2021/22 წლების ჩემპიონთა ლიგის სეზონი მადრიდის „რეალის“ ისტორიაში არამხოლოდ მეთოთხმეტე ტიტულით, არამედ იმ დაუჯერებელი „ქამბექების“ სერიით შევიდა, რომელმაც ყოველგვარი ლოგიკა და მათემატიკური ალბათობა დაამარცხა. ეს იყო სეზონი, სადაც კარლო ანჩელოტიმ დაამტკიცა, რომ ფეხბურთი მხოლოდ ტაქტიკური სქემები არ არის და მასში მეტაფიზიკურ ძალებს - ემოციას, ტრადიციასა და რწმენას გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს. სამეფო კლუბმა გაიარა უმძიმესი გზა, სადაც ყოველ ეტაპზე ფავორიტად მათი მეტოქე მიიჩნეოდა.

ყველაფერი „პარი სენ ჟერმენთან“ 1/8 ფინალით დაიწყო. პარიზში წაგებული მატჩის შემდეგ, საპასუხო შეხვედრაშიც მბაპემ „რეალი“ რთულ მდგომარეობაში ჩააყენა. თუმცა, ზუსტად აქ გამოჩნდა ქარიმ ბენზემას გენიალურობა. 17 წუთში შესრულებული ჰეთ-თრიქით მან არამხოლოდ „პსჟ“-ს ვარსკვლავური შემადგენლობა დაშალა, არამედ საფუძველი ჩაუყარა იმ ბერნაბეუს მაგიას, რომელიც სეზონის მთავარ ლაიტმოტივად იქცა. ანჩელოტიმ სწორად გათვალა პრესინგის მომენტი და გამოიყენა მეტოქის ფსიქოლოგიური სისუსტე.

მეოთხედფინალში „ჩელსის“ წინააღმდეგ ბრძოლამ ახალ მწვერვალს მიაღწია. ლონდონში ბენზემას მორიგი ჰეთ-თრიქის შემდეგ, მადრიდში გუნდი 0:3-ს აგებდა. როდესაც ყველას ეგონა, რომ მოქმედი ჩემპიონი „რეალს“ გამოაგდებდა, ლუკა მოდრიჩმა შეასრულა თავისი კარიერის ერთ-ერთი საუკეთესო პასი გარე ტერფით, როდრიგომ კი გაათანაბრა. ეს იყო მომენტი, როდესაც გამოცდილებამ და სიმშვიდემ დაამარცხა სისტემური ფეხბურთი. ანჩელოტის მიერ განხორციელებულმა ცვლილებებმა კი თამაშის რიტმი შეცვალა და გუნდს ენერგია დაუბრუნა.

თუმცა, ნამდვილი კულმინაცია ნახევარფინალში, მანჩესტერ „სიტისთან“ დაპირისპირებისას მოხდა. პირველი მატჩის 4:3 წაგების შემდეგ, მადრიდში „სიტი“ 89-ე წუთამდე 0:1-ს იგებდა. სტატისტიკურმა მოდელებმა „რეალის“ ფინალში გასვლის შანსად მხოლოდ 1%-ით განსაზღვრეს განსაზღვრეს. მოედანზე მყოფ და ტელეეკრანებთან მსხდომ ადამიანებსაც კი უჭირდათ დაჯერება, რომ რამე შეიცვლებოდა, მაგრამ სწორედ აქ დაიწყო ისტორიაში ყველაზე არარეალური ორი წუთი.

როდრიგოს ორმა გოლმა 90-ე და 91-ე წუთებზე „სანტიაგო ბერნაბეუზე“ ნამდვილი მიწისძვრა გამოიწვია. ეს არ იყო მხოლოდ იღბალი. ეს იყო ანჩელოტის ინტუიცია, მან მოედნიდან გაიყვანა ლეგენდარული ტრიო და შანსი მისცა ახალგაზრდა, მშიერ ფეხბურთელებს (კამავინგა, როდრიგო). კამავინგას ენერგიამ და ვერტიკალურმა გარღვევებმა გვარდიოლას დაღლილი ნახევარდაცვა კოლაფსამდე მიიყვანა.

კარლო ანჩელოტის როლი ამ წარმატებაში ფუნდამენტურია. ტოპ მწვრთნელებისგან (პოჩეტინო, ტუხელი, გვარდიოლა, კლოპი და სხვები...) განსხვავებით, კარლო არ ცდილობდა თამაშის ზედმეტად „გადაპროგრამებას“. მისი სიძლიერე ფეხბურთელებისადმი ნდობასა და ტაქტიკურ მოქნილობაშია. ის არის მწვრთნელი-ფსიქოლოგი, რომელმაც იცის, როდის უნდა მისცეს მოთამაშეებს თავისუფლება და როდის უნდა ჩაერიოს მატჩის მსვლელობაში წერტილოვანი ცვლილებებით. მისი სიმშვიდე ყველაზე კრიტიკულ მომენტებშიც კი გუნდისთვის გადამდები იყო.

განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია ტიბო კურტუას ფაქტორი. თუ ბენზემა გოლებს იტანდა, კურტუა იყო „ბეტონის კედელი“, რომელიც წარმოუდგენელ ბურთებს იგერიებდა. ფინალში „ლივერპულის“ წინააღმდეგ მან ჩემპიონთა ლიგის ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესო პერფორმანსი აჩვენა. 9 სეივი ერთ მატჩში, მათ შორის სალაჰის უმძიმესი დარტყმების მოგერიება, იყო გარანტი იმისა, რომ ვინისიუსის ერთადერთი გოლი გამარჯვების მომტანი გახდებოდა.

ვინისიუს ჟუნიორის პროგრესი კი ამ სეზონის კიდევ ერთი აღმოჩენა იყო. ბრაზილიელმა, რომელიც მანამდე ხშირად კრიტიკის ობიექტი ხდებოდა დასკვნით ფაზაში უზუსტობის გამო, ანჩელოტის ხელში მსოფლიო დონის ვარსკვლავად გარდაიქმნა. მისი გოლი ფინალში იყო ლოგიკური წერტილი იმ შრომისა, რომელიც მან მთელი სეზონის განმავლობაში გასწია. ვინი გახდა ის დაუღლელი ძალა, რომელიც „რეალის“ შეტევებს ფეთქებადობას მატებდა.

ამ სეზონში „რეალმა“ დაამტკიცა, რომ ავტორიტეტი და გამოცდილება ისევ მუშაობს. კროოსისა და მოდრიჩის წყვილმა, მიუხედავად ასაკისა, აჯობა პრემიერლიგის ფიზიკურად ძლიერ ნახევარდაცვებს. მათი უნარი, შეენარჩუნებინათ ბურთი წნეხის ქვეშ, გუნდს აძლევდა საშუალებას, რომ გადაერჩინათ თითქმის წაგებული შეხვედრები. ეს იყო პერფექციონიზმისა და სიმშვიდის ნაზავი, რომელსაც ანჩელოტი ოსტატურად მართავდა.

ტაქტიკურად, ანჩელოტიმ „რეალი“ აქცია გუნდად, რომელსაც არ ეშინოდა გამოწვევების  და სირთულეების. ისინი არ ცდილობდნენ 90 წუთის განმავლობაში დომინირებას. პირიქით, ისინი ელოდნენ თავის მომენტს. კარლომ იცოდა, რომ მისი გუნდი ტექნიკურად უფრო მაღალი დონისაა, ვიდრე მეტოქეები და თუ თამაში „ქაოსის“ რეჟიმში გადავიდოდა, „რეალის“ ინდივიდუალისტები ამას უკეთ გამოიყენებდნენ. სწორედ ეს „კონტროლირებადი ქაოსი“ გახდა გვარდიოლასა და ტუხელის სისტემების დამანგრეველი.

გუნდის შემართება ყოველ მატჩში იყო ის, რასაც გულშემატკივარი რეალის „დნმ“-ს უწოდებს. როდესაც ბერნაბეუზე ჰიმნი ირთვება და გუნდი აგებს, მოთამაშეებში იღვიძებს რაღაც ისეთი, რასაც ვერცერთი ტაქტიკური დაფა ვერ აღწერს. ეს იყო სეზონი, სადაც კაპიტანი ბენზემა ლიდერის ეტალონად იქცა, ხოლო ახალგაზრდებმა ისწავლეს, თუ რას ნიშნავს მადრიდის „რეალის“ მაისურით თამაში ბოლო წამამდე.

2021/22 წლების სეზონი იყო ფეხბურთის გამარჯვება მათემატიკაზე. „რეალმა“ დაამარცხა პსჟ-ს ფული, „ჩელსის“ სტრუქტურა, „სიტის“ სისტემა და „ლივერპულის“ ინტენსივობა. კარლო ანჩელოტიმ კი თავისი მეოთხე ჩემპიონთა ლიგის თასით (როგორც მწვრთნელმა) დაიმკვიდრა ადგილი, როგორც ყველა დროის ერთ-ერთმა უდიადესმა სპეციალისტმა, რომლის მთავარი იარაღი არა კომპიუტერული ანალიზი, არამედ ადამიანური ფაქტორია.

ეს იყო სეზონი, რომლის შესახებაც წლების შემდეგ ლეგენდებს მოყვებიან. ისტორია, სადაც 1%იანი შანსი საკმარისი აღმოჩნდა მსოფლიოს დასაპყრობად. „რეალმა“ კიდევ ერთხელ შეახსენა ყველას, რომ ჩემპიონთა ლიგა ამ გუნდის ტურნირია, ხოლო ბერნაბეუ  ადგილი, სადაც სასწაულები ჩვეულებრივი მოვლენაა.