გავიხსენოთ 2014 წლის აპრილი, სადაც მადრიდის „რეალმა“ ახალი ისტორია დაწერა და მიუნხენის „ბაიერნი“ მისსავე მოედანზე ყველაზე დიდი ანგარიშით დაამარცხა, რაც პეპ გვარდიოლასთან მაშინდელი გუნდისთვის სრულიად მოულოდნელი შედეგი იყო.

2014 წლის 29 აპრილს მიუნხენის „ალიანც არენაზე“ გამართული მატჩი „ბაიერნსა“ და „რეალს“ შორის ფეხბურთის ისტორიაში შევიდა, როგორც ტაქტიკური მასტერკლასისა და პრაგმატულობის ზეიმი. კარლო ანჩელოტის გუნდი გერმანიაში ბერნაბეუზე 1:0 გამარჯვების შემდეგ ჩავიდა, თუმცა ბევრი ელოდა, რომ პეპ გვარდიოლას „ბაიერნი“ საკუთარ კედლებში მადრიდელებს „ტიკი-ტაკას“ ალყაში მოაქცევდა. რეალობა კი სრულიად საპირისპირო აღმოჩნდა -  „რეალმა“ აჩვენა ისეთი დისციპლინა და შემართება, რომელმაც მოქმედი ჩემპიონი საკუთარ მოედანზე უმწეო მდგომარეობაში ჩააგდო.

ანჩელოტის მთავარი ტაქტიკური გადაწყვეტილება 4-4-2 სქემის გამოყენება იყო, სადაც გარეთ ბეილი და ანხელ დი მარია ფლანგებზე დაცვით ფუნქციებსაც იდეალურად ასრულებდნენ. ამან „რეალს“ საშუალება მისცა, მოეკლა სივრცეები ხაზებს შორის, სადაც „ბაიერნი“ ჩვეულებრივ დომინირებდა. მადრიდელებმა უარი თქვეს ბურთის ფლობაზე და აქცენტი გააკეთეს მომაკვდინებელ კონტრშეტევებსა და სტანდარტულ მდგომარეობებზე. ეს იყო მომენტი, როდესაც სამეფო კლუბმა დაამტკიცა, რომ შეუძლია იყოს არამხოლოდ ლამაზი, არამედ წარმოუდგენლად ეფექტური და ცივსისხლიანი.

მატჩის პირველივე წუთები სერხიო რამოსის ბენეფისად იქცა. მისმა ორმა თავურმა დარტყმამ 16-ე და 20-ე წუთებზე „ალიანც არენა“ დაადუმა. ეს იყო რამოსის კარიერის ერთ-ერთი საუკეთესო მატჩი, სადაც მან არა მხოლოდ დაცვის ლიდერის, არამედ ფორვარდის ინსტინქტებიც გამოავლინა. მისი ემოციური მუხტი და შემართება მთელ გუნდზე გადავიდა. რამოსმა ამ გოლებით მოაშორა გუნდს ის ფსიქოლოგიური წნეხი, რომელიც გერმანულ კლუბებთან გასვლით მატჩებში წლების განმავლობაში აწუხებდათ.

კრიშტიანო რონალდუს ფაქტორი ამ შეხვედრაში გადამწყვეტი აღმოჩნდა არამხოლოდ მისი ორი გოლის, არამედ იმ ფსიქოლოგიური უპირატესობის გამო, რომელსაც ის მეტოქის მცველებზე ახდენდა. პორტუგალიელმა დაამყარა ჩემპიონთა ლიგის რეკორდი ერთ სეზონში გატანილი გოლების რაოდენობით, თუმცა მისი მეორე გოლი - საჯარიმო დარტყმა ცოცხალი კედლის ქვეშ  იყო სიმბოლო იმისა, თუ რამდენად თავდაჯერებული და კრეატიული იყო „ბლანკოსი“ იმ საღამოს. რონალდუ იყო ის წერტილი, სადაც „ბაიერნის“ ყველა შეცდომა გარდაუვალ გოლად იქცეოდა.

ტაქტიკური თვალსაზრისით, გვარდიოლას „ბაიერნი“ საკუთარი სტილის მსხვერპლი გახდა. „რეალის“ ნახევარდაცვამ, მოდრიჩმა და ალონსომ  იდეალურად ჩაკეტა ცენტრი, რამაც მიუნხენელები აიძულა ბურთი უაზროდ ეტარებინათ ფლანგებზე. ყოველი დაკარგული ბურთი კი მომენტალურად იქცეოდა „რეალის“ ელვისებურ შეტევად, სადაც ბეილი, რონალდუ და ბენზემა (BBC) სივრცეებს ანადგურებდნენ. ანჩელოტიმ აჯობა პეპს იმაში, რომ მან მეტოქეს ზუსტად ის მისცა, რაც სურდა (ბურთი), მაგრამ წაართვა ის, რაც სჭირდებოდა (გოლი).

გუნდის საერთო შემართება იყო ის, რაც „რეალს“ იმ სეზონში „ლა დესიმასკენ“ მიაქანებდა. ფეხბურთელები მოედანზე ისე იბრძოდნენ, თითქოს ეს მათი უკანასკნელი მატჩი ყოფილიყო. დაცვაში კარვახალისა და კოენტრაოს თავდადება, ნახევარდაცვის დაუღალავი შრომა და შეტევის ეფექტურობა შეიკრა ერთ მთლიანობად, რომლის წინააღმდეგაც იმ დროის საუკეთესო გუნდსაც კი არ ჰქონდა შანსი. ეს იყო მატჩი, სადაც „რეალმა“ საკუთარი სიდიადე ევროპას თავიდან შეახსენა.

0:4 მიუნხენში იყო განაცხადი ახალი ეპოქის დაწყების შესახებ. „რეალმა“ არა მხოლოდ გაანადგურა პრინციპული მეტოქე, არამედ დაამტკიცა, რომ სწორი ტაქტიკური მომზადებითა და უდრეკი ხასიათით ნებისმიერი „სისტემის“ დამარცხებაა შესაძლებელი. ეს შეხვედრა დარჩება ანჩელოტის მადრიდული კარიერის მწვერვალად, სერხიო რამოსის გმირობის სიმბოლოდ და კრიშტიანო რონალდუს დომინაციის მორიგ დასტურად, რამაც გზა გაუხსნა სამეფო კლუბს ჩემპიონთა ლიგის ისტორიული ჰეგემონიისკენ.