2016 წლის იანვარში მადრიდის „რეალი“ უფსკრულის პირას იდგა. რაფაელ ბენიტესის ერა სრული ფიასკოთი დასრულდა.  გუნდი ტაქტიკურად დაშლილი, ფიზიკურად გამოფიტული და ფსიქოლოგიურად გატეხილი ჩანდა. ბერნაბეუზე გამეფებული ნიჰილიზმი მიანიშნებდა, რომ სეზონი დაკარგული იყო. სწორედ ამ ქაოსში, პრეზიდენტმა ფლორენტინო პერესმა ყველაზე სარისკო გადაწყვეტილება მიიღო და  გამოუცდელი ზინედინ ზიდანი, რომლის სამწვრთნელო ბიოგრაფია მხოლოდ „კასტილიით“ შემოიფარგლებოდა მთავარ მწვრთნელად დანიშნა.

„არაფერი“ - ეს იყო ის მემკვიდრეობა, რაც ფრანგს დახვდა. ბენიტესის მკაცრმა, ხშირად დიდაქტიკურმა სტილმა გასახდელში გაუცხოება წარმოშვა. ფეხბურთელები, რომლებიც მსოფლიო დონის ვარსკვლავები იყვნენ, თავს შაბლონებში მოქცეულ რობოტებად გრძნობდნენ. ზიდანის მისვლამ პირველივე დღეს შეცვალა სიტუაცია „ვალდებებასზე“. მას არ დასჭირვებია გრძელი ლექციები ტაქტიკაზე, მისი ავტორიტეტი, როგორც ფეხბურთის ლეგენდისა, თავისთავად მოქმედებდა. როდესაც ზიზუ გასახდელში შევიდა, იერარქია მყისიერად აღდგა.

ზიდანის მთავარი იარაღი ფსიქოლოგიური გარდატეხა აღმოჩნდა. მან გააცნობიერა, რომ ამ დონის კოლექტივს არა ზეწოლა, არამედ ნდობა და თავისუფლება სჭირდებოდა. მან მოხსნა ის უხილავი ბარიკადები, რაც ბენიტესმა დატოვა. ფეხბურთელებმა მასში დაინახეს არა მკაცრი მენეჯერი, არამედ „უფროსი ძმა“, რომელიც მათ ენაზე საუბრობდა. ეს იყო ემოციური ინტელექტის ტრიუმფი ცივ ტაქტიკურ გათვლებზე, რამაც გუნდს რწმენა დაუბრუნა.

განსაკუთრებული ტრანსფორმაცია კრიშტიანო რონალდუმ განიცადა. ბენიტესთან კონფლიქტი იქამდეც კი მივიდა, რომ პორტუგალიელს მწვრთნელი მოძრაობას, მანევრირებას და  საჯარიმოების დარტყმას ასწავლიდა, რაც კრიშტიანოსთვის შეურაცხმყოფელი იყო. ზიდანმა კი სხვანაირი მიდგომა აირჩია,  მან რონალდუს აგრძნობინა, რომ ის კვლავ პროექტის ცენტრი იყო, თუმცა ამავდროულად დაარწმუნა ძალების დაზოგვისა და როტაციის საჭიროებაში. შედეგმაც არ დააყოვნა - კრიშტიანომ სეზონის გადამწყვეტ ფაზაში ფენომენალური ფორმა აკრიფა.

შუა ხაზში ზიდანმა შექმნა ისტორიული სამკუთხედი, სადაც ტონი კროოსმა და ლუკა მოდრიჩმა ახალი სიცოცხლე შეიძინეს. ბენიტესის ხელში ისინი ხშირად ზედმეტი დაცვითი ფუნქციებით იყვნენ დატვირთულნი. ზიდანმა მათ მოედნის ცენტრში აბსოლუტური კონტროლი მიანდო. ლუკიტას  კრეატიულობა და კროოსის გერმანული სიზუსტე გახდა ის ფუნდამენტი, რომელზეც „ბლანკოსის“ თამაში აიგო. მათ იცოდნენ, რომ ზიდანი მათგან იმასვე ითხოვდა, რასაც თავად აკეთებდა მოედანზე - ელეგანტურობასა და ეფექტურობას.

ზიდანის ერთ-ერთი ყველაზე გაბედული და გადამწყვეტი ნაბიჯი კაზემიროს ძირითად შემადგენლობაში დამკვიდრება იყო. ბევრი ამას არამართებულ გადაწყვეტილებად მიიჩნევდა, რადგან ბრაზილიელი არ იყო „გალაქტიკოსის“ ტიპაჟი. თუმცა, ზიზუმ იცოდა, რომ კროოსსა და მოდრიჩს ზურგის გამაგრება სჭირდებოდათ. კაზე გახდა ის „ფარი“, რომელმაც გუნდს ბალანსი დაუბრუნა და შეტევაში მყოფ ვარსკვლავებს უკან გახედვის შიში გაუქრო.

სეზონის კულმინაცია, რა თქმა უნდა, ჩემპიონთა ლიგის პლეი-ოფი გამოდგა. „ვოლფსბურგთან“ განცდილი მარცხის შემდეგ, ბევრი ფიქრობდა, რომ ზიდანის კარიერა დასრულდა, თუმცა საპასუხო მატჩში ბერნაბეუმ იხილა ის მენტალური სიმტკიცე, რომელიც მხოლოდ ზიდანისეულ „რეალს“ ახასიათებდა. რონალდუს ჰეთ-თრიკმა და გუნდურმა ერთიანობამ დაამტკიცა, რომ ეს აღარ იყო ბენიტესის დაფლეთილი კოლექტივი. სამეფო კლუბმა „დააქამბექა“ და ბერნაბეუს ძალა აგრძნობინა.

მიუხედავად იმისა, რომ ლა ლიგაში „ბარსელონასთან“ ჩამორჩენის აღმოფხვრა ბოლომდე ვერ მოხერხდა (თუმცა „კამპ ნოუზე“ მოგებულმა კლასიკომ ფსიქოლოგიური უპირატესობა მოიტანა), მთელი აქცენტი მილანურ ფინალზე გადავიდა. „ატლეტიკოსთან“ დაპირისპირება იყო არამხოლოდ ტაქტიკური დუელი სიმეონესთან, არამედ გამძლეობის ტესტი. ზიდანმა მოახერხა ფეხბურთელებში იმ სიმშვიდის შენარჩუნება, რაც პენალტების სერიისას გადამწყვეტი გამოდგა.

ფინალის შემდეგ, როდესაც კრიშტიანომ ბოლო პენალტი გაიტანა, სამყარომ დაინახა ის „ყველაფერი“, რაც ზიდანმა არაფრისგან შექმნა. სულ რაღაც ხუთ თვეში მან მოახერხა ის, რასაც სხვა მწვრთნელები წლებს ანდომებენ. ჩემპიონთა ლიგის მე-11 თასი (Undécima) იყო დასტური იმისა, რომ ფეხბურთში ხანდახან ტაქტიკურ სქემებზე მნიშვნელოვანი გასახდელში არსებული აურა და მწვრთნელის პიროვნული მაგალითია.

ზიდანის პირველი სეზონი იყო გაკვეთილი მენეჯმენტში. მან დაამტკიცა, რომ „რეალის“ დონის გუნდს არ სჭირდება გადატვირთვა, მას სჭირდება სწორი მიმართულება და დაფასება. მან აღადგინა გაბზარული ურთიერთობები, დააბრუნა გამარჯვებულის მენტალიტეტი და რაც მთავარია, ფეხბურთელებს თამაშით სიამოვნების მიღება ასწავლა. ეს იყო გარდამტეხი მომენტი კლუბის თანამედროვე ისტორიაში.

სტატიის დასასრულს უნდა ითქვას, რომ 2016 წლის მაისში მილანში აღმართული თასი მხოლოდ ერთი ტიტული არ გახლდათ. ეს იყო დასაწყისი დომინაციისა, რომელიც მომდევნო წლებში მსოფლიო ფეხბურთს დაიპყრობდა. ზიზუმ აჩვენა, რომ ლეგენდარული ფეხბურთელი შეიძლება გახდეს ლეგენდარული მწვრთნელი, თუ მას აქვს უნარი, საკუთარი დიდებულება გუნდის სამსახურში ჩააყენოს.

„არაფრიდან ყველაფერი“ - ეს არ არის უბრალოდ ლამაზი ფრაზა, ეს არის ზინედინ ზიდანის პირველი სამწვრთნელო სეზონის ზუსტი ფორმულირება.