მადრიდის „რეალის“ ნახევარდაცვა ამჟამად გარდამავალ ფაზაშია. ტონი კროოსის წასვლის შემდეგ, გუნდმა დაკარგა ის „მეტრონომი“, რომელიც თამაშის რიტმს აკონტროლებდა. მიუხედავად იმისა, რომ შემადგენლობაში არიან ისეთი ფიზიკურად ძლიერი მოთამაშეები, როგორებიც ჩუამენი, კამავინგა და ვალვერდე არიან, გუნდს აკლია ფეხბურთელი, რომელიც ბურთს „დაამშვიდებს“ და პრესინგის ქვეშაც კი ზუსტ გადაწყვეტილებებს მიიღებს. სწორედ აქ შემოდის ალექსის მაკ ალისტერის საჭიროება, რომელიც თანამედროვე ფეხბურთში ერთ-ერთი ყველაზე გონიერი და მრავალმხრივი ნახევარმცველია.

მაკ ალისტერის მთავარი ღირებულება მისი ტაქტიკური ინტელექტი და პოზიციური მოქნილობაა. „ლივერპულში“ მან დაამტკიცა, რომ შეუძლია ითამაშოს როგორც სიღრმიდან (ე.წ. „ექვსიანის“ პოზიციაზე), ისე უფრო მაღლა, შემტევ ნახევარმცველად. „რეალისთვის“ ეს ნიშნავს, რომ გუნდს ეყოლება მოთამაშე, რომელიც ერთდროულად იქნება დაცვის ფარი და შეტევის ორგანიზატორი. მისი უნარი, მოძებნოს თავისუფალი სივრცეები იქ, სადაც სხვები მხოლოდ მეტოქის ფეხბურთელებს ხედავენ, მადრიდელთა თამაშს გაცილებით მრავალფეროვანს გახდის.

ერთ-ერთი უმთავრესი პრობლემა, რომელსაც არგენტინელი მოაგვარებს, არის ბურთის ეფექტური ამოტანა დაცვიდან. ხშირად „რეალი“ მეტოქის მაღალი პრესინგის დროს სირთულეებს აწყდება და იძულებულია გრძელი გადაცემებით გადავიდეს შეტევაში. მაკ ალისტერი კი არის ფეხბურთელი, რომელსაც შეუძლია ბურთის მიღება მცველებისგან და მისი კრეატიული გადაწყვეტილების მიღება უმოკლეს დროში. მისი პასების სიზუსტე და უნარი, შეინარჩუნოს ბურთი ვიწრო სივრცეებში, გუნდს საშუალებას მისცემს, უფრო სტაბილურად აკონტროლოს მატჩის მიმდინარეობა.

არგენტინელი ნახევარმცველი არ აკეთებს პასს მხოლოდ პასისთვის; მისი ყოველი გადაცემა მიზანმიმართულია მეტოქის ხაზების გასარღვევად. ის ხედავს პარტნიორების მოძრაობას მანამ, სანამ ისინი სივრცეში შეიჭრებიან. ეს თვისება „რეალის“ შეტევას გაცილებით ნაკლებად პროგნოზირებადს გახდის დაბალი ბლოკის მქონე გუნდების წინააღმდეგ, ეს კი თავის მხრივ დამატებით შესაძლებლობებს მისცემს ვინისიუსს, მბაპეს და სხვა შემტევებს.

საბოლოო ჯამში, ალექსის მაკ ალისტერის ტრანსფერი იქნებოდა არა მხოლოდ ხმაურიანი ნაბიჯი, არამედ წმინდა ტაქტიკური აუცილებლობა. ის შეავსებდა იმ ინტელექტუალურ ვაკუუმს, რომელიც ნახევარდაცვაში გაჩნდა, დააკავშირებდა დაცვას შეტევასთან და გუნდს მისცემდა იმ ბალანსს, რომელიც საჭიროა ევროპული ფეხბურთის მწვერვალზე დასაბრუნებლად. ეს არის ტრანსფერი, რომელიც „რეალის“ ნახევარდაცვას კვლავ მსოფლიოში ყველაზე სრულყოფილ რგოლად აქცევდა.