვა.

თუმცა, იკერის კარიერა მადრიდში მხოლოდ აღმასვლა არ ყოფილა. ჟოზე მოურინიოსთან დაპირისპირება კლუბის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე მტკივნეულ ფურცლად რჩება. პორტუგალიელ სპეციალისტთან ტაქტიკურმა და პიროვნულმა უთანხმოებამ ლეგენდარული კაპიტანი სათადარიგო სკამზე გადასვა. ამ კონფლიქტმა გახლიჩა მადრიდული პუბლიკა, თუმცა იკერმა ამ ეტაპზეც შეინარჩუნა ღირსება. მიუხედავად იმისა, რომ ეს პერიოდი მისი წასვლის დასაწყისი გახდა, კასილასის სიყვარული კლუბისადმი კითხვის ნიშნის ქვეშ არასდროს დამდგარა.

ყველა თანხმდება, რომ ლეგენდის კარიერის ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული და ანალიტიკურად საკამათო წერტილი ჟოზე მოურინიოსთან კონფლიქტია. ბევრი ექსპერტი შეჯერდა, რომ პორტუგალიელი მწვრთნელის გადაწყვეტილებას, იკერი სათადარიგო სკამზე გადაესვა, ჰქონდა არამხოლოდ სპორტული, არამედ პიროვნული სარჩულიც. მოურინიომ დაარღვია მეკარის ხელშეუხებლობისა და თავდაჯერების ის ჯაჭვი, რომელიც წლების განმავლობაში იკერის წარმატების საფუძველი იყო. სათამაშო პრაქტიკის იძულებითმა შემცირებამ და ფსიქოლოგიურმა წნეხმა გამოიწვია ის, რომ მეკარემ, რომელიც რეაქციებზე იყო დამოკიდებული, დაკარგა ის საჭირო ტონუსი, რასაც მხოლოდ მუდმივი თამაში იძლევა. ეს არ იყო მხოლოდ პიროვნული დაპირისპირება, ეს იყო იკერის, როგორც „სუპერ-მეკარის“, ხელოვნური რეგრესის დასაწყისი.

სავსებით საფუძვლიანია იმის მტკიცება, რომ გუნდის კარის დარაჯს კიდევ მინიმუმ 3-4 სეზონი შეეძლო ევროპული ფეხბურთის აბსოლუტურ მწვერვალზე ყოფნა, რომ არა ის ხელოვნური ბარიერები, რაც მადრიდში შეიქმნა. მისი ფიზიკური მონაცემები და ინტუიცია 31-32 წლის ასაკში პიკში იყო, რაც მეკარისთვის „ოქროს ხანად“ ითვლება (გავიხსენოთ ბუფონის ან ვან დერ სარის მაგალითები). მოურინიოს მიერ გამოწვეულმა უმოქმედობამ იკერს წაართვა ყველაზე ძვირფასი რამ - რიტმი. კასილასის იძულებითმა წასვლამ „რეალიდან“ დაგვანახა, რომ სისტემამ ვერ გაუფრთხილდა თავის უდიდეს საგანძურს, რომელსაც კიდევ ბევრი გამარჯვების მოტანა შეეძლო მშობლიური კლუბისთვის.

სანაკრებო დონეზე კასილიასმა მიაღწია იმას, რაზეც ბევრი მხოლოდ ოცნებობს. ის იყო ესპანეთის „ოქროს თაობის“ კაპიტანი და სულიჩამდგმელი. 2008 წლის ევროპის ჩემპიონატზე იტალიასთან პენალტების სერიაში მოგებული მატჩი გახდა ის წერტილი, სადაც „ფურია როხამ“ ფსიქოლოგიური ბარიერი გადალახა. იკერის ლიდერობამ და დაუმარცხებლობის მუხტმა ესპანეთი მსოფლიო ფეხბურთის ჰეგემონად აქცია, რაც მანამდე წარმოუდგენელი ჩანდა.

2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონატი კასილასის კარიერის პიკია. ფინალში, არიენ რობენთან პირისპირ დარჩენილმა იკერმა შეასრულა სეივი, რომელიც ფეხბურთის ისტორიაში ოქროს ასოებით ჩაიწერა. მისი ფეხით მოგერიებული ბურთი იყო მთელი ერის გამარჯვება. ტურნირის საუკეთესო მეკარედ აღიარება და მსოფლიო თასის აღმართვა იყო ლოგიკური გაგრძელება იმ თავდაუზოგავი შრომისა, რომელიც მან ბავშვობიდან გასწია.

2012 წლის ევროპის ჩემპიონატზე გამარჯვებით კასილიასმა დაასრულა ისტორიული „ჰეთ-თრიკი“ - სამი ზედიზედ მოგებული დიდი ტურნირი. მისი სტაბილურობა და გადამწყვეტ მომენტებში ცივი გონება იკერს მეკარეებს შორის უალტერნატივო ლიდერად აქცევდა. საერთაშორისო პრესა მას „მუდმივ კაპიტანს“ უწოდებდა, რადგან მოედანზე მისი ყოფნა თანაგუნდელებისთვის სიმშვიდისა და უსაფრთხოების გარანტი იყო.

კასილასის წასვლა „რეალიდან“ სევდიანი იყო, თუმცა მის მიერ დატოვებული მემკვიდრეობა ხელშეუხებელია. ის რჩება მეკარედ, რომელმაც ყველაზე მეტი მატჩი ჩაატარა კლუბის ისტორიაში და მოიგო ყველა შესაძლო ტიტული. მისი სახელი ასოცირდება „რეალის“ აღორძინებასთან და იმ ეპოქასთან, როდესაც მადრიდი კვლავ გახდა ევროპის მბრძანებელი. იკერი იყო და დარჩება ეტალონად მომავალი თაობის მეკარეებისთვის.

დღეს, როდესაც იკერ კასილასზე ვსაუბრობთ, ვმსჯელობთ ეპოქალურ ფიგურაზე, რომელმაც „ბლანკოსის“ ისტორია საკუთარი ხელთათმანებით დაწერა. ის არის და დარჩება „წმინდა იკერად“ - ადამიანად, რომელმაც დაამტკიცა, რომ სასწაულები ფეხბურთში მართლაც ხდება, თუკი კარს ის იცავს. ესპანელის კვალი წარუშლელია და მისი ლეგენდა სანტიაგო ბერნაბეუზე მარადიულად იცოცხლებს.