თანამედროვე ფეხბურთში, სადაც დაცვითი ბლოკები სულ უფრო კომპაქტური ხდება, სამეფო კლუბს სჭირდება ისეთი ელემენტი, რომელიც სტატიკურ თამაშს დინამიკურ ქაოსად აქცევს, ეს ელემენტი კი კლასიკური „ცხრიანია“. გამოგვყევით და ერთად განვიხილოთ „რეალის“ თავდასხმის მნიშვნელოვანი გაძლიერების დეტალები.

მადრიდის „რეალის“ საფეხბურთო „დნმ“ გვიჩვენებს, რომ გუნდის წარმატება ისტორიულად ყოველთვის ეფუძნებოდა ვერტიკალურ დომინაციასა და საჯარიმო მოედანში ფიზიკურ უპირატესობას. დღეს, როდესაც თანამედროვე ფეხბურთი სულ უფრო მეტად ემსგავსება „ჭადრაკს მინდორზე“, კლასიკური „ცხრიანის“ დაბრუნება არა ფუფუნება, არამედ სასიცოცხლო აუცილებლობაა. სამეფო კლუბს ამჟამად აკლია ისეთი ფიგურა, რომელიც მეტოქის დაცვის ცენტრს „დააბამს“ და საჰაერო ორთაბრძოლებში გარანტირებულ საფრთხეს შექმნის, რაც ფლანგების უზარმაზარ კრეატიულ პოტენციალს ხშირად გამოყენებად ენერგიად აქცევს.

„ბლანკოსის“ ყველაზე დიდი გამარჯვებები სწორედ მეორე სართულზე თამაშის კულტურას უკავშირდება. გაიხსენეთ კრიშტიანუ რონალდუს ფენომენალური ნახტომები, გარეთ ბეილის გადამწყვეტი გოლები თავით ან კარიმ ბენზემას უნიკალური უნარი, ეპოვა სივრცე ჰაერში. სულ ახლახან, ხოსელუმ დაამტკიცა, რომ „უბრალო“ ცენტრალურ თავდამსხმელსაც კი შეუძლია შეცვალოს მატჩის ბედი (გავიხსენოთ „ბაიერნთან“ ნახევარფინალი), რადგან ის აძლევდა გუნდს სიღრმეს და სამიზნეს. ამჟამინდელ შემადგენლობაში კი, მიუხედავად ვარსკვლავური შემტევებისა, პრაქტიკულად არ არსებობს ფეხბურთელი, რომელიც საჰაერო დუელში მცველებს შიშს აგრძნობინებს.

დღევანდელი „რეალი“ ფლანგებზე მსოფლიოში საუკეთესო რესურსს ფლობს, თუმცა ეს რესურსი ხშირად „კედელს ეჯახება“. ვინისიუსის ფანტასტიკური ჩაწოდებები ან როდრიგოსა და მბაპეს გარღვევები ეფექტურობის 40-50%-ს კარგავს, რადგან საჯარიმოში არ გვყავს ადრესატი, რომელიც ბურთს დახვდება. ტიპიური „9“-იანის არყოლა აიძულებს შემტევებს, სცადონ მხოლოდ დაბალი პასებით ან ინდივიდუალური დრიბლინგით შეღწევა, რაც დაცვისთვის წინასწარმეტყველებადია. როდესაც საჯარიმოში არ არის „საჰაერო საფრთხე“, მეტოქის მცველები უფრო თამამად იწევენ წინ, რაც ამცირებს სივრცეებს მბაპესა და ვინისიუსის სისწრაფისთვის.

ამგვარად, კლასიკური ცენტრ-ფორვარდის ინტეგრაცია იქნება ის ტაქტიკური გადამწყვეტი ნაბიჯი, რომელიც მადრიდულ მანქანას მრავალფეროვნებას დაუბრუნებს. ეს გაამყარებს ყველა იმ არგუმენტს, რომელსაც ქვემოთ დეტალურად განვიხილავთ:

1. ვერტიკალური საფრთხე და საჰაერო დომინაცია

ტრადიციული ცენტრალური თავდამსხმელი, რომელიც მეორე სართულზე იდეალურად თამაშობს, გუნდს აძლევს „გეგმა B“-ს, რომელიც ხშირად „გეგმა A“-ზე ეფექტურია. როდესაც მეტოქე საჯარიმოსთან 10 ფეხბურთელით დგება, კომბინაციური თამაში რთულდება. ამ დროს, ყოველი ჩაწოდება, რომელიც მანამდე უფანტაზიო ჩანდა, კონკრეტულ საფრთხედ იქცევა. ეს აიძულებს მცველებს, დატოვონ თავიანთი ზონები და პერსონალურ მეურვეობაზე გადავიდნენ.

2. სივრცეების შექმნა ფლანგის შემტევებისთვის

ტიპიური ფორვარდი არის „მაგნიტი“ ცენტრალური მცველებისთვის. როდესაც საჯარიმოში გყავს ფიზიკურად ძლიერი ფორვარდი, მეტოქის ორივე მცველი მასზეა კონცენტრირებული. ეს ათავისუფლებს სივრცეებს ვინისიუსისა და მბაპესთვის, რათა მათ იზოლაციაში მიიღონ ბურთი და თავიანთი სისწრაფე გამოიყენონ. ცენტრ ფორვარდი აქცევს გუნდს უფრო ფართო და მრავალგანზომილებიან ძალად.

3. „მანჩესტერ სიტისა“ და „ლივერპულის“ გაკვეთილი

ავიღოთ პეპ გვარდიოლას მაგალითი. წლების განმავლობაში ის „ცრუ ცხრიანით“ თამაშობდა, თუმცა ერლინგ ჰალანდის მოსვლამ ყველაფერი შეცვალა. „სიტიმ“ ისწავლა, რომ როდესაც თამაში არ იხსნება, მარტივი ჩაწოდება და ფიზიკური უპირატესობა საჯარიმოში პირდაპირი გზაა ტიტულებისკენ. ანალოგიურად, „ლივერპულში“ დარვინ ნუნიესის (ან მანამდე ფირმინოს განსხვავებული როლის) ინტეგრაცია ემსახურება სალაჰის და სხვების პროდუქტიულობის გაზრდას.

4. მბაპე მარჯვენა ფლანგზე: ახალი ამპლუა

ბევრი მიიჩნევს, რომ მბაპეს მარჯვნივ გადაწევა მისი რესურსის დაკარგვაა, თუმცა ანალიტიკურად ეს საინტერესო სვლაა. მარჯვენა ფლანგიდან კილიანს ეხსნება კუთხე ცენტრისკენ შემოსასვლელად და ძლიერი ფეხით დარტყმისთვის, ან შორეულ ძელთან ჩასაფრებული „ცხრიანისთვის“ პასის მისაცემად. ეს შექმნის ბალანსს, რადგან ვინისიუსი მარცხნიდან უფრო მეტად ხაზის ფეხბურთელია, რომელიც ცდილობს სივრცეების ათვისებას, მბაპეს კი მეტი ლავირება შეუძლია.

5. ჰალანდის ფაქტორი - მადრიდული ვარიაციები

ერლინგ ჰალანდის „რეალში“ ხილვა ტაქტიკურ პერფექციონიზმს ნიშნავს. მისი გამოყენება შესაძლებელია სამი ძირითადი ვარიაციით: როგორც სამიზნე გრძელი პასებისას, როგორც სივრცის მპოვნელი კონტრშეტევებისას და როგორც „საჯარიმოს მტაცებელი“ პოზიციური შეტევისას. ჰალანდი არ ითხოვს ბურთს მოედნის ცენტრში, ის ითხოვს მას იქ, სადაც გოლების გატანაა შესაძლებელი.

6. ვინისიუსი - ჰალანდი - მბაპე -  ოცნების ტრიო

როგორ უნდა ითამაშონ მათ ერთად ისე, რომ ინტერესები არ შეილახოს? ფორმულა მარტივია - სპეციალიზაცია.

ვინისიუსი: პასუხისმგებელია დრიბლინგზე, ფლანგის გარღვევასა და საჯარიმოში „მიწოდებაზე“.

ჰალანდი: იკავებს ცენტრალურ ზონას, აშფოთებს მცველებს და ამთავრებს შეტევებს.

მბაპე: მოქმედებს „თავისუფალი შემტევის“ როლში, რომელიც პერიოდულად იცვლის ადგილს ჰალანდთან ან შედის ცენტრში მეორე ტემპით.

7. ფსიქოლოგიური და ფიზიკური უპირატესობა

როდესაც მეტოქე ხედავს, რომ საჯარიმოში ჰალანდის ტიპის ათლეტი დგას, დაცვის ხაზი ინსტინქტურად უკან იხევს. ეს „უკან დახევა“ ქმნის თავისუფალ ზონას საჯარიმოს მისადგომებთან, სადაც მბაპესა და ბელინგემს შეუძლიათ შორეული დარტყმების განხორციელება. ეს არის ჯაჭვური რეაქცია, რომელსაც მხოლოდ კლასიკური ფორვარდი იწვევს.

დასკვნა

„რეალს“ სჭირდება არა უბრალოდ გოლების გამტანი, არამედ ტაქტიკური საყრდენი წერტილი. „ტიპიური 9-იანი“, რომელიც არ ართულებს თამაშს, პირიქით,  ის ამარტივებს მას. ის აქცევს ვინისიუსის პასებს საგოლე გადაცემებად და მბაპეს სისწრაფეს გადამწყვეტ იარაღად. ეს არის ის დაკარგული დეტალი, რომელიც მადრიდულ მანქანას სრულყოფილებამდე მიიყვანს.