კლოდ მაკელელე იყო მადრიდის „რეალის“ ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დაუფასებელი, თუმცა კრიტიკულად მნიშვნელოვანი ფიგურა. მაშინ, როდესაც „გალაქტიკოსის“ ეპოქაში ყურადღების ცენტრში ზიდანი, რონალდო და ფიგუ იყვნენ, მაკელელე ასრულებდა იმ შავ სამუშაოს, რომლის გარეშეც ეს ვარსკვლავური ორკესტრი უბრალოდ ვერ იარსებებდა. ის იყო გუნდის საძირკველი, „უხილავი ხელი“, რომელიც მოედანზე ბალანსს ამყარებდა და შეტევასა და დაცვას შორის ჰარმონიას ქმნიდა.

მაკელელეს როლი ნახევარდაცვაში უნიკალური იყო; ის არ გახლდათ მხოლოდ ჩამშლელი, ის იყო მოედნის ნამდვილი არქიტექტორი. მისი ტექნიკური მახასიათებლები, განსაკუთრებით ბურთის ართმევის შემდეგ  პირველი ზუსტი და მშვიდი გადაცემა, საშუალებას აძლევდა გუნდს, მყისიერად გადასულიყო კონტრშეტევაზე. კლოდი ფლობდა საოცარ სიმშვიდეს, რაც მას საშუალებას აძლევდა, ყველაზე დიდი წნეხის დროსაც კი სწორი გადაწყვეტილება მიეღო და ნახევარდაცვაში ქაოსი არ დაეშვა.

ფრანგი ნახევარმცველის ურთიერთობა ზინედინ ზიდანთან განსაკუთრებული იყო. ზიდანი ხშირად აღნიშნავდა, რომ მაკელელეს გარეშე მას მოედანზე იმ თავისუფლების ნახევარიც არ ექნებოდა, რაც რეალურად ჰქონდა. კლოდი საკუთარი ავტორიტეტით ეხმარებოდა ყველა ახალწვეულს, ვინც მადრიდში მიდიოდა.  ის იყო ერთგვარი ფარი, რომელიც ვარსკვლავებს დაცვითი ფუნქციებისგან ათავისუფლებდა და მათ შემოქმედებითი უნარების სრულად გამოვლენის საშუალებას აძლევდა.

სამწუხაროდ, კლუბის ხელმძღვანელობამ, განსაკუთრებით ფლორენტინო პერესმა, მაკელელეს მნიშვნელობა სათანადოდ ვერ დააფასა. მისი მოთხოვნა ხელფასის გაზრდაზე უარყოფილი იქნა იმ არგუმენტით, რომ ის არ იყო „მარკეტინგული“ ვარსკვლავი.  არ გაჰქონდა გოლები და არ აკეთებდა ეფექტურ დრიბლინგებს. შედეგად, 2003 წელს მან გუნდი დატოვა და ლონდონის „ჩელსიში“ გადავიდა, რამაც მადრიდული გრანდისთვის კატასტროფული შედეგები გამოიწვია.

მაკელელეს წასვლის შემდეგ „რეალის“ ნახევარდაცვაში ნამდვილი ქაოსი შეიქმნა. ზიდანმა მისი წასვლა ცნობილი ფრაზით შეაფასა - „რატომ უნდა დაადო ოქროთი დაფარული ფენა ბენტლის, თუ მას ძრავი ამოაცალე?!“. გუნდმა დაკარგა ბალანსი, დაცვა დაუცველი დარჩა, ხოლო შეტევის ვარსკვლავები იძულებულნი გახდნენ, ენერგია დაცვით მოქმედებებზე დაეხარჯათ, რამაც მათი ეფექტურობა საგრძნობლად შეამცირა.

მადრიდელებმა წლების განმავლობაში სცადეს კლოდის შეცვლა და არაერთი ფეხბურთელი მოიყვანეს.  თომას გრავესენი, პაბლო გარსია, ემერსონი, მაჰამადუ დიარა, ლასანა, ხედირა და სხვები,  თუმცა ვერცერთმა მათგანმა ვერ შეძლო იმ ვაკუუმის შევსება, რომელიც მაკელელემ დატოვა. მხოლოდ წლების შემდეგ, კაზემიროს მოსვლასთან ერთად, შეძლო „ბლანკოსმა“ იმ ბალანსის აღდგენა, რომელიც კლოდის დროს ჰქონდათ. ეს იყო მწარე გაკვეთილი იმისა, რომ ფეხბურთში ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურები ხშირად ისინი არიან, ვინც ჩრდილში დგანან.

სანაკრებო დონეზე მაკელელე საფრანგეთის ნაკრების ხერხემალი იყო. მისი გამოცდილება და ტაქტიკური დისციპლინა გადამწყვეტი აღმოჩნდა 2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, სადაც საფრანგეთმა ფინალამდე მიაღწია. ის იყო ლიდერი, რომელიც მოედანზე სიტყვების გარეშე, მხოლოდ მოქმედებით მართავდა პარტნიორებს და ნაკრების ნახევარდაცვას შეუღწევად კედლად აქცევდა.

ლონდონის „ჩელსიში“ გადასვლით მაკელელემ სრულიად ახალი პროექტი ააშენა. ჟოზე მოურინიოს ხელში მან პრემიერ ლიგას დაანახა, თუ რას ნიშნავს იდეალური ჩამშლელი ნახევარმცველი. სწორედ მის საპატივცემულოდ დამკვიდრდა ინგლისურ ფეხბურთში ტერმინი „მაკელელეს როლი“ (The Makelele Role), რაც გულისხმობდა ფეხბურთელს, რომელიც დაცვის წინ დგას და ყველა საფრთხეს წინასწარ ანეიტრალებს.

„არისტოკრატებში“ მან მოიტანა ის სტაბილურობა და გამარჯვებულის მენტალიტეტი, რაც გუნდს ჩემპიონობისთვის სჭირდებოდა. მისი წყალობით, ლონდონელების დაცვა ერთ-ერთი ყველაზე მყარი გახდა ევროპაში. მან დაამტკიცა, რომ ინგლისურ ფეხბურთშიც, რომელიც მაშინ ფიზიკურ ძალაზე იყო ორიენტირებული, ინტელექტსა და პოზიციურ შერჩევას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა.

მაკელელეს მადრიდული კარიერა არის ისტორია დიდ ნიჭსა და კიდევ უფრო დიდ დაუფასებლობაზე. მან დატოვა მემკვიდრეობა, რომელიც დღემდე ცოცხლობს.  ფეხბურთი არ არის მხოლოდ გოლები და პასები, ფეხბურთი არის წესრიგი, რომელსაც ისეთი ადამიანები ქმნიან, როგორიც კლოდი იყო. მისი წასვლა იყო „მერენგების“ ერთი ეპოქის დასასრული და სხვა გუნდებისთვის მაგალითი, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია გუნდის „ძრავის“ შენარჩუნება.

დღეს, როცა თანამედროვე ფეხბურთში საყრდენ ნახევარმცველებს 80-100 მილიონად აფასებენ, მაკელელეს ფენომენი კიდევ უფრო თვალსაჩინოა. ის იყო პიონერი, რომელმაც დაამკვიდრა სტანდარტი, რომელსაც დღემდე ყველა ცენტრალური ნახევარმცველი მიჰყვება. ფრანგი დარჩება ფეხბურთის ისტორიაში, როგორც მოთამაშე, რომელმაც დაამტკიცა, რომ ყველაზე დიდი ვარსკვლავებიც კი უძლურნი არიან იმ ადამიანის გარეშე, რომელიც მათ ზურგს უმაგრებს.