რაფაელ ბენიტესის დანიშვნა რეალის“ მთავარ მწვრთნელად 2015 წლის ზაფხულში, ერთი შეხედვით, ლოგიკურ დაბრუნებას ჰგავდა. ბენიტესი კლუბის აღზრდილი იყო, კარგად იცნობდა მადრიდულ ფილოსოფიას და ათწლეულების განმავლობაში ამტკიცებდა თავის პროფესიონალიზმს ევროპულ გრანდებში. თუმცა, ის, რაც ქაღალდზე იდეალურ სვლად  ჩანდა, პრაქტიკაში ნამდვილ კოშმარად იქცა, რამაც კიდევ ერთხელ დაამტკიცა, რომ სანტიაგო ბერნაბეუზე მხოლოდ ტაქტიკური ცოდნა საკმარისი არ არის.

ბენიტესის მთავარი პრობლემა მისი ხისტი, მეთოდური მიდგომა აღმოჩნდა, რომელიც სრულიად ეწინააღმდეგებოდა მადრიდულ თავისუფლებას. მაშინ, როდესაც გუნდი კარლო ანჩელოტის ლიბერალური და ემპათიური მართვის სტილს იყო ჩვეული, რაფამ სამხედრო დისციპლინის დამყარება სცადა. მისი გადაწყვეტილება, ჩაეტარებინა ინტენსიური ვარჯიშები დღეში ორჯერ, ფეხბურთელებისთვის ფიზიკურ და მენტალურ ტვირთად იქცა. ამან გამოიწვია მოთამაშეების ნაადრევი „გადაწვა“ და ტრავმიანობის მატება, რამაც გუნდს სეზონის სტარტზევე დაასვა დაღი.

განსაკუთრებით მწვავე იყო ბენიტესის დაპირისპირება გუნდის ლიდერებთან, პირველ რიგში კი კრიშტიანო რონალდუსთან. პრესა დაუღალავად წერდა იმ კურიოზულ შემთხვევებზე, როდესაც რაფა პორტუგალიელ ვარსკვლავს ვიდეომასალებს უგზავნიდა, რათა მას „სწორად მოძრაობა“ ესწავლა. რონალდუსთვის, რომელიც უკვე მსოფლიოს საუკეთესო ბომბარდირი იყო, ბენიტესის დიდაქტიკური ტონი შეურაცხმყოფელი აღმოჩნდა, რამაც გასახდელში ავტორიტეტის მყისიერი შელახვა გამოიწვია.

არანაკლებ რთული აღმოჩნდა ურთიერთობა კარიმ ბენზემასთან. ბენიტესი ფრანგ ფორვარდს და რონალდუს აიძულებდა, მუდმივად უკან ჩამოსულიყვნენ და დაცვით ფაზაში მიეღოთ მონაწილეობა. შემოქმედებითი თავისუფლების შეზღუდვამ და მკაცრმა ტაქტიკურმა ჩარჩოებმა გუნდის შემტევი პოტენციალი დათრგუნა. მწვრთნელი ცდილობდა, ვარსკვლავებისგან „მუშა მუშები“ შეექმნა, რაც „რეალის“ დნმ-ისთვის სრულიად უცხო ხილი იყო.

ესპანური პრესა, განსაკუთრებით Marca და AS, ბენიტესის მიმართ დაუნდობელი იყო. მას აკრიტიკებდნენ „შიშნარევი“ ტაქტიკის გამო და ხშირად ადანაშაულებდნენ იმაში, რომ გუნდს საკუთარი იდენტობა დაუკარგა. მედია ხაზს უსვამდა, რომ რაფაელმა ვერ იპოვა ბალანსი ვარსკვლავურ ამბიციებსა და თავის სისტემას შორის, რის გამოც მადრიდული პუბლიკა მას თავიდანვე ეჭვის თვალით უყურებდა.

კრიზისის კულმინაცია 2015 წლის ნოემბრის „ელ კლასიკო“ გამოდგა. შინ, საკუთარ კედლებში, „ბარსელონასთან“ 0:4 განადგურება არამხოლოდ ანგარიში, არამედ ბენიტესის იდეების სრული კრახი იყო. იმ მატჩში გამოჩნდა, რომ გუნდი მწვრთნელს აღარ უსმენდა, ტაქტიკური სქემები კი მოედანზე სრულ ქაოსად იქცა. მადრიდელმა გულშემატკივარმა თეთრი ცხვირსახოცებით მიანიშნა ხელმძღვანელობას, რომ რაფას დრო ამოიწურა.

ბენიტესის მადრიდული კარიერა სულ რაღაც ექვს თვეში დასრულდა. მისი გათავისუფლება გარდაუვალი იყო, რადგან მან ვერ გააცნობიერა მთავარი - „რეალი“ არ არის გუნდი, რომელსაც მათემატიკური სიზუსტით მართავ. აქ საჭიროა ქარიზმა და ფეხბურთელების ნდობა, რაც ესპანელმა  თავისი ხისტი მიდგომებით პირველივე დღეებში დაკარგა.

პარადოქსია, რომ სწორედ ის შემადგენლობა, რომელთანაც ბენიტესმა საერთო ენა ვერ გამონახა, ზინედინ ზიდანის ხელში ისტორიულ ძალად იქცა. ფრანგმა ლეგენდამ , რაფასგან განსხვავებით, ფეხბურთელებს თავისუფლება დაუბრუნა, აქცენტი გააკეთა ფსიქოლოგიურ მდგრადობაზე და არა დღეში ორჯერ ვარჯიშზე. შედეგმაც არ დააყოვნა და იგივე მოთამაშეებმა ზედიზედ სამჯერ მოიგეს ჩემპიონთა ლიგა, რაც ბენიტესის წარუმატებლობას კიდევ უფრო თვალსაჩინოს ხდის.

ბენიტესის შეცდომა იყო მცდელობა, მოერგო გუნდი თავისი სისტემისთვის და არა პირიქით. „ბლანკოსში“ მწვრთნელი უნდა იყოს დირიჟორი და არა მასწავლებელი. რაფამ კი სცადა, ეპასუხაკითხვებისთვის, რომლებიც მოთამაშეებს არ ჰქონდათ, და გამოესწორებინა ის, რაც მანამდე მშვენივრად მუშაობდა.

რაფაელ ბენიტესის ეპიზოდი „რეალის“ ისტორიაში დარჩება, როგორც გაკვეთილი იმისა, რომ ტაქტიკური გენიოსობაც კი უფასურია, თუ მას თან არ ახლავს ადამიანური ფაქტორების გათვალისწინება. მისი წასვლა გახდა საძირკველი იმ ოქროს ხანისა, რომელიც ზიდანმა და მისმა გუნდმა მალევე დაიწყეს.

მადრიდული ფიასკო ბენიტესისთვის არამხოლოდ მოკლევადიანი წარუმატებლობა, არამედ მისი, როგორც ელიტარული მწვრთნელის, კარიერის დასასრულის დასაწყისი აღმოჩნდა. თუკი „რეალამდე“ რაფა მსოფლიო ფეხბურთის გრანდების - „ლივერპულის“, „ჩელსისა“ და „ნაპოლის“ სასურველი კანდიდატი იყო, ბერნაბეუდან გაძევების შემდეგ მისი პრესტიჟი შეირყა და ტოპ კლუბების მფლობელებმა დაინახეს, რომ ესპანელის  მეთოდები თანამედროვე ვარსკვლავებთან კონფლიქტური და მოძველებული იყო, რამაც მას ევროპული ფეხბურთის უმაღლეს ეშელონებში გზა ჩაუკეტა.

„ბლანკოსის“ შემდეგ რაფას მარშრუტი გაცილებით მოკრძალებული კლუბებისკენ წარიმართა - „ნიუქასლ იუნაიტედი“, რომელიც პრემიერ ლიგაში გადარჩენისთვის იბრძოდა, ჩინური „დალიან პრო“ და მოგვიანებით „ევერტონი“ და „სელტა“. მიუხედავად მისი მცდელობისა, დაებრუნებინა ძველი დიდება, მადრიდულმა „დაღმა“ მას საშუალო დონის გუნდების სპეციალისტის იმიჯი დაუმკვიდრა. დღეს ესპანელი აღარ მოიაზრება ჩემპიონთა ლიგის პრეტენდენტი გუნდების მწვრთნელად,  ის დარჩა ისტორიას, როგორც ტაქტიკოსი, რომელმაც დიდების მწვერვალზე ყოფნისას ვერ გააცნობიერა, რომ ფეხბურთი მხოლოდ ნახაზები არ არის.