ვაგრძელებთ, ანალიტიკური მიმოხილვების შემოთავაზებას, რომელიც მადრიდის „რეალის“ პოტენციურ სამიზნეებს ეხება. დღეს ვისაუბროთ კის სმიტზე.

კის სმიტის განვითარების გზა თანამედროვე ფეხბურთში კლასიკური რეჟისორის დაბრუნებას ჰგავს. მისი კარიერული ევოლუცია აკადემიის იმედისმომცემი მოთამაშეობიდან ევროპული ფეხბურთის ერთ-ერთ ყველაზე გონიერ ნახევარმცველამდე, ხასიათდება ბურთთან მუშაობის საოცარი სიმშვიდითა და მოედნის 360 გრადუსიანი ხედვით. 

სტილისტურად, სმიტი ერთგვარი ჰიბრიდია,  ის აერთიანებს ანდრეა პირლოს გეომეტრიულ სიზუსტესა და კროოსის, ენცოს და სხვების უნარს, ერთი პასით გაჭრას მეტოქის დაცვის ხაზი. მისი პროგრესი მიგვანიშნებს, რომ  მზად არის იმ ზეწოლისთვის, რასაც მადრიდის „რეალის“ მაისური ითხოვს.

სამეფო კლუბისთვის სმიტის სტილი შესაძლოა მართლაც იდეალური შენაძენი გახდეს, განსაკუთრებით იმ გარდამავალ პერიოდში, როდესაც გუნდი ტონი კროოსისა და ლუკა მოდრიჩის ეპოქის შემდგომ რეალობას ეგუება. მიუხედავად იმისა, რომ კრტონის   სიზუსტის ან მოდრიჩის დინამიკური დრიბლინგის სრულფასოვნად ჩანაცვლება თითქმის შეუძლებელია, კისი გვთავაზობს ორივეს ელემენტებს: მას შეუძლია თამაშის ტემპის კარნახი (კროოსის მსგავსად) და ვიწრო სივრცეებში ბურთის შენარჩუნება (მოდრიჩის მსგავსად).

მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი თვისება ე.წ. „სკანირებაა“,  ბურთის მიღებამდე ის რამდენჯერმე ამოწმებს გარემოს, რაც საშუალებას აძლევს, პირველივე შეხებით თამაში გამწვავებისკენ წაიყვანოს. მადრიდის „რეალში“, სადაც როდრიგოს, მასტანტუონოს, ვინისიუსისა და მბაპეს სახით ფეთქებადი ფლანგებია, სმიტის უნარი, განახორციელოს ზუსტი გრძელი გადაცემები და მართოს გარდამავალი ფაზები, კრიტიკულად მნიშვნელოვანი იქნება. ის იქნება ის „დამამშვიდებელი ფაქტორი“, რომელიც გუნდს ქაოტურ მომენტებში ბურთის ფლობისა და რიტმის დაბრუნებაში დაეხმარება.

სმიტის სტატისტიკური პროფილი მიგვანიშნებს, რომ ის არის ე.წ. „პროგრესული მეპასე“. მისი პასების სიზუსტე საშუალოდ 90%-ს აჭარბებს, თუმცა ყველაზე შთამბეჭდავი მაინც „პროგრესული პასების“ (ბურთის წინ წაწევა 10-20 მეტრით) მაჩვენებელია. კროოსის მსგავსად, ის თითქმის არასდროს კარგავს ბურთს მარტივ სიტუაციაში, რაც „ბლანკოსისთვის“ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია კონტრშეტევების თავიდან ასაცილებლად. მაშინ, როდესაც ფედე ვალვერდე გუნდს ვერტიკალურ დინამიკასა და ენერგიას სძენს, სმიტი უზრუნველყოფს სტრუქტურულ სიმყარეს, ის არის ფეხბურთელი, რომელიც პაუზას აკეთებს მაშინ, როდესაც თამაში ზედმეტად ქაოტური ხდება.

დაცვით ფაზაში სმიტი არ გამოირჩევა კაზემიროსეული აგრესიით, თუმცა მისი სიძლიერე პოზიციურ შერჩევაშია. თუ ჩუამენი „რეალის“ ნახევარდაცვის ფიზიკური ფარია, სმიტი უფრო მეტად სიმშვიდის მაძიებელი მოთამაშე გახლავთ.  ის კითხულობს მეტოქის გადაცემის ხაზებს და ახორციელებს ჩაჭრებს მანამ, სანამ საფრთხე რეალური გახდება. მისი და ჩუამენის ტანდემი იდეალურ ბალანსს შექმნიდა, ვინაიდან ფრანგი იზრუნებდა „შავ სამუშაოზე“ და ფიზიკურ დუელებზე, ხოლო კისი აიღებდა ბურთის ამოტანისა და შეტევის პირველი ფაზის ორგანიზების პასუხისმგებლობას, რითაც ვალვერდეს უფრო მეტ თავისუფლებას მისცემდა შეტევაში ჩასართავად.

აუცილებლად აღსანიშნავია კისის და ჯუდ ბელინგემის ტანდემი, თუმცა აქ საქმე გაცილებით მარტივად უნდა იყოს, ვინაიდან ჯუდი ფორვარდების უკან თამაშობს და შეტევების წამომწყები არ არის. თუნდაც 4-4-2 სისტემაში, სმიტის და ჯუდის კოლაბორაციამ შესაძლოა ბურთის ფლობის დომინაცია მართლაც შექმნას.

საბოლოო ჯამში, სმიტის უნარი, მართოს თამაშის ტემპი და რთულ მომენტებშიც კი შეინარჩუნოს ცივი გონება, მას ლეგენდარული დუეტის ღირსეულ მემკვიდრედ აქცევს. ის არ ცდილობს მათ კოპირებას, არამედ საკუთარი, თანამედროვე ინტერპრეტაციით აგრძელებს იმ ფეხბურთს, რომელიც მადრიდის „რეალის“ იდენტობის განუყოფელი ნაწილია.