მაიკლ ოუენი ფეხბურთის ისტორიაში დარჩება, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე კაშკაშა, თუმცა ამავდროულად „დაუმთავრებელი“ ფენომენი. მისი აღზევება „ლივერპულში“ იმდენად სწრაფი და შთამბეჭდავი იყო, რომ 2001 წელს მოგებული ოქროს ბურთი სრულიად ლოგიკურ აღიარებად მოეჩვენა სპორტულ სამყაროს. ინგლისელი ფორვარდი, რომელიც მეტოქეებს ფენომენალური სისწრაფითა და დაუნდობელი რეალიზაციით ანადგურებდა, ევროპული ფეხბურთის მთავარ იმედად ითვლებოდა.

2004 წლის ზაფხულში, როდესაც ფლორენტინო პერესმა ოუენი მადრიდის „რეალში“ გადაიყვანა, მოლოდინი კოლოსალური გახლდათ. „გალაქტიკოსის“ ეპოქაში მაიკლი უნდა ყოფილიყო ის ბოლო აგური, რომელიც შეტევას სრულყოფილს გახდიდა. მადრიდელი გულშემატკივრები მასში ხედავდნენ ფეხბურთელს, რომელსაც შეეძლო ინგლისური პრაგმატიზმი და ესპანური ესთეტიკა ერთმანეთთან დაეკავშირებინა. მისი ტრანსფერი არამხოლოდ სპორტული, არამედ გიგანტური მარკეტინგული ნაბიჯიც იყო, რომლისგანაც პრეზიდენტი პერესი დიდ სარგებელს ელოდა.

ოუენის მადრიდული კარიერა თავიდანვე უდიდესი გამოწვევის წინაშე დადგა. მას მოუხდა კონკურენცია იმ დროის საუკეთესო ცენტრალურ თავდამსხმელთან - რონალდო ნაზარიოსთან. „ფენომენსა“ და ოუენს შორის არსებული დაპირისპირება სათამაშო დროისთვის ხშირად ინგლისელის სასარგებლოდ არ სრულდებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ მაიკლი ყოველთვის მზად გახლდათ მოედანზე გამოსასვლელად და გოლის გასატანად.

ოუენის მთავარი პრობლემა სანტიაგო ბერნაბეუზე არ ყოფილა ნიჭის ნაკლებობა. მისი მთავარი მტერი ტრავმიანობა და „სუპერ-სათადარიგოს“ სტატუსი გახდა. მწვრთნელი ხშირად ამჯობინებდა რაულისა და რონალდოს წყვილს, ხოლო მაიკლს თამაშში მეორე ტაიმში რთავდა. საოცარია, მაგრამ სტატისტიკურად ოუენი იმ სეზონში ერთ-ერთი ყველაზე ეფექტური იყო, მას გოლის გასატანად საშუალოდ იმაზე ნაკლები წუთი სჭირდებოდა, ვიდრე ნებისმიერ სხვა ვარსკვლავს.

მისი მადრიდული კარიერის ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი წერტილი „ელ კლასიკოში“ „ბარსელონას“ წინააღმდეგ გატანილი გოლია. იმ მატჩში ოუენმა აჩვენა თავისი საფირმო სტილი,  ელვისებური გაქცევა და ზუსტი დარტყმა, რამაც კატალონიელთა დაცვა უმწეო მდგომარეობაში ჩააყენა. ასეთი მომენტები აჩენდა იმედს, რომ ის საბოლოოდ მოიპოვებდა ადგილს ძირითად შემადგენლობაში, თუმცა კონკურენცია მართლაც დაუნდობელი აღმოჩნდა.

გარდა რონალდოსა და რაულისა, შემტევ ხაზში იყვნენ ზინედინ ზიდანი და ლუიშ ფიგუ, რაც ტაქტიკურად ზღუდავდა მწვრთნელის შესაძლებლობებს, მოედანზე ერთდროულად სამი სუფთა თავდამსხმელი დაეყენებინა. ოუენი ხშირად ხდებოდა ტაქტიკური გადაადგილებების მსხვერპლი. მიუხედავად იმისა, რომ ის თითქმის ყოველთვის ამართლებდა გაცემულ ავანსებს, როდესაც შანსი ეძლეოდა, იერარქიის შეცვლა მაინც ვერ მოხერხდა.

ბევრი ექსპერტი მიიჩნევს, რომ მაიკლმა მადრიდში თავისი პოტენციალის 50%-იც კი ვერ გამოავლინა. კუნთების ქრონიკული პრობლემები, რომლებიც ჯერ კიდევ „ლივერპულში“ დაიწყო, ესპანეთში უფრო მწვავედ იჩენდა თავს. „რეალის“ მაღალი ტემპი და ინტენსიური ვარჯიშები ინგლისელის ფიზიკურ მდგომარეობაზე უარყოფითად აისახებოდა, რამაც საბოლოოდ მისი ფსიქოლოგიური მდგრადობაც შეარყია.

საინტერესოა ფაქტი, რომ მიუხედავად ხანმოკლე ვოიაჟისა, მადრიდში ოუენი დღემდე განსაკუთრებულად უყვართ. გულშემატკივრებს ახსოვთ მისი პროფესიონალიზმი. ინგლისელი არასდროს გამოთქვამდა საჯარო უკმაყოფილებას სათადარიგო სკამზე ყოფნის გამო. ის იყო ერთგული ფიგურა, რომელიც მოედანზე გამოსვლისთანავე ბოლომდე იხარჯებოდა, რაც ბერნაბეუს პუბლიკისთვის ყოველთვის დასაფასებელია.

ოუენის ინდივიდუალური ჯილდოები, მათ შორის ინგლისის პრემიერლიგის საუკეთესო ბომბარდირის ტიტულები, მოწმობდა, რომ ის იყო ტიპიური გოლეადორი. თუმცა, „რეალში“ მას სჭირდებოდა არა მხოლოდ გოლები, არამედ თამაშის სტილთან ადაპტაცია, რაც ესპანურ ფეხბურთში უფრო მეტ კომბინაციურ აზროვნებას მოითხოვდა, ვიდრე უბრალოდ სისწრაფესა და სივრცეების ათვისებას.

საბოლოოდ, 2005 წელს, მხოლოდ ერთი სეზონის შემდეგ, მაიკლმა მადრიდი დატოვა და „ნიუკასლში“ გადავიდა. ეს იყო ნაჩქარევი გადაწყვეტილება, რომელიც გამოწვეული გახლდათ მსოფლიო ჩემპიონატზე მოხვედრის სურვილით და სათამაშო პრაქტიკის დეფიციტით. ბევრს მიაჩნია, რომ კიდევ ერთი სეზონი „ბლანკოსში“ მას საშუალებას მისცემდა, რონალდოსა და სხვების ფონზე უფრო მყარად დაემკვიდრებინა თავი.

ისტორიული პერსპექტივიდან, ოუენის ტრანსფერი „რეალში“ იყო კლასიკური მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება არასწორმა დროსა და გარემოებამ დააზიანოს დიდი ტალანტი. ის იყო ფორვარდი, რომელსაც შეეძლო „მერენგების“ ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესო გამხდარიყო, მაგრამ დარჩა მხოლოდ ეპიზოდად.

დღეს, როდესაც მაიკლის  კარიერას ვიხსენებთ, „ლივერპულის“ პერიოდი პირველ პლანზეა, მაგრამ მადრიდული წელიწადი იყო მისი კარიერის ყველაზე დიდი ამბიცია. ეს იყო მცდელობა, გამხდარიყო მსოფლიოს საუკეთესო კლუბის ვარსკვლავი, თუმცა ის ტრავმებმა და გალაქტიკურმა კონკურენციამ შეაჩერა. მიუხედავად ამისა, მაიკლი რჩება სიმბოლოდ იმისა, რომ ნიჭი ზოგჯერ უძლურია გარემოებების წინაშე.