ეს იყო ღამე, როდესაც ფეხბურთის ისტორია სანტიაგო ბერნაბეუზე თავიდან დაიწერა.  2022 წლის მარტში მადრიდის „რეალისა“ და „პარი სენ-ჟერმენის“ დაპირისპირება  არ ყოფილა უბრალოდ მერვედფინალური მატჩი.  ეს იყო სპექტაკლი, რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა თანამედროვე ფეხბურთის ყველაზე დაუჯერებელ ზღაპარს.

ყველაფერი პარიზში დაიწყო, სადაც სამეფო კლუბი საკუთარ თავს არ ჰგავდა. პირველ შეხვედრაში რეალი ფაქტობრივად განადგურდა სათამაშო ასპექტში, თუმცა მხოლოდ მინიმალური ანგარიშით, 1:0 დამარცხდა. მადრიდში დაბრუნებულებს მძიმე ტვირთი აწვათ - მათ უნდა დაემტკიცებინათ, რომ კილიან მბაპეს, მესისა და ნეიმარის ვარსკვლავური ტრიოს წინააღმდეგ ბრძოლა ჯერ კიდევ შესაძლებელი იყო.

განმეორებითი მატჩის პირველი ტაიმი კი ნამდვილ კოშმარს ჰგავდა. კილიან მბაპემ, რომელიც იმ საღამოს შეუჩერებელი ჩანდა, კიდევ ერთხელ დაამწუხრა ბერნაბეუზე შეკრებილი პუბლიკა  და პარიზელები წინ გაიყვანა. როდესაც ტაბლოზე ჯამური ანგარიში 0:2 აისახა სტუმრების სასარგებლოდ, ბევრს ეგონა, რომ მადრიდელებისთვის ევროპული სეზონი დასრულებული იყო და სასწაულის იმედიც კი არავის ჰქონდა.

თუმცა, სწორედ მაშინ, როდესაც ყველაფერი დაკარგული ჩანდა, მოედანზე „რეალის“ ვეტერანებმა მართვის სადავეები ხელში აიღეს. ლუკა მოდრიჩმა და ტონი კროოსმა ნახევარდაცვაში ნამდვილი აკადემია მოაწყვეს. მათი სიმშვიდე, ბურთის ფლობის კულტურა და პრესინგის ქვეშ თამაში გახდა ის საძირკველი, რაზეც მოგვიანებით ბერნაბეუს მაგია დაშენდა.

გარდატეხის მომენტი 61-ე წუთზე დადგა, როდესაც კარიმ ბენზემამ ჯანლუიჯი დონარუმა შეცდომაზე დაიჭირა. ამ გოლმა სტადიონზე  მუხტი გააჩინა. კარლო ანჩელოტიმ ზუსტად იგრძნო მომენტი და მოედანზე ედუარდო კამავინგა და როდრიგო შეიყვანა. ამ ცვლილებებმა გუნდს ის ენერგია და აგრესია შესძინა, რომელსაც პარიზელები აშკარად არ ელოდნენ.

შემდეგ კი დაიწყო ის 17-წუთიანი მონაკვეთი, რომელიც ფეხბურთის სახელმძღვანელოებში შევა. ლუკა მოდრიჩის საოცარი რეიდი ნახევარი მოედნიდან და იუველირული პასი ბენზემას მისამართით,  ეს იყო ხელოვნება. კარიმმა გაიტანა და იმ მომენტში უკვე მთელმა მსოფლიომ იცოდა, რომ „პსჟ“-ს ფსიქოლოგიური კოლაფსი გარდაუვალი იყო.

მესამე გოლი კი ნამდვილი შოკი იყო გახლდათ. პარიზელებმა ბურთის გათამაშებაც ვერ მოასწრეს, რომ ბენზემამ ჰეთ-თრიკი გაიფორმა. სტადიონი ზანზარებდა, ფეხბურთელები კი ისეთი შემართებით იბრძოდნენ, თითქოს ყოველი სანტიმეტრი მათთვის გადამწყვეტი ყოფილიყო. ეს არ იყო მხოლოდ ტაქტიკური გამარჯვება, ეს იყო სულისკვეთების ტრიუმფი ცივ გათვლაზე.

ეს მატჩი გახდა იმ უძლეველობის სიმბოლო, რომელიც „ბლანკოსს“ მთელი ტურნირის განმავლობაში გაჰყვა. სწორედ აქედან ჩამოყალიბდა რწმენა, რომ „თეთრებს“ შეუძლიათ ნებისმიერი სიტუაციიდან გამოსვლა. გუნდის სიმტკიცე და ერთიანობა იმ წამებში იმდენად თვალსაჩინო იყო, რომ მოწინააღმდეგის ვარსკვლავური შემადგენლობა უბრალოდ დაიბნა და გაქრა.

სტადიონზე ტრიბუნების გუგუნი მატჩის დასრულების შემდეგაც არ ცხრებოდა, ბერნაბეუზე შეკრებილი მადრიდისტები ერთმანეთს ეხვეოდნენ და ვერ იჯერებდნენ, რომ რამდენიმე წუთში მათ თვალწინ შეუძლებელი რეალობად იქცა. გულშემატკივრების ემოცია არ იყო მხოლოდ სიხარული, ეს იყო ერთგვარი კოლექტიური გამარჯვება, სადაც თითოეული ქომაგი გუნდის მე-12 მოთამაშედ იქცა და პარიზელთა ყოველი შეცდომა ტრიბუნებიდან წამოსული წარმოუდგენელი წნეხით იყო გამოწვეული. ფანების მიერ ატაცებული თეთრი შარფები და „Hala Madrid“-ის მრავალხმიანი ჰანგები იმ ღამეს მადრიდის ცას სცდებოდა, რაც მოთამაშეებს აგრძნობინებდა, რომ ეს სტადიონი ნებისმიერ მეტოქეს შთანთქავდა.

მატჩისშემდგომმა ხმაურიანმა რელიზებმა და პრესკონფერენციებმა ეს ეიფორია კიდევ უფრო გააღრმავა. კარლო ანჩელოტის მშვიდი, მაგრამ ამაყი განცხადება იმის შესახებ, რომ „ამ სტადიონს განსაკუთრებული მაგია აქვს“, მყისიერად იქცა გუნდის მთავარ ლოზუნგად. საფეხბურთო სამყარო აჭრელდა სათაურებით „ბენზემას მეფობაზე“ და „პსჟ“-ს ვარსკვლავური პროექტის მორიგ კრახზე, რამაც მადრიდელებს დამატებითი მენტალური უპირატესობა შესძინა. გასახდელიდან გამოსული კადრები, სადაც ალაბა სკამს ჰაერში აფრიალებდა, ხოლო მოდრიჩი ბავშვივით დახტოდა, გახდა იმის დასტური, რომ გუნდმა საკუთარი დაუმარცხებლობის იდეის თავადვე იწამა.

ამ გამარჯვებამ „რეალი“ მენტალურად ახალ საფეხურზე აიყვანა და დაარწმუნა, რომ ნებისმიერი ანგარიში და დროის ნებისმიერი მონაკვეთი მათთვის საკმარისი იყო გარდატეხის შესატანად.

„პსჟ“-სთან გამარჯვება მხოლოდ დასაწყისი გამოდგა. ამ შეხვედრაში დანთებულმა ცეცხლმა მოგვიანებით „ჩელსის“ წინააღმდეგ გადაარჩინა გუნდი და „მანჩესტერ სიტისთან“ ისტორიული ქამბექი განაპირობა. ბერნაბეუს კედლებმა დაიმახსოვრეს ის ენერგია, რომელსაც ანჩელოტისა და მისი ბიჭების რწმენა ასხივებდა.

საბოლოო ჯამში, ამ გზამ მადრიდელები პარიზის ფინალამდე და მე-14 ჩემპიონთა თასამდე მიიყვანა. თუმცა, რომ არა ბენზემას ის ჰეთ-თრიკი და მოდრიჩის თავდადება „პსჟ“-სთან, ეს დიდებული თავგადასავალი შესაძლოა ადრეულ გაზაფხულზევე შეწყვეტილიყო. „ბლანკოსმა“ დაამტკიცა, რომ ლიგაზე შეუძლებელი არაფერია.

ეს იყო საღამო, როდესაც ფეხბურთმა გვითხრა, რომ ლოგიკა და სტატისტიკა არაფერია ტრადიციისა და მებრძოლი სულის წინაშე. 3:1 „პსჟ“-სთან დარჩება ისტორიაში, როგორც მატჩი, სადაც „რეალმა“ თავისი გვირგვინი კიდევ ერთხელ დაიბრუნა და მთელ სამყაროს შეახსენა, ვინ არის ამ ტურნირის ნამდვილი მეფე.