ხოსე მარია გუტიერესი, რომელიც საფეხბურთო სამყაროსთვის უბრალოდ „გუტია“, მადრიდის „რეალის“ ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე იდუმალი და ნიჭიერი ფიგურაა. ის იყო ფეხბურთელი, რომლისთვისაც მოედანი არა ბრძოლის ველი, არამედ გეომეტრიული ფაზლების ტილო გახლდათ.. გუტის პასის ნიჭი არ ჯდებოდა სტანდარტულ ჩარჩოებში, ის ხედავდა იმ დერეფნებს და სივრცეებს, რომელთა არსებობასაც სხვა მოთამაშეები მხოლოდ ვიდეოგამეორების ნახვის შემდეგ თუ დაიჯერებდნენ.

თუმცა, გუტის კარიერას თან სდევდა „გალაქტიკოსის“ ეპოქის მძიმე ჩრდილი. როდესაც შენს გვერდით ზიდანი, ფიგუ, ბექჰემი და რონალდო თამაშობენ, პრესისა და გულშემატკივრების ყურადღება ხშირად ამ ვარსკვლავური გვარებისკენ იხრებოდა. ხოსე მარია გარკვეულწილად დაიჩაგრა ამ მარკეტინგულ ოკეანეში, რადგან მისი გვარი არ ჟღერდა ისე ეპიკურად, როგორც ოქროს ბურთის მფლობელების, მიუხედავად იმისა, რომ მოედანზე მისი ინტელექტი ხშირად ყველას აღემატებოდა.

გუტის უნიკალურობა მის არაპროგნოზირებადობაში მდგომარეობდა. ის არ იყო სტაბილურობის ეტალონი, მაგრამ მისი თამაშის ხუთწუთიანი ეპიზოდი ხშირად უფრო მეტს იტევდა, ვიდრე სხვა ნახევარმცველების მთელი სეზონი. მას ჰქონდა უნარი, ერთი პასით „მოეკლა“ მეტოქის მთელი დაცვა. გუტი იყო ფეხბურთის ესთეტი, რომელიც სტატისტიკაზე მეტად თამაშის სილამაზესა და პასის ელეგანტურობას აფასებდა.

შეუძლებელია გუტიზე საუბარი მისი ლეგენდარული „ღვთაებრივი ქუსლის“ გარეშე. 2010 წელს, „დეპორტივოს“ წინააღმდეგ, მან შექმნა მომენტი, რომელიც ფეხბურთის სახელმძღვანელოებში შევიდა. როდესაც ის მეკარესთან პირისპირ დარჩა, ნებისმიერი სხვა დაარტყამდა, მაგრამ გუტიმ ქუსლით, დაუჯერებელი ხედვით, პასი კარიმ ბენზემას გაუკეთა. ეს არ იყო მხოლოდ ასისტი, ეს იყო მომენტი, რომელიც „რიასორზე“ შეიქმნა და ისტორიას დარჩა.

მისი წვლილი გუნდის წარმატებაში არაერთ ეტაპზე გადამწყვეტი გამოდგა. გუტის შეეძლო ეთამაშა საყრდენ ნახევარმცველად, „ათიანად“ და ფორვარდადაც კი. 2000-2001 წლების სეზონში, როდესაც მორინტესმა ტრავმა მიიღო, გუტიმ თავდამსხმელის პოზიციაზე 14 გოლი გაიტანა და „რეალს“ ჩემპიონობაში დაეხმარა. ეს მრავალმხრივობა მას ნებისმიერი მწვრთნელისთვის ფასდაუდებელ, თუმცა რთულად სამართავ აქტივად აქცევდა.

თანამედროვე ფეხბურთში, სადაც ფიზიკური მომზადება და სირბილი ხშირად ტექნიკას ჩრდილავს, გუტისნაირი მოთამაშეები ნამდვილი გამოწვევაა მისი უნარი, ბურთი მიეღო ზურგით და შემობრუნებისას უკვე სცოდნოდა, სად გაიხსნებოდა თანაგუნდელი, მას  გენიოსად აქცევდა. ის იყო ფეხბურთელი, რომელიც თამაშს „გრძნობდა“ და არამხოლოდ თამაშობდა.

გარდა ტექნიკური მონაცემებისა, გუტის ჰქონდა მადრიდული კასტილიის სული. მიუხედავად ვარსკვლავების მოზღვავებისა, ის ყოველთვის რჩებოდა ბერნაბეუს ერთ-ერთ მთავარ სიმბოლოდ. მისი ლოიალობა და კლუბისადმი სიყვარული გულშემატკივრებისთვის გამორჩეულად ძვირფასს ხდიდა. ის არასდროს წუწუნებდა სათადარიგო სკამზე ყოფნისას, რადგან იცოდა, რომ მისი გამოსვლის წუთები ყოველთვის მაგიური იქნებოდა.

გუტის პრესა ხშირად აკრიტიკებდა მისი რთული ხასიათისა და ღამის ცხოვრების სიყვარულის გამო, მაგრამ როგორც კი ის მოედანზე ფეხს დაადგამდა, კრიტიკა აღტაცებით იცვლებოდა. მისი პასების სიზუსტე და ტრაექტორია ფიზიკის კანონებს ეწინააღმდეგებოდა. ის იყო მოთამაშე, რომელიც არ ეძებდა მარტივ გზებს,  თუ არსებობდა პასის გაკეთების რთული და ლამაზი ვარიანტი, ესპანელი ყოველთვის მას ირჩევდა.

დღევანდელი გადასახედიდან, ხოსე მარია  უფრო დიდ ფეხბურთელად ჩანს, ვიდრე მას საკუთარ ეპოქაში აღიქვამდნენ. მისი თამაშის ანალიზი გვიჩვენებს, რომ ის დროს უსწრებდა. მისი „ბრმა პასები“ და მოედნის ხედვა დღესაც ეტალონია ნახევარმცველებისთვის. ის დარჩა ფეხბურთის რომანტიკოსად იმ ეპოქაში, როდესაც ფეხბურთი დიდ ბიზნესად იქცა.

გუტიერესი არ იყო უბრალოდ „რეალის“ ფეხბურთელი, ის იყო მადრიდული სტილისა და ელეგანტურობის განსახიერება. მისი კარიერა შეხსენებაა იმისა, რომ ტიტულებსა და ოქროს ბურთებზე მნიშვნელოვანი ზოგჯერ ის ემოციაა, რომელსაც ერთი გენიალური პასით ანიჭებ მაყურებელს. ხოსე მარია  სამუდამოდ დარჩება ბერნაბეუს მარადიულ გენიოსად, რომლის პასებიც დროსა და სივრცეში აგრძელებენ არსებობას.