ფლორენტინო პერესი თვლის, რომ „არისტოკრატების“ ეს შემოთავაზება უყურადღებოდ არ უნდა დატოვოს.

არსებული ინფორმაციით, „ჩელსი“ ედუს სანაცვლოდ 70 მილიონ ევროს იხდის, თავად ფეხბურთელს კი 6 წლიან კონტრაქტს სთავაზობს, სადაც მისი ანაზღაურება 11 მილიონ ევროს მიაღწევს, ეს თანხა კი გაცილებით აღემატება კამას მადრიდულ სარგოს.

„ას“-ის ინფორმაციით, მსოფლიო ჩემპიონატის დაწყებამდე ეს გარიგება შესაძლოა დასრულდეს კიდეც.

არაერთი ჟურნალისტი და საფეხბურთო ექსპერტი წერს, რომ ასეთ დაპირისპირებებში გამოცდილებას უდიდესი მნიშვნელობა აქვს, თუმცა როგორც ჩანს, არბე გარისკვას მაინც აპირებს.

ინფორმაცია დადასტურებული ჯერ-ჯერობით რა თქმა უნდა არ არის, მაგრამ ფაქტია, რომ კანტერანო სამწვრთნელო შტაბში დიდი პოპულარობით სარგებლობს.

„მეგონა, რომ „რეკორდმაისტერი“ გააგრძელებდა დომინირებას, სრულად გამოიყენებდა, როგორც ანგარიშის მხრივ, ასევე მენტალურ უპირატესობას და სხვაობის გაზრდას შეეცდებოდა, თუმცა სულ სხვა სურათი ვიხილეთ.“

„მე-60 წუთიდან 75-ე წუთის ჩათვლით „რეალს“ კიდევ 2-ჯერ შეეძლო მეტოქის კარის აღება. ვინისიუსი გოლის გატანასთან ძალიან ახლოს იყო. რაღაც მხრივ „ბლანკოსს“ იღბალმაც შეაქცია ზურგი, თუმცა სამართლიანობისთვის ისიც უნდა ვთქვათ, რომ მატჩის მიწურულს „ბაიერნს“ კიდევ შეეძლო ანდრეი ლუნინის კარის აღება.“

„ერთ ბურთიანი უპირატესობა „ბაიერნისთვის“ მყარი ვერანაირად ვერ იქნება. მიმაჩნია, რომ „ალიანც არენაზე“ მოვლენები ძალიან მოულოდნელად შეიძლება განვითარდეს.“

„ჩავალ თუ არა გერმანიაში? სავარაუდოდ არა.“

გუშინდელი მომენტი დღეს ესპანურ პრესაში მთავარი განხილვის საგანია.

ფოტო, რომელსაც ახლა უყურებთ „ბლანკოსის“ გალერეაში დიდხანს შეინახება, ხოლო ვიდეომტკიცებულობები უკვე შეკრულია იმისთვის, რომ სამეფო კლუბმა ახალი დავა დაიწყოს.

„რეალი“ არ აპირებს უკან დახევას და ღრმად სწამს, რომ ლა ლიგის მსაჯების კომპეტენცია ნულს ქვემოთ არის, ეს გარემოება კი შიდა ჩემპიონატის პრესტიჟს სერიოზულ ზიანს აყენებს.

„თუ გადავხედავთ „ბლანკოსის“ დღევანდელ მდგომარეობას, დავინახავთ, რომ შემადგენლობის მხრივ გუნდს საკმარისზე მეტი, შეიძლება ითქვას, ჭარბი რესურსიც კი აქვს. პრობლემა არა ფეხბურთელთა რაოდენობაში ან მათ ოსტატობაშია, არამედ ოპტიმალური ბალანსის პოვნაში. ბალანსი არის ის უხილავი ძაფი, რომელიც აკავშირებს დაცვასა და თავდასხმას. როდესაც მოედანზე ამდენი კრეატიული მოთამაშე გყავს, ყველაზე რთული იმის უზრუნველყოფაა, რომ გუნდმა ბურთის დაკარგვისას ფორმა არ დაკარგოს.“

„ტაქტიკური თვალსაზრისით, „რეალმა“ უნდა ისწავლოს სივრცეების უფრო რაციონალური მართვა. ჩვენ ვხედავთ, რომ გუნდს შეუძლია ელვისებური კონტრშეტევები, მაგრამ სტატიკურ ფაზაში ზოგჯერ სინქრონიზაცია აკლია. ნახევარდაცვის ხაზში როტაცია და პოზიციური დისციპლინა გადამწყვეტია. სისტემამ უნდა იმუშაოს ისე, რომ ინდივიდუალური ნიჭი არ თრგუნავდეს კოლექტიურ პასუხისმგებლობას, თითოეული მოთამაშე უნდა ხვდებოდეს, რომ მისი გადაადგილება სხვისთვის სივრცის გახსნას ემსახურება.“

„მიუნხენის „ბაიერნთან“ განმეორებითი მეოთხედფინალი იქნება ნამდვილი გამოცდა ამ სისტემური მდგრადობისთვის. გერმანული კლუბი ყოველთვის სჯის ტაქტიკურ უყურადღებობას. ბარიერის გადასალახად „რეალმა“ უნდა აკონტროლოს თამაშის ტემპი და არ აჰყვეს „ბაიერნის“ მიერ შემოთავაზებულ ქაოსს. მიუნხენელები ეცდებიან მაღალი პრესინგით „მერენგების“ ნახევარდაცვის გათიშვას, ამიტომ ბურთის სწრაფი ამოტანა და ფლანგების მაქსიმალური დატვირთვა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია.“

„განმეორებით დაპირისპირებაში გადამწყვეტი იქნება არა მხოლოდ შეტევა, არამედ გადასვლის ფაზები. „რეალმა“ უნდა აჩვენოს, რომ შეუძლია იყოს კომპაქტური მაშინაც კი, როცა მეტოქე დომინირებს. ბლოკებს შორის მანძილის მინიმუმამდე დაყვანა „რეკორდმაისტერს“ საშუალებას არ მისცემს, გამოიყენოს თავისი შემტევების სისწრაფე. ჩვენი მიზანია, თამაში გადავიტანოთ იმ სიბრტყეში, სადაც „რეალის“ ტექნიკური უპირატესობა სისტემურ სიმყარესთან იქნება შერწყმული.“

„შეუძლებელია არ ვისაუბროთ კილიან მბაპეზე, რომელიც ამ გუნდის მთავარი „იარაღია“. თუმცა, მბაპეს ეფექტი მხოლოდ მაშინ არის სრულყოფილი, როცა ის სისტემის ნაწილია. კილიანი არ არის მხოლოდ ფეხბურთელი, რომელიც გოლებს იტანს, ის არის ფაქტორი, რომელიც მეტოქის მთელ დაცვის ხაზს აიძულებს უკან დაიხიოს. მისი ყოფნა მოედანზე პარტნიორებს მეტ თავისუფლებას აძლევს, თუმცა თავად კილიანსაც სჭირდება გარკვეული სტრუქტურა, რათა თავისი მაქსიმუმი გამოავლინოს.“

„მჯერა, რომ კილიანს კიდევ უფრო მეტი რესურსი აქვს დამალული, ვიდრე აქამდე გვინახავს. ის ჯერ კიდევ ადაპტაციის პროცესშია მადრიდულ ფილოსოფიასთან. სწორედ სისტემური მიდგომაა ის, რაც მას შეუჩერებელ ძალად აქცევს. თუ გუნდი შეძლებს მისთვის იდეალური პირობების შექმნას ნახევარდაცვის მხარდაჭერით, მბაპე გახდება ის წერტილი, სადაც „ბაიერნის“ დაცვა საბოლოოდ გაირღვევა. ის არის სისტემის ბოლო აკორდი, რომელიც მთელ ნაწარმოებს სრულყოფილს ხდის.“

„მომდევნო ეტაპზე გასასვლელად საჭიროა ცივი გონება. „ალიანც არენაზე“ ემოციები ყოველთვის მაღალია, მაგრამ ტაქტიკური დისციპლინა არ უნდა შეირყეს. „რეალმა“ უნდა დაამტკიცოს, რომ არის გუნდი ურყევი მიზნით. ჩვენ გვაქვს ინდივიდუალური გენიალურობა, მაგრამ ლიგას იგებენ ის გუნდები, რომლებსაც კრიზისულ მომენტში სისტემა არ ეშლებათ. სწორედ ეს ბალანსი იქნება გასაღები ევროპული მწვერვალებისკენ მიმავალ გზაზე.“

„დასასრულს, მინდა ვთქვა, რომ მადრიდს აქვს ყველაფერი წარმატებისთვის - ისტორია, საუკეთესო შემსრულებლები და ამბიცია. მთავარია, თითოეულმა მოთამაშემ გააცნობიეროს, რომ სისტემაზე მაღლა არავინ დგას. როდესაც ეს მექანიზმი გამართულად ამუშავდება, „ბლანკოსი“ ხდება დაუმარცხებელი ძალა, რომლის წინაშეც ნებისმიერი ბარიერი, მათ შორის მიუნხენის „ბაიერნიც“, მხოლოდ დროებითი დაბრკოლებაა.“

„ბლანკოსი“ ორ სესიას ვალდებებასზე ჩაატარებს, დასკვნით ვარჯიშს კი „ალიანც არენაზე“.

ხვალინდელ ვარჯიშზე არბელოას 2 კანტერანოც ჰყავს გამოძახებული.

სესია 13:00 საათზე დაიწყება.

თუმცა, როგორ შეიძლება სიმართლეზე თვალი დავხუჭოთ, როდესაც მოედანზე არბეროლა როხასის მსგავსი „მსაჯები“ დარბიან? ის, რაც მბაპეს წინააღმდეგ მოხდა, იყო ნამდვილი ძარცვა შუა დღისით! აშკარა პენალტი, ფატალური შეცდომა, რომელმაც თამაშის ბედი შეცვალა. მბაპე საჯარიმოში წააქციეს, მთელი მსოფლიო ხედავდა ამას, გარდა როხასისა. ეს არ არის პირველი შემთხვევა, როცა მსაჯების უვიცობა სამეფო კლუბს სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან ქულებს ართმევს. ეს იყო დარტყმა ზურგში, რომლისგანაც გუნდი ვეღარ მოვიდა გონს.

საკმარისია თავის მოტყუება - მადრიდის „რეალი“ კრიზისშია. გასახდელში სრული ქაოსია, ფეხბურთელების თვალებში კი იმ ცეცხლს ვეღარ ვხედავ, რომელიც ბერნაბეუს აგუგუნებდა. ჩვენი თამაში გახდა პროგნოზირებადი, ნელი და უსულო. როდესაც გუნდი ჟირონას დონის მეტოქესთან შინ ვერ ახერხებს უპირატესობის შენარჩუნებას, ეს ნიშნავს, რომ სტრუქტურა მოშლილია. ჩემპიონატის მოგების შანსი ნულს გაუტოლდა და ამას აღიარება სჭირდება, რაც არ უნდა მწარე იყოს ეს.

განსაკუთრებული რისხვა ჩვენს ნახევარდაცვას ეკუთვნის. სად არის კრეატივი? სად არის ის „ხიდი“, რომელიც ბურთს ჩვენს წინახაზელებამდე მიიტანდა? მოედნის ცენტრში ვხედავთ მხოლოდ უმისამართო პასებს და პოზიციურ შეცდომებს. მბაპე და ვინისიუსი მოწყვეტილნი არიან გუნდს, რადგან ნახევარმცველები ვერ ახერხებენ თამაშის წაკითხვას. ეს არ არის ის „რეალი“, რომლის ნახევარდაცვაც ევროპას აზანზარებდა. დღეს ჩვენი ცენტრი არის სტატიკური, უინიციატივო და სრულიად უსუსური მაღალი პრესინგის პირობებში.

ახლა კი, როცა ლა ლიგა ოფიციალურად ჩავაბარეთ წარსულს, მთელი აქცენტი მიუნხენის „ბაიერნთან“ მატჩზე უნდა გადავიტანოთ. ეს არის ჩვენი ბოლო შანსი, გადავარჩინოთ სეზონი. სხვა გზა აღარ არსებობს - ან ევროპის მწვერვალი, ან სრული კრახი. ფეხბურთელებმა უნდა გაიგონ, რომ „ბაიერნთან“ თამაში არ არის უბრალოდ მორიგი მატჩი, ეს არის ბრძოლა გადარჩენისთვის. თუ იქაც ისეთივე უსუსურები ვიქნებით, როგორც ჟირონასთან, მაშინ ეს სეზონი ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დიდ ჩავარდნად ჩაიწერება.

ლა ლიგაში სასწაულის ლოდინს აზრი არ აქვს, მათემატიკა და ლოგიკა ჩვენს წინააღმდეგაა. მადრიდისტებს სიმართლე უნდა ვუთხრათ. ტიტული ხელიდან გამოგვეცალა. ახლა მხოლოდ ჩემპიონთა ლიგის ჰიმნი თუ აიძულებს ამ ფეხბურთელებს, გაიღვიძონ და აჩვენონ ის ხასიათი, რაც მადრიდის „რეალს“ შეეფერება. ბაიერნი მოდის და ჩვენ მზად უნდა ვიყოთ ომისთვის, რადგან შიდა ასპარეზზე უკვე ყველაფერი წავაგეთ.

მბაპეს ვერგამოყენება და ნახევარდაცვის სისუსტე - აი, ჩვენი დღევანდელი რეალობა. მწვრთნელმა უნდა გაიღვიძოს, სანამ გერმანული მანქანა გადაგვივლის. ჟირონასთან ნაჩვენები ფრე იყო განაჩენი, რომელმაც წერტილი დაუსვა ჩვენს ამბიციებს ესპანეთში. ახლა მხოლოდ ევროპული დიდებაღა დაგვრჩა მოსაპოვებელი, თუკი გუნდი საერთოდ აპირებს ბრძოლას.

მადრიდისტებო, ნუ მოიტყუებთ თავს. 1-1 ჟირონასთან - ეს იყო სიკვდილის განაჩენი ლა ლიგაში. როხასის შეცდომამ მხოლოდ დააჩქარა ის, რაც გარდაუვალი ჩანდა. ახლა მთელი ჩვენი ენერგია, ლოცვა და იმედი მიუნხენისკენაა მიმართული. Hala Madrid!

დეშამის საკლუბო სამწვრთნელო გზა ბევრს ავიწყდება, თუმცა სწორედ იქ გამოჩნდა მისი უნარი, მაქსიმუმი გამოწუროს შეზღუდული რესურსიდან. „მონაკოში“ მან შექმნა გუნდი, რომელმაც 2004 წელს ჩემპიონთა ლიგის ფინალამდე მიაღწია, რაც ტაქტიკური დისციპლინისა და ფეხბურთელების სწორი ფსიქოლოგიური მომზადების შედეგი იყო. ის არ ერიდება რისკს, როცა საქმე ეხება ახალგაზრდა ტალანტების ნდობას.

„იუვენტუსში“ მუშაობისას, სერია B-დან გუნდის ამოყვანის პერიოდში, მან დაამტკიცა, რომ შეუძლია ეგოს დათრგუნვა და მუშაობა ყველაზე რთულ პირობებშიც კი. ხოლო მარსელის „ოლიმპიკში“ მოპოვებული ტიტულებით მან დაადასტურა, რომ იცის, როგორ დაასრულოს კლუბის მრავალწლიანი უტიტულო პერიოდი. მისი საკლუბო მიდგომა უფრო დინამიურია, ვიდრე სანაკრებო, რადგან ყოველდღიური მუშაობა მას ტაქტიკური დეტალების დახვეწის საშუალებას აძლევს.

საფრანგეთის ნაკრებში დეშამმა შექმნა „მოგების მანქანა“. მისი სანაკრებო ფილოსოფია ეფუძნება დაცვით სიმყარესა და ელვისებურ გადასვლებს შეტევაში. მან კარგად იცის, რომ ტურნირებს იგებს არა საუკეთესო თავდასხმა, არამედ ყველაზე დაბალანსებული გუნდი. სწორედ ამიტომ, ის ხშირად წირავს შემტევ სილამაზეს სტრუქტურული მდგრადობის სასარგებლოდ.

მისი ტაქტიკური მონახაზები ხშირად ვარირებს 4-2-3-1-სა და 4-3-3-ს შორის, თუმცა მთავარი აქცენტი ყოველთვის „საყრდენ ზონაზეა“. დეშამისთვის ნახევარდაცვა არის გუნდის ხერხემალი. თუ ის მადრიდში მივა, პირველი, რასაც გააკეთებს, იქნება ცენტრში ბალანსის პოვნა, რათა მბაპესა და ვინისიუსის მსგავს შემტევებს ზურგი გამაგრებული ჰქონდეთ.

სატრანსფერო პოლიტიკის კუთხით, დიდიე დეშამი პირველ რიგში „რეალის“ ნახევარდაცვისა და დაცვის ხაზის ფიზიკურ გაძლიერებას მოითხოვს. მისი ფილოსოფია ეფუძნება ათლეტიზმს და გამძლეობას, ამიტომ მოსალოდნელია, რომ მან აქცენტი გააკეთოს ისეთი ფეხბურთელების მოყვანაზე, რომლებსაც შეუძლიათ მოედნის ცენტრში დომინირება და ორთაბრძოლების მოგება. დეშამისთვის პრიორიტეტული იქნება არამხოლოდ ტექნიკური არსენალი, არამედ მოთამაშის მენტალური მზაობა და დისციპლინა, რაც მას საშუალებას მისცემს შექმნას მყარი დაცვითი ბლოკი, რომელიც ნებისმიერი ტიპის ზეწოლას გაუძლებს.

განსაკუთრებულ ყურადღებას დეშამი განაპირა მცველების პოზიციებზე გაამახვილებს. მას სჭირდება ე.წ. „ორმხრივი“ მცველები, რომლებიც თანაბარი ეფექტურობით იმოქმედებენ როგორც დაცვაში, ისე შეტევაში, თუმცა პრიორიტეტი ყოველთვის უკანა ხაზის უსაფრთხოება იქნება. სავარაუდოდ, ის მოითხოვს ისეთ ტრანსფერებს, რომლებიც გუნდს ტაქტიკურ მოქნილობას შესძენს. ფეხბურთელებს, რომლებსაც რამდენიმე პოზიციაზე თამაში შეუძლიათ. ეს მას საშუალებას მისცემს, მატჩის მიმდინარეობისას სწრაფად შეცვალოს სქემა და მოერგოს მეტოქის სტილს, რაც მისი ერთ-ერთი მთავარი საფირმო ნიშანია.

გარდა ამისა, დიდიე აუცილებლად დააყენებს საკითხს შემტევი ხაზის ბალანსის შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ „რეალს“ ვარსკვლავური თავდასხმა ჰყავს, ის მოითხოვს ისეთი ტიპის ფორვარდის ან გარემარბის დამატებას, რომელიც მზად იქნება „შავი სამუშაოს“ შესასრულებლად, პრესინგისთვის და სივრცეების დასაზღვევად. მისი მიზანი იქნება არა უბრალოდ ვარსკვლავების შეგროვება, არამედ ისეთი ფუნქციური მოთამაშეების მოყვანა, რომლებიც მბაპესა და ვინისიუსს საშუალებას მისცემენ, მთელი ენერგია დაგვირგვინების ფაზაში დახარჯონ. დეშამი „მერენგებში“ მოითხოვს გუნდს, სადაც თითოეული ტრანსფერი კონკრეტულ ტაქტიკურ საჭიროებას პასუხობს და არამხოლოდ მარკეტინგულ ინტერესს.

ფრანგი სპეციალისტის ტაქტიკური ხედვის ერთ-ერთი ფუნდამენტური ქვაკუთხედი ყოველთვის იყო „კლასიკური ცხრიანის“ გამოყენება, რომელიც გუნდისთვის ერთგვარი ღუზის როლს ასრულებს. ოლივიე ჟირუ ამ მიდგომის საუკეთესო მაგალითია. მიუხედავად იმისა, რომ მას ხშირად აკლდა სუპერვარსკვლავური აურა ან ინდივიდუალური ბრწყინვალება, დეშამისთვის ის შეუცვლელი ფიგურა იყო. ასეთი ტიპის ფორვარდი დიდის საშუალებას აძლევს, ააგოს თამაში „მეორე სართულზე“, გამოიყენოს იგი ბურთის დასაჭერად და პარტნიორებისთვის სივრცეების შესაქმნელად. დეშამს სჭირდება მოთამაშე, რომელიც მზად არის საკუთარი გოლები გუნდურ ინტერესებს შესწიროს და გახდეს ის საყრდენი წერტილი, რომლის გარშემოც მბაპესა და ვინისიუსის მსგავსი სწრაფი შემტევები თავისუფლად იმოძრავებენ.

ეს მიდგომა მიანიშნებს იმაზე, რომ მადრიდის „რეალში“ მისვლის შემთხვევაში, დეშამმა შესაძლოა მოითხოვოს ისეთი ცენტრალური თავდამსხმელის დამატება, რომელიც ფიზიკური მონაცემებითა და საჯარიმოში თამაშით გამოირჩევა. მისთვის იდეალური ფორვარდი არ არის მხოლოდ ის, ვინც გოლებს იტანს, არამედ ის, ვინც „ჭამს“ მეტოქის მცველების ენერგიას და ქმნის ტაქტიკურ სიღრმეს. ისტორიამ აჩვენა, რომ დეშამი ყველაზე კომფორტულად მაშინ გრძნობს თავს, როდესაც მოედანზე ჰყავს დისციპლინირებული „ცხრიანი“, რომელიც ასრულებს შავ სამუშაოს და გზას უხსნის ტექნიკურ ვირტუოზებს. ეს ნიშნავს, რომ მისი მოსვლისას „ბლანკოსის“ შეტევა გახდება ბევრად უფრო სტრუქტურირებული და ორიენტირებული ვერტიკალურ ფეხბურთზე, სადაც ტიპიური ცხრიანი გადამწყვეტ როლს ითამაშებს.

დეშამი არის „ფსიქოლოგიური მონოლითი“. ის არასოდეს ვარდება პანიკაში და არასოდეს აკეთებს იმპულსურ განცხადებებს. მისი სიმშვიდე გადაეცემა გუნდს, რაც გადამწყვეტია ჩემპიონთა ლიგის ფლეი-ოფის ეტაპებზე. ის ფეხბურთელებთან ამყარებს ურთიერთობას, რომელიც ეფუძნება იერარქიასა და პატივისცემას. მას არ აშინებს ვარსკვლავებთან კონფლიქტი (გაიხსენეთ ბენზემას შემთხვევა), თუ ეს გუნდის ერთიანობას სჭირდება.

მისი მიდგომა ვარსკვლავებთან არის „რბილი დიქტატურა“. ის აძლევს მოთამაშეებს თავისუფლებას მოედანზე, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ისინი მკაცრად ასრულებენ თავდაცვით ფუნქციებს. მადრიდის „რეალის“ გასახდელისთვის, სადაც უამრავი ლიდერია, დეშამის ავტორიტეტი იქნება ის ძალა, რომელიც ყველას ერთი მიზნის გარშემო გააერთიანებს.

დეშამის ერთ-ერთი მთავარი იარაღი მეტოქის ადაპტაციაა. ის არ ცდილობს თავისი ფეხბურთის თავს მოხვევას. ის ეძებს მეტოქის სუსტ წერტილებს და მათზე ახდენს დარტყმას. „რეალისთვის“, რომელიც ხშირად იგებს თამაშებს არა დომინაციით, არამედ მომენტის გამოყენებით, დეშამი იდეალური კანდიდატია. ის არის მწვრთნელი, რომელიც „კითხულობს“ თამაშს და ცვლილებებით შეუძლია მატჩის ბედის შემოტრიალება.

მისი გუნდები გამოირჩევიან ფიზიკური მომზადების მაღალი დონით. დეშამი დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს სტანდარტულ მდგომარეობებსა და მეორე სართულზე ბრძოლას. ეს კომპონენტები ხშირად ხდება გადამწყვეტი თანამედროვე ფეხბურთში, სადაც გუნდებს შორის სხვაობა მინიმალურია.

მბაპესა და დეშამის ურთიერთობა საფრანგეთის ნაკრებში წლების განმავლობაში გამოიწრთო. დიდიმ ზუსტად იცის, როგორ მართოს კილიანი, როგორ მისცეს მას მაქსიმალური სივრცე და ამავდროულად აგრძნობინოს გუნდის ნაწილად. დეშამის ხელში მბაპე გახდა მსოფლიო ჩემპიონი და გუნდის კაპიტანი, ამ კავშირის მადრიდში გადატანა შეიძლება გახდეს ის გასაღები, რომელიც ფრანგ ფორვარდს „ბლანკოსში“ სრულად გახსნის.

დეშამი არ ეცდება მბაპეს ჩაკეტვას მკაცრ პოზიციურ ჩარჩოებში. პირიქით, ის შექმნის ისეთ გარემოს, სადაც კილიანი იქნება „თავისუფალი რადიკალი“, ხოლო დანარჩენი გუნდი უზრუნველყოფს ზურგის უსაფრთხოებას. ეს არის ზუსტად ის, რაც მბაპეს სჭირდება თავისი საუკეთესო თვისებების გამოსავლენად.

დეშამის დანიშვნა „რეალში“ ნიშნავს „სტაბილურობის ეპოქაში“ გადასვლას. ის არის მწვრთნელი, რომელიც არ ატარებს ექსპერიმენტებს იქ, სადაც საჭიროა შედეგი. მისი გამოცდილება, ტიტულების მოგების წყურვილი და მადრიდული ფილოსოფიის გაზიარება მას ერთ-ერთ ყველაზე ლოგიკურ კანდიდატად აქცევს.

თუ დეშამი მართლაც ჩაიბარებს სამეფო კლუბს, ჩვენ ვიხილავთ უფრო პრაგმატულ, უფრო ძლიერ და ტაქტიკურად კიდევ უფრო გამართულ გუნდს. ის არის ადამიანი, რომელმაც იცის, როგორ მართოს ზეწოლა და როგორ აქციოს ნიჭიერი ინდივიდები დაუმარცხებელ არმიად. დიდიე დეშამი და მადრიდის „რეალი“ - ეს არის ქორწინება, რომელიც წარმატებისთვისაა „განწირული“.

მბაპე არ არის ტიპური ცენტრალური თავდამსხმელი, რომელიც საჯარიმოში ბურთის ლოდინით შემოიფარგლება. მისი სტიქია დინამიკა და სივრცეა. როდესაც ტაქტიკური მონახაზი მას სტატიკურ პოზიციაში აქცევს, მისი მთავარი იარაღი - ფეთქებადი სისწრაფე ფაქტობრივად ნეიტრალდება.

ექსტრა კლასის ფეხბურთელი, რომელსაც შეუძლია ნებისმიერი დისტანციიდან ზუსტი დარტყმის განხორციელება, ხშირად ხდება „ტაქტიკური უვიცობის“ მსხვერპლი, როდესაც მას აიძულებენ ზურგით კარისკენ თამაშს. ეს არ არის მბაპეს სტილი და ეს მიდგომა მას ართმევს კრეატივის შესაძლებლობას.

ერთ-ერთი მთავარი არგუმენტი მბაპეს სასარგებლოდ მისი სივრცეების გათავისუფლების გენიალური ნიჭია. მაშინაც კი, როცა ის ბურთს არ ეხება, მისი მოძრაობა მეტოქის ორ ან სამ მცველს იზიდავს. თუ თანაგუნდელები ამ გათავისუფლებულ ზონებს ვერ იყენებენ, ეს გუნდური სინქრონიზაციის პრობლემაა და არა ინდივიდუალური ფორვარდის.

მბაპეს ტექნიკური არსენალი საშუალებას იძლევა, რომ „რეალმა“ ითამაშოს უფრო ვერტიკალური ფეხბურთი. თუმცა, ხშირ შემთხვევაში ვხედავთ ბურთის ზედმეტად გაჭიანურებულ კონტროლს ცენტრში, რაც მეტოქეს საშუალებას აძლევს დალაგდეს და მბაპეს სივრცეები გადაუკეტოს. ეს მწვრთნელის მხრიდან თამაშის რიტმის არასწორი მართვაა.

ფრანგი ფორვარდის დარტყმის უნარი და „ცივი გონება“ დაგვირგვინების ფაზაში უნიკალურია. სტატისტიკურად, მას სჭირდება მინიმალური მომენტი გოლის გასატანად. თუ „რეალი“ ვერ ქმნის ამ მომენტებს, ბრალდება უნდა გადავიდეს ნახევარდაცვისა და ფლანგების მუშაობაზე, რომლებიც ვერ უზრუნველყოფენ ფორვარდს ხარისხიანი პასებით.

მბაპესა და ვინისიუსის „შეუთავსებლობაზე“ საუბარი მითია. ორივე ფეხბურთელს აქვს ინტელექტი, რომ ერთმანეთს სივრცეები შეუვსონ. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც მოედანზე არ არის მკაფიო ინსტრუქციები იმის შესახებ, თუ ვინ როდის იკავებს ფლანგს და ვინ გადადის ცენტრში.

თანამედროვე ფეხბურთში საუკეთესო მოთამაშეების ინტეგრაცია მოითხოვს ადაპტაციურ ტაქტიკას. მბაპე არ არის ის ფეხბურთელი, რომელიც სისტემას უნდა მოერგოს, სისტემა უნდა აშენდეს მისი ძლიერი მხარეების გარშემო, რათა მაქსიმალური სარგებელი იქნას მიღებული მისი ფენომენალური ნიჭიდან.

ხშირად გვესმის, რომ კილიანი ნაკლებად მონაწილეობს პრესინგში. თუმცა, თუ დავაკვირდებით მის როლს, დავინახავთ, რომ მისი ენერგია შენახული უნდა იყოს კონტრშეტევებისთვის. თუ გუნდი ვერ ახერხებს კომპაქტურად დაცვას მის გარეშე, ეს დაცვითი სტრუქტურის სისუსტეა და არა ერთი კონკრეტული შემტევის ბრალი.

არგუმენტი იმის შესახებ, რომ ფრანგის გარეშე გუნდი უფრო „ბალანსირებულია“, მცდარია. ბალანსი მიიღწევა არა ვარსკვლავების მოკლებით, არამედ მათი როლების სწორი განაწილებით. მბაპეს დონის მოთამაშის ყოლა ფუფუნებაა, რომლის გამოყენებასაც განსაკუთრებული ტაქტიკური გამბედაობა სჭირდება.

„რეალის“ ამჟამინდელი სათამაშო კრიზისი უფრო მეტად ჰგავს კოორდინაციის ნაკლებობას. მბაპე ხშირად აკეთებს იდეალურ გარბენებს, რომლებსაც ნახევარმცველები ვერ ხედავენ ან ვერ პასუხობენ დროული გადაცემით. ეს არის „ტაქტიკური სიბრმავე“ და არა ფორვარდის უმოქმედობა.

ვინისიუს ჟუნიორისა და კილიან მბაპეს ერთდროულად ყოლა მოედანზე არის საფეხბურთო ფუფუნება, რომელსაც მსოფლიოს ნებისმიერი მწვრთნელი უყოყმანოდ ინატრებდა. ეს არ არის მხოლოდ ორი ვარსკვლავის ერთობლიობა, ეს არის „ბირთვული იარაღი“ შეტევაში, რომელიც მეტოქის დაცვის ხაზს მუდმივი პანიკის რეჟიმში ამყოფებს. მათი არანორმალური, თითქმის არაადამიანური სისწრაფე საშუალებას იძლევა, ნებისმიერი ჩაჭრილი ბურთი წამებში გადაიქცეს სასიკვდილო კონტრშეტევად, რასაც წინ ვერანაირი ტაქტიკური დისციპლინა ვერ დაუდგება.

თუმცა, ასეთი ფენომენალური შემტევი პოტენციალი ფუჭდება, როდესაც გუნდის ნახევარდაცვაში კრეატივის დეფიციტია. პრობლემა არა თავდამსხმელებში, არამედ იმ ხიდის არარსებობაშია, რომელმაც დაცვა და თავდასხმა ერთმანეთთან უნდა დააკავშიროს. როდესაც ნახევარმცველები ვერ ახერხებენ ბურთის სწრაფად ამოტანას და ვერ აწვდიან მბაპესა და ვინისიუსს ისეთ პასებს, რომლებიც მათ სივრცეში რბოლის საშუალებას მისცემს, შემტევები იძულებულნი ხდებიან თავად ჩავიდნენ უკან, რაც მათ მთავარ კოზირს - მეტოქის საჯარიმოსთან სიმწვავის შექმნას აზრს უკარგავს.

ნახევარდაცვის ფუნქცია თანამედროვე „ბლანკოსში“ ხშირად შემოიფარგლება ბურთის ჰორიზონტალური გათამაშებით, რაც კლავს ტემპს. მბაპესა და ვინისიუსის მსგავსი ათლეტებისთვის კი საჭიროა ვერტიკალური, გამჭოლი გადაცემები, რომლებიც ერთი შეხებით ჭრიან მეტოქის ორ ხაზს. კრეატივის ნაკლებობა ცენტრში აიძულებს ამ ორ გენიოსს, ითამაშონ სტატიკურ რეჟიმში, სადაც მათი მთავარი იარაღი - ფეთქებადი სისწრაფე უბრალოდ გამოუყენებელი რჩება. ეს არის ტაქტიკური წყვეტა, სადაც შეტევა მზად არის მაქსიმალური სიჩქარისთვის, მაგრამ ნახევარდაცვა ფეხს ვერ უწყობს ტემპს.

ექსტრა კლასის შემტევებს სჭირდებათ „მიმწოდებელი“, რომელიც გრძნობს მათ ყოველ მოძრაობას. როდესაც ნახევარდაცვა ვერ უზრუნველყოფს თამაშის დინამიკას, ვინისიუსი და მბაპე იზოლირებულნი რჩებიან. ნაცვლად იმისა, რომ მწვრთნელმა მათი შეთავსებაზე იდარდოს, აქცენტი უნდა გადაიტანოს იმაზე, თუ როგორ მიიტანოს ბურთი მათამდე უფრო სწრაფად და ეფექტურად. საქმე გვაქვს ტაქტიკურ პარადოქსთან. გუნდს ჰყავს მსოფლიოს საუკეთესო „დამამთავრებლები“, მაგრამ არ გააჩნია მათზე მორგებული მომწოდებელი სისტემა.

საბოლოო ჯამში, მბაპესა და ვინისიუსის ტანდემი არის „ფორმულა 1-ის“ ბოლიდი, რომელსაც სჭირდება შესაბამისი ხარისხის საწვავი და გზა. ეს საწვავი სწორედ ნახევარდაცვის კრეატივი და ინტუიციური პასებია. თუ გუნდი შეძლებს ამ „ხიდის“ აღდგენას და დაცვიდან შეტევაზე გადასვლის სისწრაფის ოპტიმიზაციას, ჩვენ ვიხილავთ ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დაუნდობელ შემტევ წყვილს. კრიტიკა კი, რომელიც მათკენ არის მიმართული, სინამდვილეში იმ სტრატეგიულ სიცარიელეს უნდა ეხებოდეს, რომელიც მოედნის ცენტრალურ ნაწილშია შექმნილი.

მბაპეს სისწრაფე მეტოქის დაცვის ხაზს აიძულებს ღრმად დაიხიოს. ეს თავისთავად ქმნის სივრცეს საჯარიმოს მისადგომებთან სხვა მოთამაშეებისთვის. თუ ბელინგემი ან სხვა შემტევები ამ სივრცით ვერ სარგებლობენ, ეს ტაქტიკური მონახაზის გაუმართაობაზე მეტყველებს.

ფრანგი ფეხბურთელის ფსიქოლოგიური მდგრადობაც გასათვალისწინებელია. ის არის ლიდერი, რომელსაც შეუძლია თამაშის ბედის ერთპიროვნულად გადაწყვეტა. მისი „ხელისშემშლელ ფაქტორად“ გამოცხადება არის მცდელობა, რომ სტრატეგიული შეცდომები ინდივიდუალურ მოთამაშეს გადაბრალდეს.

ექსტრა კლასის ფეხბურთელები ყოველთვის საჭიროებენ გარკვეულ თავისუფლებას. მბაპეს ჩაკეტვა მკაცრ ტაქტიკურ ჩარჩოებში მისი ნიჭის კვლაა. მწვრთნელმა უნდა იპოვოს ოქროს შუალედი დისციპლინასა და იმ იმპროვიზაციას შორის, რასაც კილიანი სთავაზობს გუნდს.

განვიხილოთ მისი ეფექტურობა წინა კლუბებსა და ნაკრებში, იქ ის სისტემის ცენტრი იყო. მადრიდში კი მას ხშირად უწევს „მუშა ხელივით“ თამაში, რაც მისი პოტენციალის 50%-ით გამოყენებას ნიშნავს. ეს არის წმინდა წყლის მენეჯერული შეცდომა.

მბაპეს ტექნიკა ვიწრო სივრცეებში საშუალებას იძლევა, რომ გუნდმა გაარღვიოს ავტობუსივით დაყენებული დაცვა. თუ გუნდი მაინც ვერ ახერხებს გოლის გატანას, ეს ნიშნავს, რომ კომბინაციური თამაში მოშლილია და არა ის, რომ მბაპე აფერხებს შეტევას.

ტაქტიკური მიდგომების შეცვლა აუცილებელია. შესაძლოა, „ბლანკოსს“ სჭირდება უფრო მოქნილი 4-3-3 ან 4-4-2 ალმასისებრი განლაგება, სადაც მბაპეს ექნება თავისუფალი ფორვარდის როლი. მისი სტატიკურ ცხრიანად ქცევა დანაშაულია ფეხბურთის წინაშე.

დასკვნის სახით შეიძლება ითქვას, რომ კილიან მბაპე არის არა პრობლემა, არამედ გადაწყვეტა, რომელიც ჯერ კიდევ ვერ იპოვა „მერენგების“ სამწვრთნელო შტაბმა. მისი გენიალური ნიჭი, სისწრაფე და დარტყმა არის იარაღი, რომლის გამოყენებასაც სპეციფიკური ცოდნა და სწორი მიდგომა სჭირდება.

მბაპე მადრიდში თავის სიტყვას აუცილებლად იტყვის. მთავარია, ტაქტიკურმა „ექსპერიმენტებმა“ არ დააზიანოს მისი თავდაჯერებულობა. „რეალის“ წარმატება პირდაპირპროპორციულია იმისა, თუ რამდენად სწრაფად მიხვდება მწვრთნელი, რომ მბაპე არ არის სისტემის ნაწილი, ის თავად არის სისტემა.