ვისენტე დელ ბოსკე მადრიდის „რეალის“ ისტორიაში არაუბრალოდ მწვრთნელი, არამედ ეპოქალური ფიგურაა, რომელმაც შეძლო ფეხბურთის ესთეტიკისა და შედეგის იდეალური სინთეზი. მისი ხელმძღვანელობით სამეფო კლუბმა დაიბრუნა ის დიდება, რაც მას 50-იან და 60-იან წლებში ჰქონდა და შექმნა ფენომენი, რომელსაც მსოფლიომ „თეთრი ბალეტი“ უწოდა. ეს იყო ფეხბურთი, სადაც ყოველი მოძრაობა დახვეწილი იყო, ხოლო მოედანზე გამოსული ვარსკვლავები ერთიანი ორკესტრივით მოქმედებდნენ.

დელ ბოსკეს მიერ აწყობილი სათამაშო სტილი ევროსარბიელზე ნამდვილ რევოლუციას ახდენდა. ის მეტოქეებს აოცებდა არამხოლოდ ინდივიდუალური ოსტატობით, არამედ ტაქტიკური მოქნილობითაც. მაშინ, როდესაც ბევრი გუნდი ხისტ ფეხბურთს ანიჭებდა უპირატესობას, „ულვაშას“ მადრიდელები ბურთს ისეთი სიმსუბუქით ფლობდნენ, რომ ოპონენტები ხშირად მაყურებლის როლში რჩებოდნენ. ეს იყო ეპოქა, როდესაც ბერნაბეუზე სტუმრობა ნებისმიერი გრანდისთვის განაჩენს ნიშნავდა.

განსაკუთრებულ მნიშვნელობას მწვრთნელი ნახევარდაცვის კრეატიულობას ანიჭებდა. მის სისტემაში ნახევარდაცვა იყო გუნდის ტვინი და გული. დელ ბოსკემ შექმნა ახალი სტრუქტურა, სადაც შემტევებსა და დაცვას შორის კავშირი იდეალურად იყო დაბალანსებული. მისი იდეების მიმდევარი არაერთი თანამედროვე მწვრთნელი გახდა, რადგან მან დაამტკიცა, რომ მოედნის ცენტრის კონტროლი თამაშზე სრული დომინირების გარანტიაა.

ვიცენტეს ზეგავლენა იკერ კასილასზე ფასდაუდებელია. სწორედ მან ანდო ახალგაზრდა მეკარეს ჩემპიონთა ლიგის ფინალში კარი, რითაც საფუძველი ჩაუყარა „წმინდა იკერის“ ლეგენდას. დელ ბოსკემ იცოდა, როგორ მართვა ახალგაზრდა ტალანტების ფსიქოლოგია და როგორ ექცია ისინი მსოფლიო დონის ლიდერებად ისე, რომ მათ პასუხისმგებლობის ტვირთი არ ეგრძნოთ.

რაულ გონსალესი დელ ბოსკეს ხელში მოედნის ნამდვილ დიდოსტატად იქცა. მწვრთნელმა მას მისცა თავისუფლება, რომელიც რაულს სჭირდებოდა დაცვის ხაზებს შორის საუკეთესო პოზიციის მოსაძებნად. ესპანელი ფეხბურთელებისთვის ვისენტე იყო უფროსი მეგობარი, რომელიც მათში არამხოლოდ სპორტულ მონაცემებს, არამედ „ბლანკოსის“ ღირებულებებსა და თავმდაბლობას ნერგავდა.

აუცილებლად აღსანიშნავია რობერტო კარლოსი, რომელიც ისედაც მსოფლიოს საუკეთესო მარცხენა მცველი იყო, დელ ბოსკეს ხელში კიდევ უფრო დაიხვეწა. მწვრთნელმა მას ტაქტიკური დისციპლინა შესძინა ისე, რომ მისი შემტევი პოტენციალი არ შეუმცირებია. კარლოსი გახდა ფლანგის მეფე, რომელიც დაცვასა და შეტევას შორის ისე გადაადგილდებოდა, თითქოს მისთვის დაღლა არ არსებობდა.

იმ პერიოდში „მერენგებში“ არაერთი პრობლემა არსებობდა, მათ შორის ფინანსური კრიზისი და შიდა  დაპირისპირებები. თუმცა, ვისენტეს სიმშვიდემ და დიპლომატიამ ხელი შეუშალა ამ პრობლემების განვითარებას და არ დააზიანა გუნდის სპორტული მხარე. „ულვაშამ“ შეძლო ეგოების მართვა და ვარსკვლავური შემადგენლობის ერთი იდეის გარშემო გაერთიანება, რაც ბევრი მისი წინამორბედისთვის თუ მომდევნო მწვრთნელებისთვის გადაუჭრელი ამოცანა აღმოჩნდა.

ვისენტეს იდეების განხორციელებას ხშირად ხელს უშლიდა ფლორენტინო პერესის „გალაქტიკოსის“ პოლიტიკაც, თუმცა მწვრთნელი ყოველთვის ახერხებდა ბალანსის პოვნას. ის იყო ხიდი კლუბის ტრადიციებსა და ახალ, კომერციულ რეალობას შორის. მისთვის მთავარი ყოველთვის ფეხბურთელი და მწვანე მინდორი იყო, რამაც მას საყოველთაო პატივისცემა მოუტანა.

საინტერესოა ის ფაქტი, რომ დელ ბოსკეს წასვლის შემდეგ მადრიდის „რეალში“ ვერცერთმა მწვრთნელმა ვერ მიაღწია სათამაშო სტილის იმ სრულყოფილებასა და სილამაზეს, რაც მას ჰქონდა. მიუხედავად არაერთი ტიტულისა, რაც შემდგომმა თაობებმა მოიგეს, იმ ეპოქის „თეთრი ბალეტის“ გრაციოზულობა და ინტელექტუალური უპირატესობა განუმეორებელ სტანდარტად დარჩა.

მისი წასვლა კლუბიდან ერთ-ერთ ყველაზე დიდ შეცდომად ითვლება „რეალის“ ისტორიაში. დელ ბოსკე იყო სტაბილურობის სიმბოლო, რომლის გარეშეც გუნდმა წლების განმავლობაში დაკარგა საკუთარი იდენტობა. მან დაამტკიცა, რომ მწვრთნელი უნდა იყოს არა ტირანი, არამედ ბრძენი ლიდერი, რომელიც მოთამაშეების ნიჭს სწორ კალაპოტში აქცევს.

წლების შემდეგ, როცა დელ ბოსკემ ესპანეთის ნაკრები ჩაიბარა, მან კიდევ ერთხელ დაატრიალა საოცრებები. მან ლუის არაგონესის მიერ დაწყებული საქმე სრულყოფილებამდე მიიყვანა და „ფურია როხას“ ისტორიაში პირველი მსოფლიო ჩემპიონობა და ევროპის ზედიზედ მეორე ტიტული მოუტანა. მისი სიმშვიდე და ტაქტიკური ალღო ნაკრებშიც გადამწყვეტი აღმოჩნდა.

ნაკრებში მან შეძლო „ბარსელონასა“ და „რეალის“ ფეხბურთელების გაერთიანება, რაც ესპანური ფეხბურთისთვის მანამდე წარმოუდგენელი იყო. მან შექმნა ეპოქა, სადაც ესპანეთი მსოფლიო ფეხბურთის აბსოლუტური ჰეგემონი გახდა. დელ ბოსკე დარჩა ისტორიაში, როგორც ერთადერთი მწვრთნელი, რომელმაც მოიგო ჩემპიონთა ლიგა, მსოფლიო ჩემპიონატი და ევროპის ჩემპიონატი.

ვისენტე დელ ბოსკეს ფეხბურთი იყო ხელოვნება, რომელიც დროს უძლებს. ის არასდროს ეძებდა დიდებას, თუმცა დიდებამ ის თავად იპოვა მისი საქმისა და ფეხბურთისადმი უსაზღვრო სიყვარულის გამო.

საბოლოოდ, დელ ბოსკე არის ადამიანი, რომელმაც ფეხბურთს სული შთაბერა. მისი „თეთრი ბალეტი“ და ესპანეთის ოქროს ხანა მუდამ ემახსოვრებათ მათ, ვისთვისაც ფეხბურთი მწვანე მინდორზე დადგმული სპექტაკლია და არა 22 ფეხბურთელი, რომელიც ერთი ბურთისთვის იბრძვის.