2003 წლის 23 აპრილს, იმ ლეგენდარული,  „ოლდ ტრაფორდზე“ ფეხბურთი ხელოვნებად იქცა.

2003 წლის გაზაფხულზე, ჩემპიონთა ლიგის მეოთხედფინალში, საფეხბურთო სამყარომ იხილა დაპირისპირება, რომელიც დღემდე ითვლება ტურნირის ისტორიაში ერთ-ერთ საუკეთესო მატჩად. „მანჩესტერ იუნაიტედი“ საკუთარ კედლებში მადრიდის „რეალს“ მასპინძლობდა. პირველი შეხვედრა „ბერნაბეუზე“ მადრიდელების გამარჯვებით, 3:1 დასრულდა, თუმცა „ოცნებების თეატრში“ შეკრებილმა გულშემატკივარმა იცოდა, რომ წინ ნამდვილი დრამა ელოდათ.

სამეფო კლუბი იმ პერიოდში თავის „გალაქტიკოსის“ ეპოქის ზენიტში იყო. მოედანზე ერთდროულად გამოდიოდნენ ზიდანი, ფიგუ, რობერტო კარლოსი და, რა თქმა უნდა, ფენომენი - რონალდო. მათი თამაშის სტილი არ იყო მხოლოდ ტაქტიკური გათვლა, ეს იყო სუფთა, ესთეტიკური სანახაობა, სადაც ბურთის ყოველი შეხება კლასს და არისტოკრატიზმს ასხივებდა. მადრიდელები მოედანზე  დასეირნობდნენ და ბურთთან თითოეული შეხება სიამოვნებათ ანიჭებდათ.

მატჩის მთავარი გმირი, რონალდო ნაზარიო, იმ საღამოს არაამქვეყნიურ ფორმაში წარსდგა. მისი პირველი გოლი იყო კლასიკური „ფენომენის“ ხელწერა, ელვისებური გაჭრა და ზუსტი დარტყმა ახლო კუთხეში, რამაც ფაბიან ბარტეზი დააბნია. რონალდოს მოძრაობები იმდენად პლასტიკური და ამავდროულად ფეთქებადი იყო, რომ იუნაიტედის მცველები  უბრალოდ მაყურებლის როლში აღმოჩნდნენ.

მეორე გოლი „რეალის“ კოლექტიური გენიის ნიმუში გამოდგა. ზიდანისა და რობერტო კარლოსის კომბინაციის შემდეგ, „კიჭამ“ ბურთი ცარიელ კარში გადაგზავნა. ბრაზილიელის ქარიზმა და მისი უნარი, ყოფილიყო საჭირო დროს საჭირო ადგილას, იმ საღამოს პიკს აღწევდა. ის არ დარბოდა ზედმეტს, ის უბრალოდ მართავდა სივრცესა და დროს თავისი ინტუიციით.

თუმცა, ნამდვილი კულმინაცია მესამე გოლი იყო. რონალდომ ბურთი საჯარიმოს გარეთ მიიღო და ისეთი სიმძლავრისა და ტრაექტორიის დარტყმა განახორციელა, რომ სტადიონი წამით გაირინდა. ეს იყო ჰეთ-თრიკი, რომელმაც წერტილი დაუსვა კითხვებს იმის შესახებ, თუ ვინ იყო იმ მომენტში პლანეტის საუკეთესო ცენტრფორვარდი. მისი ყოველი შეხება ბურთთან საფრთხის და სილამაზის ნაზავი გახლდათ. 

სერ ალექს ფერგიუსონი, თავისი ცნობილი მებრძოლი სულითა და ტაქტიკური ალღოთი, ყველაფერს აკეთებდა ვითარების შესაცვლელად. მან მოედანზე დევიდ ბექჰემი გამოიყვანა, რომელმაც თამაშში გარდატეხა შეიტანა და დუბლით „იუნაიტედს“ 4:3 გამარჯვება მოუტანა. ფერგიუსონის ფაქტორი ყოველთვის იგრძნობოდა - მისი გუნდი არასდროს ნებდებოდა, ბოლომდე იბრძოდა და „ოლდ ტრაფორდის“ პუბლიკას გამარჯვების იმედს უნარჩუნებდა.

მიუხედავად „მანჩესტერის“ ამ მინიმალური სხვაობით გამარჯვებისა, ორი მატჩის ჯამში „რეალი“ მაინც მიუწვდომელი აღმოჩნდა. იმ საღამოს სერ ალექსის გენიამაც კი ვერაფერი გააწყო მადრიდული მანქანის წინააღმდეგ. ფერგიუსონმა მოგვიანებით აღიარა, რომ ბრაზილიელი ფენომენის შეჩერება იმ დღეს შეუძლებელი იყო. ტაქტიკა და დისციპლინა უძლური აღმოჩნდა ინდივიდუალური გენიის წინაშე.

მატჩის ერთ-ერთი ყველაზე ემოციური მომენტი რონალდოს შეცვლა იყო. როდესაც ბრაზილიელი მოედანს ტოვებდა, „ოლდ ტრაფორდის“ მკაცრმა და მომთხოვნმა პუბლიკამ ფეხზე წამოდგომითა და ოვაციებით გააცილა მეტოქე გუნდის ფორვარდი. ეს იყო აღიარება იმისა, რომ მათ იხილეს რაღაც უფრო დიდი, ვიდრე უბრალოდ ფეხბურთი - მათ იხილეს ისტორია, რომელიც მათ თვალწინ დაიწერა.

„რეალის“ შემადგენლობა იმ დღეს ნამდვილ ორკესტრს ჰგავდა. იერო და ელგერა დაცვაში, მაკელელე — „უჩინარი გმირი“ ნახევარდაცვის ცენტრში, რომელიც ყველაფერს ასუფთავებდა, და წინ შემოქმედებითი ტრიო, რომელიც ნებისმიერ დაცვას შიშის ზარს სცემდა. მათი სტილი იყო თავდაჯერებულობა, რომელიც ზოგჯერ ამპარტავნებაშიც კი გადადიოდა, თუმცა ამის საფუძველი მათ ნამდვილად ჰქონდათ.

მატჩი 4:3 დასრულდა, რაც „იუნაიტედისთვის“ მორალური გამარჯვება იყო, თუმცა რეალურად ეს იყო „რეალის“ ტრიუმფი. მადრიდელებმა აჩვენეს, რომ მათ შეეძლოთ გაეშვათ ოთხი გოლი, მაგრამ მაინც დარჩენილიყვნენ სიტუაციის ბატონ-პატრონებად, რადგან მათ ჰყავდათ რონალდო, რომელსაც ნებისმიერ მომენტში შეეძლო თამაშის ბედის გადაწყვეტა.

ეს შეხვედრა დარჩა მეხსიერებაში, როგორც სანახაობრივი ფეხბურთის ეტალონი. იქ არ ყოფილა მოსაწყენი დაცვითი ფეხბურთი ან გადამეტებული სიფრთხილე. ორივე გუნდი თამაშობდა შეტევაზე, ორივე გუნდი ცდილობდა დომინირებას. სწორედ ამიტომ არის ეს მატჩი ჩემპიონთა ლიგის ოქროს ფონდის განუყოფელი ნაწილი.

დღეს, როდესაც იმ მატჩს ვიხსენებთ, პირველ რიგში თვალწინ გვიდგება ნაზარიოს მომღიმარი სახე და მისი ფენომენალური დარტყმები. „ოლდ ტრაფორდზე“ დაფიქსირებული 4:3 არის შეხსენება იმისა, თუ რატომ გვიყვარს ეს თამაში - დრამის, ინდივიდუალური ოსტატობისა და იმ უდიდესი პატივისცემის გამო, რომელიც ფეხბურთმა შეიძლება წარმოშვას დაუძინებელ მეტოქეებს შორისაც კი.